Սրտի երազանքներ

Արմոդոքսիան այսօր. Սրտի երազանքներ

Երգը հնչում էր ավտոմեքենայի ռադիոյով, և ես հիշեցի այն առաջին անգամը, երբ լսել էի այս մեղեդին։ Դա հուշերի մասին մի երգ էր՝ մի ժամանակից, երբ ես նման զգացմունքային մտորումների կարիք չունեի։ Բայց այսօր ես հենց այդ տրամադրության մեջ էի. Մերի Հոփքինի կատարմամբ «Those were the Days»-ը։ Երգը պատմում է երիտասարդության և ռոմանտիկ իդեալիզմի մասին. «Օ՜, ընկերս, մենք մեծացել ենք, բայց ոչ ավելի իմաստուն, քան մեր սրտերում երազանքները նույնն են մնացել… Դրանք էին այն օրերը…», – երգում է նա։

Սեպտեմբերի 11-ի այս օրը շատ բան կա հիշելու, հատկապես երբ մտաբերում ենք մեր աշխարհը մինչև 9/11-ը։ Այո, դրանք էին այն օրերը. ես հիշում եմ մի յուրօրինակ միամիտ աշխարհ։ Բայց ավելին, ես մտորում եմ, թե ինչու ենք մենք շարունակում նույն սխալները կրկնել կրկին ու կրկին։ Արդյո՞ք դա այն պատճառով է, որ մենք մեծացել ենք, բայց ոչ իմաստնացել։ Արդյո՞ք դա իսկապես այն պատճառով է, որ մեր երազանքները նույնն են մնացել։

Ալբերտ Այնշտայնը դա բերեց խելագարության սահմանմանը։ Նա ասում էր, որ նույն բանը կրկին ու կրկին անելը և տարբեր արդյունքներ ակնկալելը խելագարություն է։ Այո, դա «մեծանալ, բայց ոչ իմաստնանալ»-ի գագաթնակետն է։ Դա խելագարություն է։ Բայց մենք շարունակում ենք ընտրել նույն հին ուղին։ Մենք հավատում ենք քաղաքական գործիչներին, մեր հույսը դնում նյութական հարստության վրա, մեզ ապահով զգում կործանարար զենքերով և հավատում բախտի ու նախասահմանված ճակատագրի մասին սնահավատություններին։ Ինչո՞ւ։ Ինչո՞ւ ենք մենք մեծացել, բայց ոչ իմաստնացել։ Արդյո՞ք դա այն պատճառով է, որ մեր երազանքները նույնն են մնացել։

Հիսուսն ասում է. «Ոչ ոք նոր զգեստից կտոր չի կտրում և հին զգեստի վրա կարում, այլապես նորը կպատռի հինը, և նորից կտրված կտորը չի համապատասխանի հնին։ Եվ ոչ ոք նոր գինին հին տիկերի մեջ չի լցնում, այլապես նոր գինին կպայթեցնի տիկերը, գինին կթափվի, և տիկերը կփչանան։ Այլ նոր գինին պետք է լցնել նոր տիկերի մեջ, և երկուսն էլ կպահպանվեն»։ (Ղուկաս 5:36-38)

Քրիստոնեական պատգամը արմատապես տարբերվում է ամեն ինչից։ Ինչո՞ւ ենք մենք քրիստոնեական կյանքի մուտքը անվանում վերածնունդ։ Մենք վերստին ծնվում ենք Եկեղեցու արգանդից՝ Մկրտության սուրբ ավազանից, և այդպիսով մտնում նոր կյանք։ Մեր նոր կյանքը հնարավոր չէ տեղավորել հին տարայի մեջ։ Նոր կյանքը պահանջում է, որ մենք գնահատենք մեր երազանքները և վերանայենք դրանք մեր նոր կյանքի համատեքստում։ Կլինեն դեպքեր, երբ երազանքները կարող են փոխվել, և երբեմն էլ դրանք կարող են նույնը մնալ։ Սակայն այն, ինչ փոխվում է, երբ մենք հանդիպում ենք Քրիստոսին, սրտի փոփոխությունն է։ Այդ փոխված սրտի մեջ մեր երազանքների տեղը մեզ կառաջնորդի լուծումներ փնտրել ոչ թե դրսում, այլ ներսում։ Ի վերջո, մենք բոլորս գիտենք, որ երազանքն իրականացնելու առաջին քայլը արթնանալն է։

9/11-ը ահաբեկչական հարձակում էր Միացյալ Նահանգների վրա։ Այն առաջինը չէր և վերջինը չի լինի։ Ահաբեկչությունը այն միջոցն է, որով մարդկանց կառավարում են Արցախի նման վայրերում, ինչպես նաև Կոնգոյում, Սուդանում, Կենտրոնական Ամերիկայում և նույնիսկ Ամերիկայի փողոցներում։

Աղոթենք Ասսիզիի Սուրբ Ֆրանցիսկոսի աղոթքը.

Տե՛ր, արա ինձ Քո խաղաղության գործիքը.
Որտեղ ատելություն կա, թող սեր բերեմ.
Որտեղ վիրավորանք կա, թող ներում բերեմ.
Որտեղ երկպառակություն կա, թող միասնություն բերեմ.
Որտեղ սխալ կա, թող ճշմարտություն բերեմ.
Որտեղ կասկած կա, թող հավատ բերեմ.
Որտեղ հուսահատություն կա, թող հույս բերեմ.
Որտեղ խավար կա, թող Քո լույսը բերեմ.
Որտեղ տխրություն կա, թող ուրախություն բերեմ.
Ո՛վ Վարպետ, թող ես չփնտրեմ այնքան
մխիթարվել, որքան մխիթարել,
հասկացված լինել, որքան հասկանալ,
սիրված լինել, որքան սիրել,
քանզի տալով է, որ մարդ ստանում է,
ինքնամոռացությամբ է, որ մարդ գտնում է,
ներելով է, որ մարդ ներվում է,
մահանալով է, որ մարդ հարություն է առնում հավիտենական կյանքի։