Ռեհան աղբամանից

Արմոդոքսին այսօր. Ռեհանը աղբակույտից

Այն տոնը, որը մենք նշելու ենք գալիք կիրակի, Խաչվերացն է: Տոնի պատմությունը կապված է 7-րդ դարում քրիստոնեական ուժերի կողմից Քրիստոսի ճշմարիտ Խաչը գերությունից ազատագրելու հետ: Այս պատմությունը կկրկնվի հայկական եկեղեցիների մեծ մասում, ինչպես նաև ուղղափառ եկեղեցիներում այս կիրակի: Դուք նաև կնկատեք, որ պատարագի ընթացքում ռեհանը մեծ նշանակություն ունի:

Ռեհանի և Քրիստոսի Խաչի կապը մեզ է հասել Կոստանդինի ժամանակներից և նրա կողմից քրիստոնեության ընդունումից՝ Հայաստանի քրիստոնեացումից տասներկու տարի անց՝ 4-րդ դարում: Նրա մայրը՝ Հեղինե թագուհին, գնացել էր Քրիստոսի Կենաց Խաչը որոնելու և գտել էր այն աղբակույտի մեջ: Խաչի ստորոտում կային գեղեցիկ մանուշակագույն-կանաչ ռեհանի տերևներ, որոնք լցնում էին նրանց աչքերը գեղեցկությամբ, իսկ օդը՝ այն արքայական բուրմունքով, որն արձակում է այդ բույսը: Ամբողջ աղբի ու կեղտի մեջ աճել էր այս կենսունակ բուսականությունը հենց այն վայրում, որտեղ ատելության տգեղությունը խլեց մեր Տիրոջ կյանքը, և Նրա Սուրբ Արյունը կաթաց՝ խառնվելով Նրա մոր՝ օրհնյալ Աստվածածնի արցունքներին: Ռեհան:

Վերջին օրերին ես կիսվել եմ Ձեզ հետ այն մտքով, թե ինչպես է Քրիստոսը խաչը տանջանքի գործիքից վերածում հաղթանակի խորհրդանիշի: Հայկական խաչի ամեն մի դրսևորում արտացոլում է Քրիստոսի Հարության մեջ գտնվող վերջնական հաղթանակը՝ սովորեցնելով մեզ, որ նեղություններից այն կողմ կա ապահով հանգրվան, չարից այն կողմ՝ բարիք, իսկ խաչելությունից հետո՝ հարություն: Հավատացեք:

Այսօր մենք աղոթում ենք՝ օգտագործելով Սուրբ Գրիգոր Նարեկացու խոսքերը. «...Տիրոջ խաչը՝ բարեբախտության նշան, փառահեղ ու պայծառ, անսասան իր վեհ լույսի մեջ, անհաղթ՝ վերին զորությամբ, կանգնած որպես անպարտելի հաղթող, հավերժ անշարժ՝ սատանայական բռնակալության անբարոյական ուղիների դեմ: Ճշմարիտ հոգու համար այն հոգևոր բարիքների գանձ է, որը ցույց է տալիս մահվան պարտությունը և մեղքերի թողությունը, գումարած կրկնակի հույսեր յուրաքանչյուրի համար՝ այժմ և հավիտյանս: (Աղոթք 51)»

Թարգմանությունը՝ Թոմաս Ջ. Սամուելյանի, Ph.D. Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի