Էջմիածին – Տիեզերական

Հայուղղափառությունը՝ այսօր. հավատքի տիեզերականությունը

Սուրբ Էջմիածնի տոնն իր պաշտոնական անվանման մեջ ունի բնորոշիչ. այն «տիեզերական» է: Թեև այս բառը ենթադրում է կապն ավելի մեծ Մարմնի՝ քրիստոնեական Եկեղեցու հետ, այն նաև ուղղություն է տալիս մեզ ծառայության համար, հատկապես երբ հասկանում ենք, որ Էջմիածինը առաքելություն է:

Պատերազմներով, հիվանդություններով, աղքատությամբ, անհանդուրժողականությամբ և անտարբերությամբ տառապող աշխարհում Սուրբ Էջմիածնի տոնը կենսական նշանակություն ունի մարդկության գոյատևման համար: Սա չափազանցություն չէ, այլ հաստատումն այն բանի, որ կարեկցանքը, ներողամտությունը, զոհաբերությունը, անձնազոհությունը և հանդուրժողականությունը, այսինքն՝ սերը, միակ պատասխանն են մեզ համար՝ որպես մոլորակ: Քրիստոնեական սկզբնական պատգամը եղել է և մնում է կիրառելի ամբողջ աշխարհի համար՝ այստեղ և հիմա, և հասանելի է բոլորին: Ահա թե ինչու ենք մենք ասում, որ հայուղղափառությունը սկզբնական քրիստոնեության արտահայտությունն է:

Ծննդոց գրքի 2-րդ գլխի համարների համաձայն՝ Եդեմի պարտեզը՝ մարդկության ծննդավայրը, Հայաստանում է: Ըստ Ծննդոց 8-րդ գլխի՝ տապանի հանգրվանը, որը կյանքի երկրորդ հնարավորությունն էր, Արարատ լեռներում էր՝ այն գագաթի, որը ստվերում է Հայաստանը: Քրիստոսի Լույսը, որը շողում է Սուրբ Էջմիածնից, մարդկության հույսն է: Այստեղ է Սուրբ Էջմիածնի տիեզերականությունը: Այս երեք ֆիզիկական վայրերը՝ Պարտեզը, Լեռը և Մայր տաճարը, թեև գտնվում են Հայաստանում, պատկանում են ողջ մարդկությանը: Դրանք չեն կարող սահմանափակվել որևէ խմբով կամ ցեղով: Դրանք պարունակում են կյանքի տարրերն ու էներգիան՝ հռչակելով Աստծո մշտական ներկայությունը մարդկության պատմության մեջ: Սուրբ Էջմիածինը լրացնում է ֆիզիկական վայրերի սուրբ երրորդությունը, որոնք ճառագում են սիրո էներգիան այս փոքրիկ հողակտորի հոգևոր կենտրոններից:

Տիեզերական Եկեղեցու՝ Սուրբ Էջմիածնի տոնին մենք ամբողջ աշխարհին հռչակում ենք շարականի խոսքերը. Միածինն ի Հօրէ իջեալ և լոյս փառաց ընդ նմա... Հայրապետն Գրիգոր տեսեալ զլոյսն մեծ և ցնծութեամբ պատմեաց... Եկայք շինեսցուք զխորանն լուսոյ, զի ի նմա ծագեաց մեզ լոյս ի Հայաստան աշխարհի: