Next Step #750: When scripture coincides with life events of a priest, a signal is sent to focus on the mission of Christ, the Church and the minister of the Gospel. A look at Luke 4:16-22: The mystery of importance and centrality for life. What about the “brokenhearted,” why are they overlooked, or just a clerical error? Favorite vs. Importance. Daily Messages on Epostle.net On the “Closed Curtain” — Bp. Daniel Findikian Occam’s Razor Richard Hagopian Best of Armenian Folk Music
Produced by Suzie Shatarevyan for Epostle.net Subscribe and listen on demand on your favorite pod-catcher!
We’re on Stitcher, Pandora and Apple Podcasts.
Երեկ մենք համարձակ հայտարարություն արեցինք՝ ասելով, որ կա մի բան, որն ավելին է, քան Աստված, և Հիսուսը մատնանշեց դա, երբ պատվիրեց մարդկանց մոտենալ Աստծուն միայն իրենց եղբայրների և քույրերի հետ հաշտվելուց հետո։ Սուրբ Հովհաննես Ավետարանիչն իր թղթում կենտրոնանում է այս հայտարարության հիմքում ընկած պատճառաբանության վրա։
«Աստծուն ոչ ոք երբեք չի տեսել», – ասում է Սուրբ Հովհաննեսը և շարունակում. «Եթե սիրենք միմյանց, Աստված մեր մեջ կբնակվի, և Նրա սերը կատարելագործված կլինի մեր մեջ։ ... Մենք ճանաչեցինք և հավատացինք այն սիրուն, որ Աստված ունի մեր հանդեպ։ Աստված սեր է, և ով բնակվում է սիրո մեջ, բնակվում է Աստծո մեջ, և Աստված՝ նրա մեջ։ ... Եթե մեկն ասի՝ «Ես սիրում եմ Աստծուն», բայց ատի իր եղբորը, նա ստախոս է. որովհետև ով չի սիրում իր եղբորը, որին տեսել է, ինչպե՞ս կարող է սիրել Աստծուն, որին չի տեսել։ Եվ այս պատվիրանը մենք ունենք Նրանից. որ ով սիրում է Աստծուն, պետք է սիրի նաև իր եղբորը»։ (Ա Հովհաննես 4)
Քրիստոնյայի համար սերը ոչ թե հայեցակարգային գաղափար է, ոչ էլ վերացական մտորում։ Սերն արտահայտվում և հասկացվում է միմյանց հետ մեր հարաբերություններում։ Սիրելը հոգ տանելն է։ Սիրելը գրկելն է։ Սերը իրական է։ Այն Աստծուց է տրված և պահանջվում է ի պատասխան՝ սիրելով և հոգ տանելով ուրիշների մասին այս կյանքում։
Աղոթենք Հայ Եկեղեցու Ժամագրքից մի աղոթք. «Տէր Աստուած մեր, գոհութիւն մատուցանեմք Քեզ, որ շնորհեցիր մեզ խաղաղութեամբ անցուցանել զօրս։ Շնորհեա՛ մեզ, Տէր, զերեկոյս եւ զգիշերս անմեղ եւ անգայթակղ անցուցանել, եւ հաստատուն կալ եւ անսասան մնալ ի հաւատս, յոյս եւ ի սէր, եւ ի պահպանութիւն պատուիրանաց Քոց։ Խաղաղութիւն տո՛ւր ամենայն աշխարհի, հաստատութիւն սուրբ Եկեղեցւոյ Քոյ եւ փրկութիւն հոգւոց մերոց։ Զի Քեզ վայել է փառք, իշխանութիւն եւ պատիւ, այժմ եւ միշտ եւ յաւիտեանս յաւիտենից. Ամէն»։
Հիսուսի համար կա մի բան, որն Աստծուց ավելի մեծ է։ Հավանաբար անսովոր է հնչում այս կերպ արտահայտվելը, սակայն, ի վերջո, Հիսուսը շատ հստակեցնում է, որ մեկ բան ավելի կարևոր է, քան Աստված։
Լեռան քարոզում Հիսուսն ասում է. «Եթե քո ընծան մատուցես զոհասեղանին և այնտեղ հիշես, որ եղբայրդ քո դեմ բան ունի, թող քո ընծան այնտեղ՝ զոհասեղանի առաջ, և գնա նախ հաշտվիր եղբորդ հետ, ապա նոր եկ ու մատուցիր քո ընծան»։ (Մատթեոս 5)
Հիսուսը պարզաբանում է, որ եկեղեցու սրբությունը, երկրպագության արարողակարգը կամ նույնիսկ եկեղեցուն աջակցելը երկրորդական են միմյանց հետ մեր հաշտեցման համեմատ։ Նա սահմանագիծ է քաշում անկեղծության և կեղծավորության միջև. իմաստ չունի դրսից նվիրատվություն անել, եթե ներքուստ խաղաղ չեք։ «Թող քո ընծան այնտեղ՝ զոհասեղանի առաջ»,— ասում է Նա։ Կա շատ ավելի կարևոր մի բան, և դա այն է, որ մենք միմյանց հետ խաղաղության մեջ լինենք, հաշտված և միասնական։ Իրականում, սա է Հիսուսի ծննդյան գիշերը մեզ տրված առաջին պատգամը՝ «Խաղաղություն երկրի վրա, մարդկանց հանդեպ բարեհաճություն»։
Քրիստոնեությունը միմյանց հետ մեր հաշտեցման և դրանով իսկ Աստծու հետ հաշտվելու մասին է։
Աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով (23). «Ողորմած Տեր, ողորմիր քո բոլոր հավատացյալներին, իմ մերձավորներին և օտարներին, ծանոթներին և անծանոթներին, կենդանիներին և հանգուցյալներին, և թողություն շնորհիր իմ թշնամիներին ու ինձ ատողներին այն հանցանքների համար, որ գործել են իմ դեմ, և դարձրու նրանց իմ հանդեպ ունեցած չարությունից, որպեսզի արժանի լինեն Քո ողորմությանը։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2022/10/Daily-Message-Cover.jpg12751650Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2022-10-20 00:01:162025-03-13 22:53:24Աստծուց ավելի մեծ
Ղուկասի Ավետարանում մենք կարդում ենք Հիսուսի առաքելության մասին, և հետևաբար Առաքելական եկեղեցու առաքելությունը (տե՛ս Առաքելություն և շարունակականություն) աղքատներին ավետարանելն է, կոտրված սրտերին բժշկելը, գերիներին ու ճնշվածներին ազատություն պարգևելը և կույրերին տեսողություն վերադարձնելը։
Գայթակղիչ է այս խմբերին դիտարկել որպես «ուրիշներ»՝ մեզնից դուրս գտնվող մարդիկ։ Մենք կարող ենք կույրերին համարել նրանք, ովքեր տեսողություն չունեն, մինչդեռ իրականում գիտենք շատերին, ովքեր ունեն աչքեր, բայց կույր են իրենց շրջապատող գեղեցկության հանդեպ։ Մենք գերիներին պատկերացնում ենք որպես բանտարկվածների կամ ստրկության մեջ գտնվողների, սակայն կան մարդիկ, ովքեր ապրելով ազատության մեջ՝ ստրկացած են իրենց փողին և ունեցվածքին։ Երբ մենք տրվում ենք տառապյալներին ու թույլերին «ուրիշներ» պիտակավորելու գայթակղությանը, մենք ինքներս մեզ զրկում ենք ինքնաքննության և, հետևաբար, ինքնակատարելագործման հնարավորությունից։
Մենք բոլորս բժշկության կարիք ունենք, բոլորս ձգտում ենք ճշմարիտ ազատության, և բոլորս կյանքում փնտրում ենք կատարյալ սեր, ըմբռնում և պատկանելություն։ Հիսուս ասաց. «Ոչ թե առողջներն ունեն բժշկի կարիք, այլ հիվանդները. չեկա արդարներին կանչելու, այլ մեղավորներին՝ ապաշխարության»։ (Մարկոս 2)
Աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով. «Տե՛ր, որ կամենում ես բարին և կամքի առաջնորդն ես, թո՛յլ մի տուր, որ հետևեմ իմ սրտի ցանկություններին, այլ առաջնորդի՛ր ինձ՝ միշտ ապրելու Քո բարի կամքի համաձայն։ Ողորմի՛ր Քո արարածներին և ինձ՝ մեծ մեղավորիս»։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2022/10/Daily-Message-Cover.jpg12751650Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2022-10-19 00:01:342022-10-18 18:42:42Սրտով կոտրվածներ և գերիներ
Հիսուսն Իր ծառայությունը սկսեց Նազարեթ քաղաքում։ Սուրբ Ղուկաս Ավետարանիչը վկայում է (գլուխ 4). Նա եկավ Նազարեթ, որտեղ մեծացել էր։ Եվ, ըստ Իր սովորության, շաբաթ օրը մտավ ժողովարան ու կանգնեց կարդալու։ Նրան տվեցին Եսայի մարգարեի գիրքը։ Եվ երբ Նա բացեց գիրքը, գտավ այն տեղը, որտեղ գրված էր.
«Տիրոջ Հոգին Իմ վրա է, որովհետև Նա Ինձ օծեց աղքատներին ավետարանելու համար. Ինձ ուղարկեց բժշկելու սրտով կոտրվածներին, գերիներին ազատություն քարոզելու և կույրերին՝ տեսողություն, ճնշվածներին ազատ արձակելու և Տիրոջ ընդունելի տարին հռչակելու»։
Ապա Նա փակեց գիրքը, տվեց սպասավորին և նստեց։ Ժողովարանում գտնվող բոլորի աչքերը հառված էին Նրան։ Եվ Նա սկսեց ասել նրանց. «Այսօր այս գրությունը կատարվեց ձեր ականջներում»։ Այսպիսով, Նա հռչակեց Իր առաքելությունը։
Երբ մենք Հայ Եկեղեցին անվանում ենք «Առաքելական», դա նշանակում է, որ մենք կապված ենք հենց առաքյալների հետ և շարունակում ենք նրանց առաքելությունը, որը Հիսուս Քրիստոսի առաքելությունն է։ Այսօր, մեր ականջներում, Հիսուսը հռչակել է Իր առաքելությունը։ Մեր առաքելությունը։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2022/10/Daily-Message-Cover.jpg12751650Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2022-10-18 00:01:472022-11-14 14:37:52Առաքելություն և շարունակականություն
Մենք հաճախ ենք լսել իմաստուն խորհուրդն այն մասին, որ վերաբերմունքը առողջ կյանքի հիմնական բաղադրիչն է։ Գոյություն ունեն նույնիսկ տարածված վիճակագրական տվյալներ, որոնք պնդում են, թե կյանքում հաջողությունը հիմնականում կախված է վերաբերմունքից, այլ ոչ թե հանգամանքներից։ Անկասկած, այս պարզ ասացվածքները հեշտ է հասկանալ, սակայն դժվար է կիրառել, հատկապես այն պատճառով, որ մենք փնտրում ենք որոշակի հիմնավորում և ապացույցներ։
Հայոց հավատքի պատմությունը հրաշքի ապացույցն է։ Հայ ժողովուրդը բախվել է ահաբեկչության, կոտորածների և վայրագ հանցագործությունների պատմությանը, ինչը հանգեցրել է նրան, որ երկիրն ու ժողովուրդը դարեր շարունակ զրկված են եղել խաղաղությունից։ Այնուամենայնիվ, հայ հոգևոր աղոթքների և շարականների էությունը գոհաբանությունն է։ Հայ եկեղեցու աղոթագիրքը՝ Ժամագիրքը, գովաբանության և երկրպագության ժողովածու է։ Սարսափի դեմ հանդիման՝ հայերը հորինել են շարականներ և արտասանել աղոթքներ, որոնք արտացոլում են գոհունակություն և երախտագիտություն։
Եթե որևէ մեկը իրավունք ունի Աստծուն բողոքելու իր ժողովրդի և հողի նկատմամբ գործադրված սարսափների համար, ապա դա հայերն են։ Սակայն բողոքի փոխարեն նրանց աղոթքները հասնում են ամենաբարձր երկինքներ՝ գովաբանությամբ և երկրպագությամբ։ Հենց այստեղ է, որ հայերը գոյատևել և կյանք են կերտել մահվան դեմ հանդիման՝ լինելով խաչելության դիմաց հարության կենդանի վկաները։
Հայոց հավատքը վկայությունն է այն բանի, որ երախտագիտությունն ավելին է, քան պարզապես վերաբերմունք։
Մենք հիշում ենք մեր Տեր Հիսուսի խոսքերը. «…Այս բաները խոսեցի ձեզ, որպեսզի Ինձնով խաղաղություն ունենաք։ Աշխարհում նեղություն պիտի ունենաք, բայց քաջալերվե՛ք, որովհետև Ես հաղթեցի աշխարհին» (Հովհաննես 16)։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2022/10/Daily-Message-Cover.jpg12751650Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2022-10-17 00:01:512022-10-16 20:39:49Երախտագիտություն. ոչ թե պարզապես վերաբերմունք
Next Step #749: “We are sitting on a treasure” says Bishop Daniel Findikyan, and admits that the value of that treasure is “inconceivable.” Listen in on this interview that goes beyond administrative issues and talks about Faith, Christ, God, and our spiritual life. Discuss: Truth through Jesus, the Prosperity Gospel, Old and New Testaments and Bible in the light, the gender of God, translating beyond language, and much more.
Check out Epostle.net for the latest and daily updates.
Links Bishop Daniel at St. Leon Cathedral (10/9/22) The Next Step Interview with Bp. Daniel (2018) Holy Spirit Building the Church
Cover Photo: Vahe Sargsyan at the 40th anniversary
Produced by Suzie Shatarevyan for Epostle.net Subscribe and listen on demand on your favorite pod-catcher!
We’re on Stitcher, Pandora and Apple Podcasts.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2022/10/NS749_coverb.jpg626765Սյուզի Շատարևյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՍյուզի Շատարևյան2022-10-15 00:01:442023-04-24 12:42:32Հարցազրույց եպիսկոպոս Դանիելի հետ
Հիսուսը պատվիրում է. «Ամեն ինչ, որ կուզենայիք, որ մարդիկ ձեզ անեն, դուք էլ նրանց արե՛ք» (Մատթեոս 7:12): Սա հաճախ անվանում են Ոսկե կանոն: Սոցիալական հոգեբանները այս կանոնը դասակարգում են փոխադարձության սկզբունքի ներքո, այսինքն՝ տարբեր սոցիալական իրավիճակներում մենք հատուցում ենք այն, ինչ ստացել ենք ուրիշներից: Այլ կերպ ասած, եթե ինչ-որ մեկը Ձեզ լավություն է անում, հավանական է, որ Դուք էլ փոխադարձ լավություն կանեք: Կազմակերպությունների համար ընդունված է նվեր ուղարկել՝ պիտակներ, օրացույցներ, բացիկներ և այլն՝ ծրարի հետ միասին, ակնկալելով, որ փոխադարձության սկզբունքը կգործի, և Դուք նվիրատվություն կուղարկեք:
«Արմոդոքսիայում» մեր գործողությունները հիմնված չեն ուրիշների արարքների վրա: Մենք կոչված ենք տալու և կիսելու Աստծուց տրված մեր տաղանդները՝ առանց փոխադարձ ակնկալիքների: Ոսկե կանոնը վարքագծի նախաձեռնողական կանոն է, սակայն հատուցման առումով Հիսուսը մատնանշում է ավելի բարձր կանոն, երբ ասում է. «Սիրե՛ք ձեր թշնամիներին, օրհնե՛ք ձեզ անիծողներին, բարի՛ք արեք ձեզ ատողներին և աղոթե՛ք ձեզ չարչարողների ու հալածողների համար...» (Մատթեոս 6:44):
Ավելի բարձր ակնկալիքը Քրիստոսի հրավերի և մարտահրավերի կատարումն է. «Կատարյա՛լ եղեք, ինչպես որ ձեր երկնավոր Հայրն է կատարյալ» (Մատթեոս 6:48): Իրականում, բարիքին բարիքով հատուցելը միայն մարդկային է: Բարիքին չարիքով հատուցելը սատանայական է: Իսկ չարիքին բարիքով հատուցելը՝ աստվածային:
Մեր կյանքի մեծ մասը կառուցված է որպես ուրիշների գործողություններին տրվող արձագանք: Մարտահրավերը կայանում է նրանում, որ ապրեք նախաձեռնողաբար՝ չսպասելով հատուցման, այլ կատարելով բարին այնպես, ինչպես կցանկանայիք, որ ուրիշները վարվեին Ձեզ հետ:
Աղոթենք Հայ Եկեղեցու Ժամագրքից. «Ընդունի՛ր, Տե՛ր, մեր աղոթքներն ու մեր ծառայությունը: Թող Ձեր արդարության և իմաստության լույսը ծագի մեզ վրա, և մեզ դարձրե՛ք լույսի ու ցերեկվա որդիներ, որպեսզի աստվածապաշտությամբ անցկացնենք մեր կյանքը և ավարտենք այն առանց գայթակղության, քանզի Դուք եք մեր օգնականն ու Փրկիչը, և Ձեզ է վայել փառքն ու պատիվը: Ամեն»:
Ռիչարդ Դոուսոնը 1970-ականներին հանրահայտ հեռուստախաղի վարող էր: «Ընտանեկան վեճ» հաղորդման դրվագներից մեկում նա դուրս եկավ ստուդիայի հանդիսատեսի ծափողջյունների ներքո՝ միլիոնավոր հեռուստադիտողների առջև, որոնք հետևում էին շաբաթական հաղորդմանը: Նա ծխախոտից երկար ծուխ քաշեց, արտաշնչեց, մնացորդը նետեց հատակին, տրորեց այն, շրջվեց դեպի տեսախցիկը և բացականչեց. «Սա իմ վերջին ծխախոտն էր!»: Հանդիսատեսը ավելի բարձր ծափահարեց: Եվ հետո, առանց վարանելու, նա հավելեց. «...մինչև հաղորդման ավարտը»:
Հաճախ մենք ճնշված ենք մեր երկընտրանքների և խնդիրների մեծությամբ ու ծավալով: Երբեմն լուծումները անհաղթահարելի և անհասանելի են թվում: Մենք լսել ենք չինական ասացվածքը, թե «հազար մղոնանոց ճանապարհը սկսվում է մեկ քայլից», սակայն մեր հայացքը սովորաբար այնքան հեռու է ուղղված, որ մենք տրվում ենք հիասթափության զգացումին և հրաժարվում ընթացքից:
Հայոց ուղղափառությունը՝ «Արմոդոքսին», բացահայտվում է երկարատև ընթացքում: Այն մշակվել է մի պատմության ընթացքում, որն ուղեկցել է մարդկության ողջ պատմությանը: Արմոդոքսին եկել է մի ժողովրդից, որը շնորհակալություն է հայտնել Աստծուն օրվա համար և հազարամյակներ շարունակ գտնվել է անդադար աղոթքի մեջ: Հենց փոքր հաղթանակներն ու առօրյա ձեռքբերումներն են, որ գումարվելով՝ կազմում են կյանքի ամբողջական պատմությունը: Մի պահ տրամադրեք՝ վայելելու մեկ րոպեի, ժամի, օրվա կամ տարվա հաղթանակը, և կտեսնեք, որ պարգևը իմաստով ու նպատակով լի կյանքն է:
Այսօր մենք աղոթում ենք Հայոց եկեղեցու Ժամագրքից մի աղոթք. «Տէր Աստուած մեր, գոհութիւն մատուցանեմք քեզ, որ արժանացուցեր զմեզ խաղաղութեամբ զօրս անցուցանել: Շնորհեա՛ մեզ, Տէ՛ր, զերեկոյս եւ զգիշերս առաջիկայս անմեղ եւ անգայթակղութեամբ անցուցանել, եւ հաստատուն կալ եւ անսասան մնալ ի հաւատս, յոյս եւ ի սէր, եւ ի պահպանութիւն պատուիրանաց քոց: Խաղաղութիւն շնորհեա աշխարհի եւ հաստատութիւն սուրբ եկեղեցւոյ քում եւ փրկութիւն հոգւոց մերոց: Զի քեզ վայելէ փառք, իշխանութիւն եւ պատիւ, այժմ եւ յաւիտեանս յաւիտենից. Ամէն»:
Շատերի համար հրաժեշտ տալը, թերևս, ամենադժվար գործերից մեկն է։ Հրաժեշտ տալ նշանակում է, որ հարաբերություններն ավարտվել են, և դրանք շարունակելն այլևս հնարավոր չէ։ Մենք հուզական էակներ ենք, և շարունակականությունը, ինչպես հուշում է հենց «հարաբերություն» բառը, մեզ կայունություն է հաղորդում։ Հրաժեշտ տալը վտանգում է այդ կայունությունը, ուստի հաճախ ուղեկցվում է ցավալի զգացումներով։
Հետաքրքիր է, որ մենք մեր աղոթքներն ավարտում ենք մի արտահայտությամբ, որը հռչակում է հրաժեշտ տալու մեր պատրաստակամությունը։ «Ամեն» բառը մեր հանձնումն է այն իրողությանը, որ մեր հոգսերը վստահել ենք Աստծուն։ Ամենը մեր վստահության, հույսի և հավատի հաստատումն է առ Աստված։ Յուրաքանչյուր աղոթքի վերջում մենք ասում ենք՝ «Թող այդպես լինի» կամ «Թող այնպես լինի»։ Ամեն։ Սա հրաժեշտ տալու վերջնական արտահայտությունն է։ Մենք հրաժարվում ենք վերահսկողությունից։
Հրաժեշտ տալը էական է, հատկապես տեղեկատվության այս դարաշրջանում։ Երբ օրեցօր ողողված ենք լուրերով, հեշտ է ընկճվել և կորցնել հույսը։ Իրականում, լուրերի մեծ մասը մեզ տալիս է միայն տեղեկատվություն և ոչ ավելին։ Այդ պատճառով չափազանց կարևոր է ընդունել, որ որոշ իրադարձություններ և խնդիրներ մեր անմիջական վերահսկողությունից դուրս են։ Անդրադառնալով «Արմոդոքսիին» (Armodoxy)՝ դուք կտեսնեք, որ այն ամենի նկատմամբ վերահսկողությունից հրաժարվելը, ինչը չեք կարող փոխել, թույլ է տալիս կարգավորել կյանքը և դառնալ ավելի արդյունավետ ու հոգեպես կենդանի։ Մենք մեր աղոթքներն ավարտում ենք «Ամեն» բառով՝ որպես արտաքին հավաստում այն բանի, որ մենք հանձնել ենք մեր հոգսերը Աստծուն. թող լինի այնպես։
Բողոքական աստվածաբան Ռայնհոլդ Նիբուրը հեղինակել է մի կարճ աղոթք, որը հաճախ օգտագործվում է 12-քայլանի ծրագրերում։ Այն թույլ է տալիս մեզ խնդիրներն ու իրադարձությունները դնել համատեքստի մեջ։ Այն Աստծուն է հանձնում այն, ինչ մենք չենք կարող անել, և խոստովանում է «Ամեն» կամ «թող լինի այնպես»։
Ուստի, միացեք ինձ աղոթքի մեջ. «Աստվա՛ծ, շնորհիր ինձ հոգեկան խաղաղություն՝ ընդունելու այն, ինչ չեմ կարող փոխել, քաջություն՝ փոխելու այն, ինչ կարող եմ, և իմաստություն՝ տարբերելու դրանք միմյանցից»։