Արարատը՝ հավերժորեն վիրտուալ

Արմոդոքսիան այսօր. «Արարատ» պիտակը

«Վիրտուալ» տերմինը վերջին մի քանի տասնամյակների ընթացքում՝ համացանցի տարածման հետ մեկտեղ, նոր իմաստ է ստացել։ Այն օգտագործվում է նկարագրելու համար մի բան, որը ֆիզիկապես գոյություն չունի, բայց ծրագրային ապահովման միջոցով ստեղծվում է այնպես, որ թվում է, թե գոյություն ունի։ Սա նկարագրում է այն ձևը, որով հայերի մեծ մասը հասկանում է Արարատ լեռը։

The mountain range is easily visible from the moment one arrives in Armenia at the Zvartnots Airport and shows itself especially nicely from the capital city of Yerevan. And if by chance the air is foggy or misty, and a cloud covering hides the mountain, Ararat is seen on logos of coffee shops, souvenirs and just about any type of clothing accessory one can imagine. Most homes have a picture of the twin-peaked mountain hanging somewhere in the house, even if they can see it from their window.

Ararat is the theme of songs, and poems. Even during the Soviet years (1920-1991) when nationalism was played down or discouraged with harsh punishment, Ararat was the theme of poem and prose. Armenia’s beloved poet, Yeghishé Charents wrote words that are recited and sung: “Travel the world and there is no white capped peak as beautiful as Ararat … it is the road to glory…

For Armenians, Mount Ararat is a national symbol. This feeling is strongly reinforced in the collective consciousness of the people that Armenians, me included, often forget that the mountain’s claim-to-fame on the international scene is thanks to a reference in the Book of Genesis chapter 8, as the resting place of Noah’s Ark.

A few years back, I was invited to celebrate the Divine Liturgy in Nashville, Tennessee. It is considered a “mission parish” meaning that there is no permanent priest to pastor the small flock. A dear friend picked us up from the airport and on our way to the services we drove past an exit sign on the freeway boldly marked, “Ararat Cemetery next right.” A big smile came on my face. The sign, and the cemetery it pointed to, were indicators that there were Armenians in Tennessee. Any congregation that was running a cemetery must be ready to have graduated from mission parish status, I thought. Of course, I was operating on the notion that Ararat implied Armenian.

Երբ մոտեցանք գերեզմանատանը, ցուցանակի վրա գրված էր՝ «Արարատ բապտիստական գերեզմանատուն»։ Այն, իրականում, ղեկավարվում էր տեղի բապտիստական եկեղեցու կողմից և բացարձակապես հայկական կապեր կամ երանգներ չուներ։ Անունը մատնանշում էր Աստվածաշնչյան լեռը, որն ընդունված է ողջ քրիստոնեության կողմից։

Այն ամենի մեծ մասը, ինչին հավատում ենք, մեզ սովորեցրել են հավատալ։ Ես իմ ողջ կյանքը անցկացրել եմ «Արարատ» պիտակավորված իրերը՝ տեղի ծերանոցից մինչև գազավորված ջուր, ռեստորանից մինչև հողաթափերի տեսակ, կոնյակից մինչև հայ ազգի հետ ասոցացնելով։ Եթե մենք լրացուցիչ քայլ չանեինք՝ ցուցանակին ավելի ուշադիր նայելու համար, ես կապրեի այն պատրանքով, որ Թենեսին հայկական գերեզմանատուն ունի։ Հավատքի հարցերն ավելի կարևոր են, քան պիտակի տակ թաքնվածը բացահայտելը։ Անկախ նրանից՝ գերեզմանատուն է, թե հավատքի դրույթ, մի պահ տրամադրեք՝ պիտակից այն կողմ նայելու համար։

Tomorrow, we’ll look at the magic that comes with Mount Ararat.

Մենք աղոթում ենք Ժամագրքից. «Երկնավոր Թագավոր, իմ հոգին Ձեր խնամքի տակ է ամեն ժամ, և ես ապավինում եմ Ձեր սուրբ Խաչին։ Ես ունեմ սրբերի բազմությունը՝ որպես իմ բարեխոսներ Ձեր առջև։ Դուք համբերատար եք բոլորի հանդեպ, մի՛ անտեսեք նրանց, ովքեր ապավինում են Ձեզ, այլ պաշտպանեք նրանց խաղաղությամբ Ձեր պատվական և Սուրբ խաչով։ Ամեն»։