Անմիջական խոսք սրտից

Առյուծներ, վագրեր և աղոթքներ, ո՜վ զարմանք։

Սեպտեմբերի 7-ին մենք Սուրբ Հակոբ եկեղեցում ազդարարեցինք 2025-26 կիրակնօրյա դպրոցական տարվա մեկնարկը։ Ես երկար ժամանակ է, ինչ ծառայում եմ որպես տնօրեն, և պետք է ասեմ, որ դա իսկապես լավագույն առաջին օրերից մեկն էր։ Այնքան շատ ժպիտներ, գրկախառնություններ և միասին լինելու ոգևորություն։ Այս տարվա մեր թեման «Աղոթքի ուժն» է, և իմ աղոթքները, անշուշտ, պատասխան ստացան անցած կիրակի։

Աղոթքի կարևորության մասին ավելորդ է խոսելը, և եթե Դուք կարդում եք այս հոդվածը, ապա հավանաբար նույն կերպ եք մտածում։ Քրիստոնյայի համար աղոթքը նույնն է, ինչ ջուրը՝ ձկան համար. մենք չենք կարող առանց դրա ապրել։ Այդ իսկ պատճառով մեր դասարաններում մենք ժամանակ կտրամադրենք քննարկելու աղոթքի ով լինելը, ինչը, որտեղը, երբը, ինչպեսը և ինչուները։ Անելիքները շատ են, իսկ ժամանակը՝ քիչ, բայց մենք արդեն անցել ենք գործի։

Առավոտյան հավաքի ժամանակ ես և աշակերտները շրջան կազմեցինք, և յուրաքանչյուրս հերթով բարձրաձայն կիսվեցինք, թե ինչի համար ենք աղոթում։ ԱՅՈ՛, բարձրաձայն։ Ես ողջ կյանքում աղոթել եմ, բայց այս վարժությունը ինձ համար անսովոր էր։ Իմ աղոթքները միշտ եղել են անձնական, լուռ, Աստծո և իմ միջև, ուստի իմ անհարմարավետությունը իրական «հայտնություն» էր ինձ համար, չնայած որ հենց ես էի մտածել այդ վարժությունը։ Շատ առիթներ եմ ունեցել լսելու, թե ինչպես են ուրիշները ինքնաբուխ աղոթում, բայց իմ բարձրաձայն աղոթքները միշտ եղել են անգիր արվածներ։ Դրանք ինձ համար «ապահով» են, իսկ սրտից խոսելը գուցե ինձ չափազանց խոցելի դարձնի։ Վստահ չեմ, բայց սկսեցի կասկածել աղոթելու իմ կարողության վրա։

Այդ պատճառով ես հասկացա, որ պետք է աղոթքը դարձնեմ մեր կիրակնօրյա դպրոցի երեխաների հետ աշխատանքի առանցքը։ Նրանց պես ես էլ եմ մեծացել Հայ եկեղեցում՝ հաճախելով կիրակնօրյա դպրոց։ Բայց ի տարբերություն ինձ, այս աշակերտներն ունենալու են այս ապահով միջավայրը՝ ինքնաբուխ աղոթելու և կիսվելու համար։ Կան բազմաթիվ աղոթքներ, որոնք պետք է անգիր արտասանել, օրինակ՝ «Հայր մեր»-ը։ Սակայն հոգևոր դաստիարակիցս սովորեցի, որ այս տեսակի ինքնաբուխ աղոթքն իրականում անուն ունի՝ «ինքնաբուխ», կամ պարզապես սրտի խորքից բարձրաձայն խոսել։ Հաճախ լավագույն պարգևները գալիս են որոշակի անհարմարություն հաղթահարելուց հետո, ուստի ես հանձն եմ առնում երեխաների հետ միասին անցնել այս «ինքնաբուխ» ճանապարհը և աղոթում եմ, որ պրակտիկայի շնորհիվ մենք բոլորս կտիրապետենք դրան։

Եվս մեկ անգամ իմ հավատքն ամրապնդվեց աշակերտների հետ կիսված դասի շնորհիվ՝ ևս մեկ պատասխանված աղոթք։ Սուրբ Հակոբը հրաշալի մի վայր է, որտեղ մենք երբեք չափազանց երիտասարդ կամ չափազանց մեծ չենք մեր հավատքն ամրապնդելու համար։ Միշտ էլ հնարավորություն կա աճելու և սովորելու, ճիշտ ինչպես տանը։

«Օզի կախարդը» ֆիլմում Դորոթին սովորում է, որ տուն վերադառնալու համար պետք է ընդամենը իր կարմիր կոշիկները միացնել և երեք անգամ ասել. «Տնից լավ տեղ չկա»։ Որպես քրիստոնյաներ՝ մենք միշտ պետք է հիշենք, որ այս եկեղեցին Աստծո տունն է, և այստեղ յուրաքանչյուր աղոթք ողջունելի է։ Ձեզ կորա՞ծ եք զգում։ Պարզապես ծալեք ձեր ձեռքերը (աջ բութը դնելով ձախի վրա*) և բարձրաձայն ասեք. «Սուրբ Հակոբից լավ տեղ չկա, Սուրբ Հակոբից լավ տեղ չկա, Սուրբ Հակոբից լավ տեղ չկա»։

Հավատարմությամբ՝ Գեյլ Չելեբլյան, տնօրեն

*Աղոթելիս բութ մատները խաչաձև պահելը, մասնավորապես՝ աջ բութը ձախի վրա խաչի տեսքով, քրիստոնեական ավանդական ժեստ է, որը խորհրդանշում է հավատարմությունը Աստծուն և Քրիստոսի խաչին։