Արքեպիսկոպոս Վաչե, Աստծո ծառա

Արմոդոքսին այսօր

Արքեպիսկոպոս Վաչե՝ Աստծո ծառա։

«Ոչ թե դուք ինձ ընտրեցիք,- ասաց Հիսուսը,- այլ ես ընտրեցի ձեզ և կարգեցի ձեզ, որ գնաք ու պտուղ բերեք, և ձեր պտուղը մնա, որպեսզի Հայրը ձեզ տա այն ամենը, ինչ նրանից խնդրեք իմ անունով» (Հովհաննես 15:16)։ Աշակերտների հետ իր հրաժեշտի խոսքում մեր Տեր Հիսուսը դիմում է նրանց այս խոսքերով։

Մատթեոսի Ավետարանում մենք տեսնում ենք, թե ինչպես է Հիսուսն իր հանրային ծառայությունը սկսում Գալիլեայի ծովի մոտ, որտեղ «տեսավ երկու եղբայրների՝ Սիմոնին, որ կոչվում էր Պետրոս, և նրա եղբորը՝ Անդրեասին, որոնք ծովի մեջ ուռկան էին գցում, որովհետև ձկնորսներ էին։ Հիսուս նրանց ասաց. «Եկե՛ք իմ հետևից, և ես ձեզ մարդկանց որսորդներ կդարձնեմ»։

Քիչ մարդիկ են ընդունել կոչումը և կատարել իրենց պարտականություններն այնպես, որ իրականացրել են իրենց խոստացված բերքի պտուղը։ Այդպիսի մարդկանցից էր արքեպիսկոպոս Վաչե Հովսեփյանը, որը ձկնորսություն արեց և մարդկանց որսաց Թագավորության համար։ Ես նրանցից մեկն եմ, ով բախտ է ունեցել հայտնվելու նրա ուռկանի մեջ։ Արքեպիսկոպոս Վաչեն իմ հոգևոր հայրն էր, այն մարդը, ով 40 տարի առաջ ինձ ձեռնադրեց սուրբ քահանայության։ Այսօր նա անցավ Տիրոջ մոտ։

Արքեպիսկոպոս Վաչեն ամբողջ Հայոց եկեղեցու ամենատարեց հոգևորականն էր։ Նա քահանայության է ձեռնադրվել 1951 թվականին Լիբանանի Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոսությունում։ Նա ուսանել է Շոտլանդիայի Էդինբուրգ քաղաքում և հրավիրվել է Միացյալ Նահանգներ՝ Նյու Ջերսիում հոտի հովիվ ծառայելու համար։ Նրա անձնական կոչումը նրան տարավ Կանադա, ապա՝ Արևմտյան թեմ, որտեղ նա ծառայեց որպես մեր առաջնորդ 1971-ից 2013 թվականներին։ Նրա պաշտոնավարման ընթացքում թեմը փոքր գրասենյակից վերածվեց համալիրի։ Նրա ձեռքբերումները բազմաթիվ էին, և նա տվեց, ինչպես ասում է մեր Տերը, «պտուղ, որ կմնա»։

Մենք հաճախ ենք լսում Հայոց ցեղասպանության մասին և հիանում այն սերնդով, որը կրեց ու հաղթահարեց այդ արհավիրքները։ Մենք հաճախ մոռանում ենք հաջորդ սերնդի մասին՝ նրանց, ովքեր հավաքեցին կոտրված մնացորդները և փյունիկի պես մոխիրներից հարություն տվեցին եկեղեցուն։ Սա այն սերունդն էր, որին վիճակված էր վերակառուցել եկեղեցին։ Սա այն սերունդն էր, որը, Աստծո նման, ոչնչից ստեղծեց ինչ-որ բան։ Այն, ինչ մենք այսօր ունենք որպես Հայոց եկեղեցի, շնորհիվ է այս սերնդի, որը վտանգեց ամեն ինչ՝ ապահովելու, որ ապագա սերունդներն ունենան մի տուն, որտեղ կարող են սովորել և ապրել իրենց քրիստոնյա հայկական ինքնությամբ։ Արքեպիսկոպոս Վաչեն հենց այդ սերնդից էր և օժտված էր մարդկանց իր խարիզմատիկ անհատականությամբ գրավելու շնորհով, որը հուզում էր, անզիջում էր և մեզանից յուրաքանչյուրից պահանջում էր լավագույնը։ Նա տիրապետում էր այն միջավայրին, որտեղ հայտնվում էր։ Նա մեծ հետք է թողել մեզանից շատերի կյանքում։

Խնդրում եմ, միացե՛ք ինձ իմ շաբաթական «Հաջորդ քայլը» (The Next Step) փոդքաստում, որտեղ մենք ժամանակ կանցկացնենք՝ անձնական խորհրդածություններով անդրադառնալով արքեպիսկոպոս Վաչեի կյանքին և ժառանգությանը։

Այսօր մենք աղոթում ենք Հայոց եկեղեցու հոգեհանգստյան կարգով. «Քրիստոս, Որդի Աստծո, համբերող և գթասիրտ, գթա՛, քո սիրով որպես մեր Արարիչ, հանգուցյալ քո ծառաների հոգիներին, հատկապես քո նորոգ հանգուցյալ ծառայի, եկեղեցու պաշտոնյայի և իմ հոգևոր հոր՝ արքեպիսկոպոս Վաչե Հովսեփյանի հոգուն, որի համար մատուցում ենք այս աղոթքները։ Հիշի՛ր նրան քո թագավորության գալստյան մեծ օրը։ Արժանացրո՛ւ նրան ողորմության, քավության և մեղքերի թողության։ Փառավորի՛ր նրան և դասի՛ր քո սրբերի շարքին՝ քո աջ կողմում։ Քանզի Դու ես Տերը և Արարիչը ամենքի, դատավորը կենդանիների և մեռելների։ Եվ Քեզ վայել է փառք, իշխանություն և պատիվ, այժմ և հավիտյանս հավիտենից։ Ամեն»։