Ապաշխարողներ և եվխարիստիական կրթություն

Արմոդոքսիան այսօր. Դուրս ուղեկցվածներ

Մենք գտնվում ենք նորընծաների պահքի շրջանում։ Նորընծան այն անձն է, ով նոր է ընդունել քրիստոնեությունը և մկրտությունից առաջ անցնում է ուսուցման փուլ։ Հայ Առաքելական Եկեղեցին Սուրբ Պատարագի ընթացքում նախատեսել էր հատուկ կարգ այս խմբի համար։ Թեև վերջին շրջանում այս ավանդույթը գործնականում մոռացության է մատնվել, սակայն դրա ձևը՝ «կարգը», կիրակի առավոտյան դեռևս հնչում է որպես հիշեցում։

Հայ Առաքելական Եկեղեցու Սուրբ Պատարագի ընթացքում, օրվա սուրբգրային ընթերցումներից հետո, սարկավագները հնչեցնում են «Մի ոք յերախայից...» քարոզը, որը թարգմանաբար նշանակում է. «Մի ոք յերախայից, և մի ոք թերահավատից, և մի ոք ապաշխարողաց և անմաքրից մերձեսցի ի խորհուրդս զայս»։ Նախկինում այդ պահին եկեղեցու շենքից դուրս էին հրավիրվում բոլոր կատեխումենները։ Նրանց ուղեկցում էին եկեղեցու առջևի մաս, որտեղ նրանց հավատքի ուսուցում էր տրվում։ Դուք կարող եք սա պատկերացնել որպես կիրակնօրյա դպրոցի ծրագիր։ Դժվար է պատկերացնել, որ նման բան տեղի ունենա մեր եկեղեցիներում այսօր։ Մենք հակված ենք եկեղեցին դիտարկել որպես բաց հարթակ, որտեղ կարող ենք ազատ մուտք ու ելք ունենալ։ «Ինչպե՞ս կարող է որևէ մեկը մեզ դուրս ուղեկցել եկեղեցուց», - մտածում ենք մենք։ Ի վերջո, մենք պնդում ենք, որ Հիսուսը երբեք սահմանափակումներ չի դրել նրանց համար, ովքեր մոտեցել են Իրեն։

Ճիշտ է, սակայն խոսքը եկեղեցում անցանկալի լինելու մասին չէ, ինչպես կարող է թվալ սրբավայրից դուրս ուղեկցվելու դեպքում։ Փոխարենը, մտածեք այն լրջության մասին, որով վաղ շրջանի քրիստոնյաները հասկանում էին Սուրբ Հաղորդությունը։ Այն այնքան սուրբ էր, որ չմկրտվածները չէին կարող մասնակցել դրան։ Իսկ մկրտվելը ենթադրում էր Քրիստոսի և Եկեղեցու վարդապետության իմացություն։

Սուրբ Պատարագի կառուցվածքին նայելիս պարզ է դառնում, որ մկրտության սպասողները՝ կատեխումենները, հրավիրվում էին եկեղեցի՝ Սուրբ Պատարագի ուսուցողական մասին մասնակցելու համար, որը հայտնի է որպես «Ճաշու»՝ բառացիորեն նշանակելով «ճաշ»։ Նրանք լսում էին Սուրբ Գրքի ընթերցումները, որից հետո քահանան քարոզ էր խոսում ընթերցված հատվածների վերաբերյալ։ Սա օրվա հոգևոր ճաշն էր՝ Ճաշուն։ Արտասանվում էր Եկեղեցու Հավատո հանգանակը (Նիկիական), որը հնարավորություն էր տալիս վկայելու և արտահայտելու հավատքը։ Այնուհետև կատեխումեններին դուրս էին հրավիրում՝ սովորելու և աղոթելու համար։

Հաճախ, երբ լսում ենք Եկեղեցու կարգապահության կանոնների մասին, մենք քննադատում ենք այն քայլերը, որոնք չեն համապատասխանում հավատքի մեր ըմբռնմանը։ Ես հիշատակում եմ վաղ դարերի Եկեղեցու կողմից կիրառվող այս փոքրիկ գործողությունը՝ ընդգծելու համար այն ակնածանքն ու կարգապահությունը, որով նրանք մոտենում էին Սուրբ Խորհրդին։ Սա, հետևաբար, հնարավորություն է դառնում մեզ համար՝ վերանայելու մեր ակնածանքի և կարգապահության զգացումը Հիսուս Քրիստոսի Սուրբ Մարմնի և Արյան հանդեպ։ Սա մեր Եկեղեցու ավանդույթի մոռացված մասն է, բայց կարևոր վարժություն արմոդոքսյան ինքնավերլուծության գործընթացում։

Աղոթենք Սուրբ Հաղորդության շարականը. Քրիստոս պատարագեալ բաշխի ի մեջ մեր։ Զմարմին իւր տայ մեզ ի կերակուր, և զարիւն իւր հեղու ի մեզ ի քաւութիւն։ Մատերուք յառաջ Տեառն և առէք զլոյս։ Ճաշակեցէք և տեսէք զի քաղցր է Տէր։ Օրհնեցէք զՏէր յերկնից։ Օրհնեցէք զնա ի բարձունս։ Օրհնեցէք զնա ամենայն հրեշտակք նորա։ Օրհնեցէք զնա ամենայն զօրութիւնք նորա։ Ալելուիա։