Խաչ այնտեղ, որտեղ ենթադրվում է, որ սրտերն են

Արմոդոքսիան այսօր. սիրո դեպքում ձևը գործառույթ է

Հայերենում Սուրբ Պատարագի անվանումը «Պատարագ» է, որը բառացիորեն նշանակում է զոհաբերություն։ Սուրբ Խաչը, իր վկայությամբ որպես բարու հաղթանակ չարի, կյանքի հաղթանակ մահվան և սիրո հաղթանակ ատելության հանդեպ, զոհաբերության իդեալական խորհրդանիշն է։

Վերջին մի քանի օրվա ընթացքում մենք կիսվեցինք Սուրբ Խաչի երևման պատմությամբ՝ դիտարկելով Խաչը որպես պատգամաբեր, որը մեզ վկայում է քրիստոնեության էության մասին։

Հարության օրը Հիսուսի աշակերտներից երկուսը հանդիպում են Հիսուսին, սակայն չեն ճանաչում Նրան։ Սուրբ Ղուկասի Ավետարանի 24-րդ գլխում մեզ պատմվող այս պատմության մեջ աշակերտներն ամբողջ օրն անցկացնում են Հիսուսի հետ՝ չիմանալով, թե ով է Նա։ Միայն երեկոյան, երբ նրանք նստում են ճաշելու, Հիսուսը կտրում է հացը։ Սուրբ Գիրքն ասում է, որ միայն այդ պահին «նրանց աչքերը բացվեցին և նրանք ճանաչեցին Նրան»։

Այժմ վերհիշեք Սուրբ Խաչի երևման պատմությունը։ Սուրբ Կյուրեղը մեզ պատմում է, որ Խաչը տեսանելի էր ամբողջ քաղաքում, և որ ժողովուրդը վազում էր եկեղեցի՝ փառաբանելու Աստծուն։ Սուրբ Հաղորդության մեջ մենք գտնում ենք այդ Զոհաբերությունը, որը փայլում է նույնքան պայծառ, որքան Խաչը։ Պատարագի ընթացքում քահանան հավատացյալներին է ներկայացնում Սուրբ Հաղորդությունը հետևյալ խոսքերով. «Կյանք, հույս, հարություն, քավություն և մեղքերի թողություն»։

Այսօր մենք սովորում ենք, որ Խաչի և Սուրբ Հաղորդության իմաստը՝ մասնավորապես Պատարագը, որը պատրաստում է Հաղորդությունը, փոխադարձաբար կապված է Խաչի և հենց Քրիստոսի հետ. հետևաբար, Սուրբ Հաղորդությունը, իրականում, Հիսուս Քրիստոսի Մարմինն ու Արյունն է։ Ինչպես ուսուցանել ենք Արմոդոքսիայում, Սիրո խորհրդանիշը Խաչն է (ի տարբերություն արևմտյան ավանդույթի, որտեղ սիրո խորհրդանիշ է սիրտը)։ Երբ Սուրբ Խաչը հայտնվում է երկնքում, դա Սերն է, որ փայլում է աշխարհի վրա։ Եվ այդ ՍԵՐՆ է այն ուժը, որը հաղթեց մահը և որը երևաց երկնքում 351 թվականի այդ օրը։ Այդ ՍԵՐԸ միակ բանն է, որն ավելի պայծառ է, քան արևը։ Կամ, ինչպես ասում է ավետարանիչ Սուրբ Հովհաննեսը. «Նրա մեջ կյանք կար, և կյանքը մարդկանց լույսն էր։ Եվ լույսը խավարի մեջ է լուսավորում, և խավարը այն չընկալեց... Ճշմարիտ Լույսը լուսավորում է ամեն մարդու, որ գալիս է աշխարհ» (Հովհաննես 1)։

Մենք աղոթում ենք. «Ո՛վ Քրիստոս, աշխարհի Լույս, Դուք փայլում եք այնտեղ, ուր ստվերներն են կառչում, Դուք բարձրանում եք այնտեղ, ուր սրտերն են ընկել, Դուք հույս եք վառում այնտեղ, ուր վախն է արմատներ գցել։ Դուք մեր խավարի մեջ Լույս եք, մեր ձեռքերում՝ Սեր, մեր մեջ՝ Կյանք. մնացեք մեզ հետ, այժմ և հավիտյան։ Ամեն»։