Եվ ահա ես այնտեղ էի...

Արմոդոքսին այսօր

Եվ ահա ես այնտեղ էի...

Մեր Գալստյան ուղևորությունը շարունակվում է «Հարուստ հիմարի» առակով, ինչպես այն պատմել է Հիսուս Քրիստոսը Ղուկասի Ավետարանի 12-րդ գլխում։ Վերջին մի քանի օրվա ընթացքում մենք դիտարկել ենք այս առակը որպես Գալստյան շրջանի մեկնարկային կետ։ Եթե հիշում եք, այս առակը քննելու մեր առաջին օրը ես Ձեզ խնդրեցի հատուկ ուշադրություն դարձնել այն խոսքերին, որոնք արտահայտել է նա, ում մենք այժմ հասկանում ենք որպես Հարուստ հիմար։

Ամբողջ առակը բաղկացած է ընդամենը 120 բառից, որոնք արտասանել է հենց ինքը՝ Հիսուսը։ Այդ թվից 62 բառը, այսինքն՝ բառերի ավելի քան 50%-ը, վերագրվում է Հարուստ հիմարին։ Եվ այդ 50%-ից յուրաքանչյուրը վերաբերում էր միայն իրեն և արտահայտված էր «ես»-երով ու «իմ»-երով։

«Ի՞նչ անեմ, որովհետև տեղ չունեմ, ուր հավաքեմ իմ բերքը... Այսպես կանեմ. կքանդեմ իմ շտեմարանները և ավելի մեծերը կկառուցեմ, և այնտեղ կհավաքեմ իմ ամբողջ բերքն ու իմ բարիքները։ Եվ կասեմ իմ հոգուն. «Հոգի՛, շատ բարիքներ ունես կուտակած բազում տարիների համար. հանգստացի՛ր, կե՛ր, խմի՛ր և ուրախացի՛ր»»։

Իրականում, հիմարը ոչ ոքի և ոչնչի հանդեպ հարգանք չունի՝ բացի իրենից։ Ավետարանի մեծ քարոզիչ և քաղաքացիական իրավունքների պաշտպան Մարտին Լյութեր Քինգ կրտսերը ժամանակին պատասխանել էր հիմարին՝ առաջարկելով, որ նա կարող էր ավելցուկային սնունդը՝ բերքի առատությունը, պահել սոված երեխաների ստամոքսներում։ Սակայն առատությունը ուրիշներին փոխանցելու ցանկացած հույս ջնջվում է հիմարի բառապաշարում առկա «ես»-երի և «իմ»-երի առատությամբ։

Լեռան քարոզում Հիսուսը զգուշացնում է որևէ մեկին հիմար չանվանել, սակայն նա առանց վարանելու այս մարդուն է տալիս այդ որակումը, քանի որ, ըստ էության, այն մարդը, ով իրենից դուրս կյանք չի տեսնում, հիմար է։

Հայ ուղղափառությունը զարգացել է մի աշխարհում, որտեղ երկրի առատությունը կիսելը կյանքի կանոն էր։ Երբ մենք մեզնից դուրս ենք նայում, մենք նմանակում ենք Աստծուն, քանի որ սկսում ենք խոսել սիրո լեզվով։ «Սերը չի փնտրում իրենը», - ասում է Առաքյալը (Ա Կորնթացիս 13:5)։ Մենք հասկանում ենք Սուրբ Ծննդյան պատգամի գեղեցկությունը, որ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ տվեց Իր ամենաթանկը (Հովհաննես 3:16)։ Երբ մենք մեր բառապաշարից հեռացնում ենք «ես»-երը և «իմ»-երը, մենք տեղ ենք բացում շատ ավելի մեծ բաների համար, հատկապես այնպիսի բառերի համար, ինչպիսիք են «մենք»-ը և «մեզ»-ը։

Աղոթենք մի աղոթք, որը գալիս է Հայոց եկեղեցու պսակի արարողությունից՝ մի արարողություն, որը երկուսին մեկ է դարձնում։ Սա պարզ աղոթք է. «Տե՛ր, ինձ տնկիր որպես պտղաբեր ձիթենի Աստծո տան մեջ»։

Մենք վաղը շարունակում ենք մեր Գալստյան ուղևորությունը։ Անհամբերությամբ սպասում եմ Ձեր միանալուն։