This weekend the Armenian Church celebrates the “72 disciples of Jesus.” Before you accuse me of having my thumb on the scale, adding an extra 60 to the group of 12 we’re all familiar with, read the details in the Gospel of Luke (chapter 10), “The Lord appointed seventy-two others also, and sent them two by two before Him into every city and place where He Himself was about to go. Then He said to them, “The harvest truly is great, but the laborers are few; therefore pray the Lord of the harvest to send out laborers into His harvest.‘”
Discipleship in the Gospel was a calling given to a group of Jesus’ students, with a clear mission. Jesus sent these 72 disciples with these words, “Go your way; behold, I send you out as lambs among wolves… But whatever house you enter, first say, ‘Peace to this house.’ And if a son of peace is there, your peace will rest on it; if not, it will return to you. And remain in the same house, eating and drinking such things as they give, for the laborer is worthy of his wages. Do not go from house to house. Whatever city you enter, and they receive you, eat such things as are set before you. And heal the sick there, and say to them, ‘The kingdom of God has come near to you.’”
With these words, Jesus sets the tone for Christian missionary activity. It is focused. It is selfless service. It is to spread the Gospel which, as we hear in the passage, it centered on peace. With this same invitation many people have followed the call of Jesus, some into the clergy, others, have embraced it as a way of life as their personal lay ministry.
It is from this passage that Christianity was delivered and spread. Everything we know of Jesus, His Love and His teachings was delivered to us because of the work of these faithful disciples of Jesus, working through this Holy Body, the Church.
Today’s focus on the 72 help us go beyond the stereotypical images and number of 12. In the passage we read, note that the 72 are referred without reference to gender. In the early Church discipleship was accessible by all.
Մեր կյանքի յուրաքանչյուր պահին մենք հրավիրված ենք լինելու Քրիստոսի աշակերտները։ Երբեք մի՛ փնտրեք ինքներդ ձեզանից դուրս՝ գտնելու համար Հիսուս Քրիստոսի աստվածային ուսմունքի հանդեպ անհրաժեշտ բաց լինելը։
Lord, open my heart to your voice and your invitation. Your Kingdom is full of love, help me to live it, and then to share it. I humbly ask in your name. Amen.
Շապիկի լուսանկար. Աշակերտը Ղազանչեցոց տաճարում, 2014 թ., Տեր Վազգեն
https://epostle.net/wp-content/uploads/2023/10/P1011582-scaled-e1696568391737.jpg21711920Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-10-03 00:01:072025-10-02 21:41:57Եվ ապա մնացին 72-ը
Տեղին կլիներ Մեծ պահքի այս ուղևորությունը սկսել աշակերտության թեմայով: Ես միտումնավոր թողել եմ այն ուղևորության վերջին, քանի որ, վստահ եմ, Դուք կհամաձայնեք, որ աշակերտությունն այսօր այլ բան է նշանակում Ձեզ համար, քան 35 օր առաջ:
«Աշակերտ» բառը նշանակում է սովորող կամ որևէ մեկին հետևող անձ: Աստվածաշնչում աշակերտներ էին նրանք, ովքեր գտնվում էին Հիսուսի կողքին և սովորում էին Նրանից: Այդ խմբից ոմանք հետագայում դարձան առաքյալներ: «Առաքյալ» նշանակում է ուղարկված: Հիսուսից սովորելուց հետո աշակերտներին պատվիրվեց գնալ աշխարհ՝ ուսուցանելու և քարոզելու:
Քրիստոսի աշակերտ լինելը նշանակում է, որ Դուք սովորում եք Նրա վարդապետությունը: Դուք փառաբանում եք Նրան, քանի որ կիրառել եք Նրա ուսմունքները Ձեր կյանքում, և Ձեր կյանքի որակի բարելավումը ակնհայտ է: Մեծ պահքի այս ուղու սկզբում ես Ձեզ խնդրեցի գույքագրել Ձեր կյանքի բազմաթիվ ասպեկտները. ի՞նչն է անհրաժեշտ ապրելու համար: Ի՞նչն է իսկապես կարևոր Ձեր կյանքում: Գույքագրման միջոցով Դուք կարող եք վերահսկել կարևորության մակարդակները: Դուք կունենաք հենակետ, կկարողանաք նկատել արժեքների և վերաբերմունքի փոփոխությունները:
Այսօր մենք փոխում ենք մոտեցումը: Մենք հասել ենք մի կետի՝ աշակերտության, որտեղ տեսությունից անցնում ենք գործնականի: Մեծ պահքն այլևս բեռ չէ, այլ մի բան, որին անհամբերությամբ եք սպասում՝ որպես փոփոխության, խորհրդածության և աճի ժամանակ: Համարձակվում եմ ասել, որ Դուք հասել եք մի կետի, որտեղ Ձեր հայացքն ու վերաբերմունքը նկատելիորեն փոխվել են: Հավանաբար, դա կանվանեիք հասուն հայացք և ինքնաճանաչում ու ինքնանպատակի ըմբռնում: Ինչպե՞ս ենք մենք գոյատևում: Ինչպե՞ս ենք փոփոխություն մտցնում մեր կյանքում: Իսկ մեր համայնքի՞ կյանքում: Մեր ընտանիքի՞: Եվ նույնիսկ՝ աշխարհի՞: Սրանք այն հարցերն են, որոնք մենք սկսում ենք տալ հիմա: Մենք ունենք հավատքի ավելի հասուն ըմբռնում. ավելի քիչ «ես, ես» և ավելի շատ՝ «ի՞նչ կարող եմ անել ուրիշներին օգնելու համար»: «Ինչպե՞ս կարող է իմ զոհաբերությունը ազդել կյանքի մեծ պատկերի վրա»: «Ինչպե՞ս կարող եմ իմ ներդրումն ունենալ այն մեծ հավաքածուի մեջ, որը մենք կոչում ենք կյանք»: Այս ըմբռնման և հասունացման գործընթացում աշակերտությունն այժմ այլ իմաստ ունի, քանի որ խնդիրը միայն Հիսուսին հետևելը չէ: Խնդիրը նույնիսկ Նրա ասածները սովորելը չէ: Խնդիրը իրականում դառնալն է, այդ հավատքով ապրելը, այն անձը և ժողովուրդը դառնալը, որ Աստված ցանկանում է տեսնել մեզանում:
Այն պատգամը, որ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը բերեց մեզ 2000 տարի առաջ, պարզ էր՝ Աստված հասանելի է, Աստված այստեղ է: Եվ կարևոր չէ, թե ով եք Դուք: Կարևոր չէ, թե որ սոցիալական խավից եք սերում: Կարևոր չէ, թե ինչ է պարունակել Ձեր անցյալը: Այլևս արդարացումներ չկան: Աստված հայտնվել է, և այդ հայտնության մեջ Նա այժմ հասանելի է: Մենք չենք կարող շոշափել Նրան, բայց կարող ենք հասկանալ Նրան նոր լույսի ներքո: Մենք հասկանում ենք Նրան որպես մաքուր սեր՝ մի բան, որ հպվում է մեզ, և մի բան, որով մենք հպվում ենք ուրիշներին: Սա զոհաբերության, հավատքի, հույսի և սիրո պատգամն է: Ամենակարևորը՝ սա ամբողջական պատգամ է, որ Քրիստոսի աշակերտ լինելն այսօր մեզ համար այլ բան է նշանակում, քանի որ մենք Քրիստոսին մոտենում ենք ամբողջականությամբ: Մենք միայն Նրա պատգամի վրա չենք կենտրոնանում, մենք միայն Քրիստոսի անձին չենք նայում, այլ հավաքականորեն՝ անձը, պատգամը, զոհաբերությունը, տալը, Աստվածային բնույթը՝ ամեն ինչ այստեղ է մեզ համար: Այսպիսով, որպես Քրիստոսի աշակերտներ՝ Դուք օգտագործում եք Ձեր բոլոր զգայարանները:
Մենք լսում ենք Նրա պատգամը: Մենք կարդում ենք պատգամը մեր աչքերով, բայց նաև վկայում ենք այն պատգամի մասին, որը մեր շուրջն է: Մենք տեսնում ենք օվկիանոսի ալիքները, լեռները, գեղեցիկ ծաղիկները և մեր երեխաների ժպիտը: Մենք օգտագործում ենք մեր հոտառությունը՝ Նրա արարչագործության բույրը, Աստծո հրաշքի գեղեցիկ բուրմունքները զգալու համար: Մենք դիմում ենք մեր շոշափելիքի զգայարանին: Մենք ձեռք ենք մեկնում այն մարդկանց, ովքեր գրկախառնության, օգնության կարիք ունեն: Մենք նաև հայտնաբերում ենք, որ այն ձեռքերի հետ, որոնք մեկնված են մեզ, կան մարմիններ, որոնք սպասում են գրկախառնության, համբույրի, սպասում են այդ սերը ամբողջությամբ արտահայտելուն: Վերջապես, մենք դիմում ենք մեր համի զգայարանին Սուրբ Հաղորդության մեջ: Դա այն վերջնական ճանաչումն է, որ մենք աշակերտներ ենք, ինչպես մեր հայրերն են սովորեցնում մեզ՝ եկեք և ճաշակեք Տիրոջը, քանզի Տերը իսկապես քաղցր է:
Մենք Քրիստոսի աշակերտներն ենք: Մենք սովորել ենք սերը: Մենք այժմ ապրում ենք սիրով: Մենք պետք է կիսվենք այդ սիրով: «Դրանով կիմանան, որ իմ աշակերտներն եք», - ասում է մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը, - «եթե սիրեք միմյանց»:
Այսօրվա աղոթքը հիմնված է նեոօրթոդոքս աստվածաբան Դիտրիխ Բոնհյոֆերի՝ աշակերտության մասին մտքի վրա.
Թանկարժեք շնորհը ավետարանն է, որը պետք է փնտրել կրկին ու կրկին, այն պարգևը, որը պետք է խնդրել, այն դուռը, որը մարդ պետք է թակի: Այդպիսի շնորհը թանկ է, որովհետև այն կանչում է մեզ հետևելու, և այն շնորհ է, որովհետև կանչում է հետևելու Հիսուս Քրիստոսին: Այն թանկ է, որովհետև մարդուց պահանջում է իր կյանքը, և այն շնորհ է, որովհետև մարդուն տալիս է միակ ճշմարիտ կյանքը: Այն թանկ է, որովհետև դատապարտում է մեղքը, և շնորհ է, որովհետև արդարացնում է մեղավորին: Ամենակարևորը՝ այն թանկ է, որովհետև Աստծո համար արժեցավ Իր Որդու կյանքը. «Դուք գնված եք գնով», և այն, ինչ Աստծո համար շատ է արժեցել, չի կարող էժան լինել մեզ համար: Ամենից առաջ, դա շնորհ է, որովհետև Աստված Իր Որդուն չափազանց թանկ չհամարեց մեր կյանքի համար վճարելու համար, այլ մատնեց Նրան մեզ համար: Թանկարժեք շնորհը Աստծո մարմնացումն է:
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/P1011889-scaled.jpg19202560Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-18 00:01:162024-03-17 16:13:55Աշակերտություն – Մեծ պահքի 36-րդ օր
Այս հանգստյան օրերին Հայ եկեղեցին տոնում է «Հիսուսի 72 աշակերտների» հիշատակը։ Նախքան ինձ կմեղադրեք կշեռքի նժարին ավելորդ 60 հոգի ավելացնելու մեջ, կարդացեք Ղուկասի Ավետարանի մանրամասները (գլուխ 10). «Տերը նշանակեց ուրիշ յոթանասուներկուսին և նրանց երկու-երկու ուղարկեց Իր առջևից այն բոլոր քաղաքներն ու վայրերը, ուր Ինքը պիտի գնար։ Ապա ասաց նրանց. «Հունձքը շատ է, բայց մշակները՝ քիչ. ուստի աղոթե՛ք հնձի Տիրոջը, որ մշակներ ուղարկի Իր հնձի համար»։
Ավետարանում աշակերտությունը կոչում էր, որը տրվում էր աշակերտների մի խմբի՝ այս դեպքում Հիսուսի, որոշակի առաքելությամբ։ Հիսուսն ուղարկեց այս 72 աշակերտներին հետևյալ խոսքերով. «Գնացե՛ք. ահա ես ձեզ ուղարկում եմ ինչպես գառներ՝ գայլերի մեջ։ Քսակ մի՛ տարեք, ո՛չ մախաղ, ո՛չ էլ կոշիկներ, և ճանապարհին ոչ ոքի մի՛ ողջունեք։ Որ տուն էլ մտնեք, նախ ասե՛ք. «Խաղաղությո՛ւն այս տանը»։ Եվ եթե այնտեղ խաղաղության որդի լինի, ձեր խաղաղությունը կհանգչի նրա վրա, իսկ եթե ոչ՝ ձեզ կվերադառնա։ Նույն տանը մնացե՛ք, կերե՛ք և խմե՛ք այն, ինչ իրենք կտան, որովհետև մշակն արժանի է իր վարձին։ Տնից տուն մի՛ անցեք։ Որ քաղաքն էլ մտնեք, և ձեզ ընդունեն, կերե՛ք այն, ինչ ձեր առաջ կդնեն։ Բժշկե՛ք այնտեղ եղող հիվանդներին և ասե՛ք նրանց. «Աստծու արքայությունը մոտեցել է ձեզ»։
Այս խոսքերով Հիսուսը սահմանում է քրիստոնեական քարոզչական գործունեության ուղղությունը։ Այն նպատակաուղղված է և հիմնված է անձնազոհ ծառայության վրա։ Այն Ավետարանը տարածելու կոչ է, որը, ինչպես լսում ենք այս հատվածում, կենտրոնացած է խաղաղության վրա։ Նույն այս հրավերով շատերը հետևեցին Հիսուսի կոչին. ոմանք ընտրեցին հոգևորականի ուղին, իսկ ոմանք էլ այն ընդունեցին որպես կյանքի կոչում՝ որպես իրենց անձնական աշխարհական ծառայություն։
Հենց այս հատվածից է, որ քրիստոնեությունը փոխանցվեց և տարածվեց։ Հայ եկեղեցու պարագայում, երբ մենք խորհում ենք մեր առաքելական արմատների մասին, այսօր մեզ հիշեցնում են, որ սուրբ առաքյալները՝ լինի Թադեոսը, Բարդուղիմեոսը, թե մյուսները, մասն էին կազմում այս առաքելության։ Այն ամենը, ինչ մենք գիտենք Հիսուսի, Նրա սիրո և ուսմունքների մասին, մեզ է հասել Հիսուսի այս հավատարիմ աշակերտների աշխատանքի շնորհիվ, որոնք գործում էին այս Սուրբ Մարմնի՝ Եկեղեցու միջոցով։
«Աշակերտ» բառը կարող է առաքելական դարաշրջանի տղամարդկանց պատկերներ արթնացնել։ Դա Վինչիի «Խորհրդավոր ընթրիքը» թերևս Հիսուսի և Նրա տասներկու աշակերտների ամենահայտնի պատկերումներից է։ Այսօրվա ուշադրությունը 72-ի վրա օգնում է մեզ դուրս գալ կարծրատիպային պատկերներից։ Մեր կարդացած հատվածում նկատեք, որ 72-ի մասին խոսվում է առանց սեռի հիշատակման։ Վաղ եկեղեցում աշակերտությունը հասանելի էր բոլորին։
Մեր կյանքի յուրաքանչյուր պահին մենք հրավիրված ենք լինելու Քրիստոսի աշակերտները։ Երբեք մի՛ փնտրեք ինքներդ ձեզանից դուրս՝ գտնելու համար Հիսուս Քրիստոսի աստվածային ուսմունքի հանդեպ անհրաժեշտ բաց լինելը։
Դիտրիխ Բոնհյոֆերը՝ 20-րդ դարի ամենաականավոր բողոքական աստվածաբաններից մեկը, սպանվեց նացիստների կողմից Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ հրեա բնակչությանը պաշտպանելու համար։ Նա բացահայտ խոսում էր այդ բնակչության նկատմամբ իրականացվող ստոր և սարսափելի վերաբերմունքի մասին։ Նրա քննադատության զենքը Հիսուս Քրիստոսի Ավետարանն էր, և նա գնաց մահվան՝ պաշտպանելով այդ Ավետարանը։ Նա շատ է գրել աշակերտության մասին։
Այս հանգստյան օրերին, երբ մենք կենտրոնանում ենք աշակերտության վրա, Ձեզ եմ թողնում Բոնհյոֆերի այս խոսքերը աշակերտության և Շնորհի մասին։ Ահա խոսքեր՝ խորհրդածության և աղոթքի համար։
Ճշմարիտ աշակերտությունը բնորոշվում է Քրիստոսին հնազանդությամբ։ Գոյություն ունի «էժան» և «թանկ» շնորհ։ Էժան շնորհը թողության քարոզն է՝ առանց ապաշխարության պահանջի, մկրտությունը՝ առանց եկեղեցական կարգապահության, հաղորդությունը՝ առանց խոստովանության։ Դա շնորհ է առանց աշակերտության, շնորհ՝ առանց խաչի, շնորհ՝ առանց կենդանի և մարմնացյալ Հիսուս Քրիստոսի։ Ի հակադրություն էժան շնորհի՝ թանկ շնորհը մեզ դիմավորում է որպես Հիսուսին հետևելու շնորհալի կոչ։ Այն գալիս է որպես թողության խոսք՝ կոտրված ոգու և զղջացող սրտի համար։ Այն թանկ է, որովհետև ստիպում է մարդուն հնազանդվել Քրիստոսի լծին և հետևել Նրան. այն շնորհ է, որովհետև Հիսուսն ասում է. «Իմ լուծը քաղցր է, և Իմ բեռը՝ թեթև»։
Շապիկի լուսանկար. Աշակերտը Ղազանչեցոց տաճարում, 2014 թ., Տեր Վազգեն
Տեղին կլիներ Մեծ պահքի այս ուղևորությունը սկսել աշակերտության թեմայով: Ես միտումնավոր թողել եմ այն ուղևորության վերջին, քանի որ, վստահ եմ, Դուք կհամաձայնեք, որ աշակերտությունն այսօր այլ բան է նշանակում Ձեզ համար, քան 35 օր առաջ:
«Աշակերտ» բառը նշանակում է սովորող կամ որևէ մեկին հետևող անձ: Աստվածաշնչում աշակերտներ էին նրանք, ովքեր Հիսուսի կողքին էին և սովորում էին Նրանից: Այս խումբը հետագայում դարձավ առաքյալներ: «Առաքյալ» նշանակում է ուղարկված: Հիսուսից սովորելուց հետո աշակերտները պատվեր ստացան գնալ աշխարհ՝ ուսուցանելու և քարոզելու:
Քրիստոսի աշակերտ լինելը նշանակում է, որ Դուք սովորում եք Նրա խոսքերը: Դուք փառաբանում եք Նրա կյանքը, քանի որ կիրառել եք Նրա ուսմունքները Ձեր կյանքում, և դրա որակի բարելավումը Ձեզ համար աննկարագրելի է: Մեծ պահքի այս ուղևորության սկզբում ես Ձեզ խնդրեցի գույքագրել Ձեր կյանքի բազմաթիվ ասպեկտները. ի՞նչն է անհրաժեշտ ապրելու համար, ի՞նչն է իսկապես կարևոր Ձեր կյանքում: Գույքագրելով՝ Դուք կարող եք վերահսկել կարևորության մակարդակները: Դուք կունենաք հղման շրջանակ և կկարողանաք նկատել արժեքների ու վերաբերմունքի փոփոխությունները:
Այսօր մենք փոխում ենք ուղղությունը: Մենք հասել ենք մի կետի՝ աշակերտության, որտեղ տեսությունից անցնում ենք գործնականի: Մեծ պահքն այլևս բեռ չէ, այլ մի բան, որին անհամբերությամբ եք սպասում՝ որպես փոփոխության, խորհրդածության և աճի ժամանակ: Համարձակվում եմ ասել, որ Դուք հասել եք մի կետի, որտեղ Ձեր հայացքն ու վերաբերմունքը նկատելիորեն փոխվել են: Հավանաբար, դա կանվանեիք հասուն հայացք և ինքնաճանաչողություն՝ սեփական նպատակի գիտակցումով: Ինչպե՞ս ենք մենք գոյատևում: Ինչպե՞ս ենք փոփոխություն մտցնում մեր կյանքում: Իսկ մեր համայնքի՞ կյանքում: Մեր ընտանիքի՞: Եվ նույնիսկ՝ աշխարհի՞: Մենք հավատքի ավելի հասուն ըմբռնում ունենք. ավելի քիչ «ես, ես» և ավելի շատ՝ «ի՞նչ կարող եմ անել ուրիշներին օգնելու համար»: «Ինչպե՞ս կարող է իմ զոհաբերությունը ազդել կյանքի մեծ պատկերի վրա»: «Ինչպե՞ս կարող եմ իմ ներդրումն ունենալ կյանք կոչվող մեծ հավաքածուի մեջ»: Այս ըմբռնման և հասունացման գործընթացում աշակերտությունն այժմ այլ իմաստ ունի, քանի որ խնդիրը միայն Հիսուսին հետևելը չէ: Խնդիրը նույնիսկ այն չէ, թե ինչ է Նա ասել: Խոսքը հավատքն ապրելու, այն մարդը դառնալու մասին է, որն Աստված ցանկանում է տեսնել մեզանում:
Այն պատգամը, որը մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը բերեց մեզ 2000 տարի առաջ, պարզ էր՝ Աստված հասանելի է, Աստված այստեղ է: Եվ կարևոր չէ, թե ով եք Դուք: Կարևոր չէ, թե որ սոցիալական խավից եք: Կարևոր չէ, թե ինչ է պարունակել Ձեր անցյալը: Այլևս արդարացումներ չկան: Աստված հայտնվել է, և այդ հայտնության մեջ Նա այժմ հասանելի է: Մենք չենք կարող շոշափել Նրան, բայց կարող ենք հասկանալ Նրան նոր լույսի ներքո: Մենք հասկանում ենք Նրան որպես մաքուր սեր՝ մի բան, որը հպվում է մեզ և որով մենք հպվում ենք ուրիշներին: Սա զոհաբերության, հավատքի, հույսի և սիրո պատգամն է: Ամենակարևորը՝ սա ամբողջական պատգամ է, որ այսօր Քրիստոսի աշակերտ լինելը մեզ համար այլ բան է նշանակում, քանի որ մենք Քրիստոսին մոտենում ենք ամբողջականորեն: Մենք միայն Նրա պատգամի վրա չենք կենտրոնանում, մենք միայն Քրիստոսի անձին չենք նայում, այլ հավաքականորեն՝ անձը, պատգամը, զոհաբերությունը, տալը, Աստվածային բնույթը՝ ամեն ինչ այստեղ է մեզ համար: Այսպիսով, որպես Քրիստոսի աշակերտներ՝ մենք օգտագործում ենք մեր բոլոր զգայարանները:
Մենք լսում ենք Նրա պատգամը: Մենք կարդում ենք այն մեր աչքերով, բայց նաև վկայում ենք այն պատգամի մասին, որը մեր շուրջն է: Մենք տեսնում ենք օվկիանոսի ալիքները, լեռները, գեղեցիկ ծաղիկները և մեր երեխաների ժպիտը: Մենք օգտագործում ենք մեր հոտառությունը՝ զգալու այն բուրմունքը, որը գալիս է մեր շուրջը գտնվող ամեն բարությունից՝ Աստծո հրաշքի գեղեցիկ բույրերից: Մենք դիմում ենք մեր շոշափելիքի զգայարանին: Մենք ձեռք ենք մեկնում նրանց, ովքեր գրկախառնության կամ օգնության կարիք ունեն: Մենք նաև գտնում ենք, որ մեզ մեկնված այդ ձեռքերի հետ կան մարմիններ, որոնք սպասում են գրկվելու, համբուրվելու և այդ սերը ամբողջությամբ արտահայտելու: Վերջապես, մենք դիմում ենք մեր համի զգայարանին Սուրբ Հաղորդության մեջ: Դա այն վերջնական ճանաչումն է, որ մենք աշակերտներ ենք, ինչպես սովորեցնում են մեր հայրերը. եկեք և ճաշակեք Տիրոջը, քանզի Տերը իսկապես քաղցր է:
Մենք Քրիստոսի աշակերտներն ենք: Մենք սովորել ենք սերը: Մենք այժմ ապրում ենք սիրով: Մենք պետք է կիսվենք այդ սիրով: «Դրանով կիմանան, որ իմ աշակերտներն եք», - ասում է մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը, - «եթե սիրեք միմյանց»:
Այսօրվա աղոթքը աստվածաբան Դիտրիխ Բոնհյոֆերի մտորումն է աշակերտության գաղափարի շուրջ.
Թանկարժեք շնորհը ավետարանն է, որը պետք է փնտրել կրկին ու կրկին, այն պարգևը, որը պետք է խնդրել, այն դուռը, որը մարդ պետք է թակի: Այդպիսի շնորհը թանկ է, որովհետև այն կանչում է մեզ հետևելու, և այն շնորհ է, որովհետև կանչում է հետևելու Հիսուս Քրիստոսին: Այն թանկ է, որովհետև մարդուց պահանջում է իր կյանքը, և այն շնորհ է, որովհետև մարդուն տալիս է միակ ճշմարիտ կյանքը: Այն թանկ է, որովհետև դատապարտում է մեղքը, և շնորհ է, որովհետև արդարացնում է մեղավորին: Ամենակարևորը՝ այն թանկ է, որովհետև Աստծո համար արժեցավ Իր Որդու կյանքը. «Դուք գնված եք գնով», և այն, ինչ Աստծո համար շատ է արժեցել, չի կարող էժան լինել մեզ համար: Ամենից առաջ, դա շնորհ է, որովհետև Աստված Իր Որդուն չափազանց թանկ չհամարեց մեր կյանքի համար վճարելու համար, այլ մատնեց Նրան մեզ համար: Թանկարժեք շնորհը Աստծո մարմնացումն է:
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/SCSNT100.jpg900600Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2023-03-27 00:01:002023-03-26 14:51:11Մեծ պահքի ուղին՝ օր 36. Աշակերտություն
«Ոչ թե դուք ինձ ընտրեցիք,- ասաց Հիսուսը,- այլ ես ընտրեցի ձեզ և կարգեցի ձեզ, որ գնաք ու պտուղ բերեք, և ձեր պտուղը մնա, որպեսզի Հայրը ձեզ տա այն ամենը, ինչ նրանից խնդրեք իմ անունով» (Հովհաննես 15:16)։ Աշակերտների հետ իր հրաժեշտի խոսքում մեր Տեր Հիսուսը դիմում է նրանց այս խոսքերով։
Մատթեոսի Ավետարանում մենք տեսնում ենք, թե ինչպես է Հիսուսն իր հանրային ծառայությունը սկսում Գալիլեայի ծովի մոտ, որտեղ «տեսավ երկու եղբայրների՝ Սիմոնին, որ կոչվում էր Պետրոս, և նրա եղբորը՝ Անդրեասին, որոնք ծովի մեջ ուռկան էին գցում, որովհետև ձկնորսներ էին։ Հիսուս նրանց ասաց. «Եկե՛ք իմ հետևից, և ես ձեզ մարդկանց որսորդներ կդարձնեմ»։
Քիչ մարդիկ են ընդունել կոչումը և կատարել իրենց պարտականություններն այնպես, որ իրականացրել են իրենց խոստացված բերքի պտուղը։ Այդպիսի մարդկանցից էր արքեպիսկոպոս Վաչե Հովսեփյանը, որը ձկնորսություն արեց և մարդկանց որսաց Թագավորության համար։ Ես նրանցից մեկն եմ, ով բախտ է ունեցել հայտնվելու նրա ուռկանի մեջ։ Արքեպիսկոպոս Վաչեն իմ հոգևոր հայրն էր, այն մարդը, ով 40 տարի առաջ ինձ ձեռնադրեց սուրբ քահանայության։ Այսօր նա անցավ Տիրոջ մոտ։
Արքեպիսկոպոս Վաչեն ամբողջ Հայոց եկեղեցու ամենատարեց հոգևորականն էր։ Նա քահանայության է ձեռնադրվել 1951 թվականին Լիբանանի Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոսությունում։ Նա ուսանել է Շոտլանդիայի Էդինբուրգ քաղաքում և հրավիրվել է Միացյալ Նահանգներ՝ Նյու Ջերսիում հոտի հովիվ ծառայելու համար։ Նրա անձնական կոչումը նրան տարավ Կանադա, ապա՝ Արևմտյան թեմ, որտեղ նա ծառայեց որպես մեր առաջնորդ 1971-ից 2013 թվականներին։ Նրա պաշտոնավարման ընթացքում թեմը փոքր գրասենյակից վերածվեց համալիրի։ Նրա ձեռքբերումները բազմաթիվ էին, և նա տվեց, ինչպես ասում է մեր Տերը, «պտուղ, որ կմնա»։
Մենք հաճախ ենք լսում Հայոց ցեղասպանության մասին և հիանում այն սերնդով, որը կրեց ու հաղթահարեց այդ արհավիրքները։ Մենք հաճախ մոռանում ենք հաջորդ սերնդի մասին՝ նրանց, ովքեր հավաքեցին կոտրված մնացորդները և փյունիկի պես մոխիրներից հարություն տվեցին եկեղեցուն։ Սա այն սերունդն էր, որին վիճակված էր վերակառուցել եկեղեցին։ Սա այն սերունդն էր, որը, Աստծո նման, ոչնչից ստեղծեց ինչ-որ բան։ Այն, ինչ մենք այսօր ունենք որպես Հայոց եկեղեցի, շնորհիվ է այս սերնդի, որը վտանգեց ամեն ինչ՝ ապահովելու, որ ապագա սերունդներն ունենան մի տուն, որտեղ կարող են սովորել և ապրել իրենց քրիստոնյա հայկական ինքնությամբ։ Արքեպիսկոպոս Վաչեն հենց այդ սերնդից էր և օժտված էր մարդկանց իր խարիզմատիկ անհատականությամբ գրավելու շնորհով, որը հուզում էր, անզիջում էր և մեզանից յուրաքանչյուրից պահանջում էր լավագույնը։ Նա տիրապետում էր այն միջավայրին, որտեղ հայտնվում էր։ Նա մեծ հետք է թողել մեզանից շատերի կյանքում։
Խնդրում եմ, միացե՛ք ինձ իմ շաբաթական «Հաջորդ քայլը» (The Next Step) փոդքաստում, որտեղ մենք ժամանակ կանցկացնենք՝ անձնական խորհրդածություններով անդրադառնալով արքեպիսկոպոս Վաչեի կյանքին և ժառանգությանը։
Այսօր մենք աղոթում ենք Հայոց եկեղեցու հոգեհանգստյան կարգով. «Քրիստոս, Որդի Աստծո, համբերող և գթասիրտ, գթա՛, քո սիրով որպես մեր Արարիչ, հանգուցյալ քո ծառաների հոգիներին, հատկապես քո նորոգ հանգուցյալ ծառայի, եկեղեցու պաշտոնյայի և իմ հոգևոր հոր՝ արքեպիսկոպոս Վաչե Հովսեփյանի հոգուն, որի համար մատուցում ենք այս աղոթքները։ Հիշի՛ր նրան քո թագավորության գալստյան մեծ օրը։ Արժանացրո՛ւ նրան ողորմության, քավության և մեղքերի թողության։ Փառավորի՛ր նրան և դասի՛ր քո սրբերի շարքին՝ քո աջ կողմում։ Քանզի Դու ես Տերը և Արարիչը ամենքի, դատավորը կենդանիների և մեռելների։ Եվ Քեզ վայել է փառք, իշխանություն և պատիվ, այժմ և հավիտյանս հավիտենից։ Ամեն»։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2022/12/hovsepian-1.jpeg384576Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2022-12-19 00:01:032022-12-19 00:05:32Արքեպիսկոպոս Վաչե, Աստծո ծառա
