Tag Archive for: Prayer

Վերադարձ դպրոց

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ ,

«Արմոդոքսին» այսօր. վերադարձ դպրոց

Ամառվա ավարտին զուգընթաց՝ դպրոցների դռները բացվում են՝ ողջունելու աշակերտների նոր խմբերին և, հուսանք, ապագա շրջանավարտներին։

Այսօր դասարաններում ուսուցումը բազմազան է։ Դասարանի առջև կանգնած ուսուցչի, դասախոսի կամ դաստիարակի կողքին աշակերտների ուշադրության համար պայքարում են մարդկային և տեխնիկական բազմաթիվ միջոցներ՝ մոնիտորներից ու բջջային հեռախոսներից մինչև արհեստական բանականության չաթ-բոտեր։ Որոշ դպրոցներ սահմանափակում են բջջային հեռախոսների օգտագործումը դասաժամերին՝ նշելով, որ դրանք խաթարում են ուսումնական միջավայրը ոչ միայն խաղեր խաղալու գայթակղության, այլև երկրի կամ աշխարհի տարբեր ծայրերում գտնվող մարդկանց հետ շփվելու հնարավորության պատճառով։ Այս ամենը խլում է դասաժամերը, իսկ նրանց համար, ովքեր չունեն այդ սարքերը, ի հայտ են գալիս մի շարք մտահոգիչ գործոններ, որոնք խոչընդոտում են լիարժեք կրթություն ստանալուն։

Կրթօջախներում կան նաև մարդիկ, ովքեր անբարեխիղճ միջոցներով են փորձում ազդել աշակերտների վրա, որպեսզի ավանդական «երեք հիմնասյուները»՝ ընթերցանությունը, գրելը և թվաբանությունը, էլ ավելի լրացվեն այլ բովանդակությամբ։

Որպես հոգևորական՝ ինձ հաճախ են հարցնում, թե ինչ կարծիք ունեմ դպրոցում աղոթքի վերաբերյալ։ Սա մի թեմա է, որը պարբերաբար արծարծվում է կրթության շուրջ տարբեր քննարկումներում։ Ի գիտություն՝ ես դեմ եմ դպրոցում կազմակերպված աղոթքին։ Սովորեցրեք Ձեր երեխաներին աղոթել տանը։ Ես, անշուշտ, չեմ ցանկանում, որ մարդկային գոյության բնույթի մասին հնացած կամ տարօրինակ պատկերացումներ ունեցող որևէ մեկը աղոթք առաջնորդի մի Աստծո հանդեպ, որը ներկայացնում է իմ արժեքներին հակասող սկզբունքներ։ Կրոնական դաստիարակության պատասխանատվությունը դպրոցի վրա դնելու փոխարեն՝ ավելի լավ է տանը բաց քննարկումներ ունենաք երեխաների հետ, տանեք նրանց եկեղեցի, ներգրավեք համայնքային կյանքում և թույլ տվեք, որ երեխաները դպրոցում կենտրոնանան հիմնական գիտելիքների վրա։

Վաղը մենք կկենտրոնանանք Հայ եկեղեցուց եկող ուսուցման մի յուրահատուկ փորձի վրա, որը կիրառվել է և կարող է մեզ համար օրինակ ծառայել այս բարդ աշխարհում։

Այսօր մենք աղոթում ենք. «Տե՛ր մեր Աստված, պահպանիր և խնամիր մեր երեխաներին։ Շնորհի՛ր նրանց ողորմություն և մտքի խաղաղություն, որպեսզի նրանք կարողանան կենտրոնանալ կյանքի ընթացքում անհրաժեշտ հմտությունները սովորելու վրա, իսկ ինձ՝ իմ երեխաների առաջին ուսուցչիս, տո՛ւր առաջնորդություն՝ կիսվելու Քո Սիրով, Քո Լույսով և նրանց շնորհներով ուրիշների հետ։ Ամեն»։

Վավերացում. Ամեն

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ , , ,

Armodoxy for Today: Amen

Prayers end with a one-word sentence: Amen (alternatively pronounced: Āmen). It means “So be it.” The word Amen is written with a period after it. It is a complete expression defying the norms of sentence structure with a noun and verb. So be it.

It is a ratification on our part. Throughout Scripture, we find Jesus is asking us to participate in the Kingdom. Amen is the single word answer to that participation request. It is a complete and solid admission that we are in sync with a prayer or a statement. So be it. Amen.

Christ’s invitation to us says, to not be passive in the face of the miracle of life, but to participate. Amen, is often stated at the end of a prayer, for our purposes, it is the first step in participating in God’s Kingdom. So be it.

Today’s one minute for Summertime.

Եվ երբ աղոթում եք…

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ , , , ,

Armodoxy for Today: 10x One Minutes on the Lord’s Prayer, Number 1

Wars, threats of wars, floods, disasters, shootings, and the response to these tragedies seems to be a standard: Pray! Newscasters tell us, “We keep them (the victims) in our thoughts and prayers.” While thought we understand, our idea of prayer ranges from a shopping list of wants to put before God to a quiet meditation on the tragedy.

In his Sermon on the Mount, Jesus instructs us with the words, “When you are praying, do not heap up empty phrases… for your Father knows what you need before you ask him. Pray then in this way:

Our Father in heaven,
hallowed be your name.
Your kingdom come.
Your will be done, on earth as it is in heaven.
Give us this day our daily bread.
And forgive us our debts,
as we also have forgiven our debtors.
And do not bring us to the time of trial,
but rescue us from the evil one.

Each word in this prayer is a power-word making the entire prayer meaningful and effective. Over the next few days we will look at each phrase and its meaning for the Christian today.

This is the first of 10, one minute for Summertime.

Անկախության օրվա (250) աղոթք

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ

On the 250th Anniversary of the signing of the Declaration of Independence a group of clergy and laity assembled with their spiritual leader, Archbishop Hovnan Derderian, Diocesan Primate, at the St. Leon Ghevondyants Armenian Cathedral in Burbank California to offer the following prayer of thanksgiving. Happy Independence Day!

Independence Day Prayer

Lord our God, we come in a spirit of thanksgiving and joy on this 250th Anniversary of the United States of America, to mix our prayers with those of people throughout this nation, for the freedoms we enjoy.

O Father, great and merciful, You comfort us in our time of need, You never pull away Your hand from those who call on Your name. You brought forth in  this land a country that is founded on the principle of liberty, equality and justice. A country that declared that life, liberty and the pursuit of happiness are God-given and unalienable rights for everyone. A country that dared to proclaim, “Give me your tired, your poor and your huddled masses yearning to breathe free…”

Our forefathers heeded the call to the shores of America. Having escaped persecution, death and even genocide, our forefathers were the huddled masses that embraced America and were embraced in return by this great country. They found peace, and a haven where dreams for a better life for themselves and for their children could be realized.

We assembled back then in our houses of worship, and continue to do so today, to give thanks for the blessings you so abundantly bestow upon us. We thank you for the freedom to pursue dreams and build on those dreams that come from our God-given imagination. Thank you for the safety we enjoy, and the harmony that we can achieve. Let us never be complacent or in contempt of these very special and unique expressions that are part of the American Dream.

Look upon this great nation, the United States of America in your mercy, O Lord. Open our hearts to hear and act upon your call to live in harmony with one another, working together to build for better days and the dreams that reach for the highest heights. Protect and shelter its people from harm. Rest the souls of them that sacrificed for the liberties we enjoy. And keep the spirit of freedom alive in each of us.

Ամեն։

Երախտագիտությունից մինչև ակնածանք

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ ,

Գեղարդավանքը կամ Գեղարդի վանքը եզակի է, քանի որ դրա հրաշքը զգացվում է միայն դռները ներս մտնելուց հետո։ Սա լեռան մեջ փորված վանք է։ Ներսում տարբեր սրահներ միմյանց են կապված նեղ և ցածր անցումներով։ Գեղարդ նշանակում է «նիզակ»։ Սուրբ Հովհաննեսի Ավետարանի 19:34-ում կարդում ենք, որ երբ Հիսուսը խաչի վրա ավանդեց իր հոգին, խաչելությանը հետևող զինվորները նիզակով խոցեցին նրա կողը՝ համոզվելու համար, որ Հիսուսը մահացել է։ Այդ նիզակը մինչ օրս պահվում է Հայ Եկեղեցում և օգտագործվում է յոթ տարին մեկ պատրաստվող Սուրբ Մյուռոնը օրհնելու համար՝ ավարտին հասցնելով մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի Մարմնի հետ միստիկ կապը։ Գեղարդավանքը անվանվել է Սուրբ Նիզակի պատվին և դարեր շարունակ պահել է այդ սրբազան առարկան։

Վանքը զբոսաշրջային վայր էր դեռևս խորհրդային տարիներին։ Հայաստանի վրա խորհրդային տիրապետության ժամանակ զբոսաշրջիկների համար ընդունված էր այցելել հայկական վանքեր՝ որպես մշակութային լանդշաֆտի մաս։ Այլ կերպ ասած՝ պետությունը նվազեցնում էր այս սրբավայրերի կրոնական նշանակությունը՝ ներկայացնելով դրանք որպես պատահական ստեղծագործության արտահայտություններ, որոնք պարտադիր չէ, որ ոգեշնչված լինեին Հոգով։ Պաշտոնական պետական պատմության մեջ եկեղեցիների և վանքերի մասին քրիստոնեական հիմքը նվազագույնի էր հասցվում կամ նույնիսկ զրոյացվում զբոսաշրջիկի համար։ Այսօր մարդիկ այնտեղ են գնում հետաքրքրությունից դրդված, սակայն ավելի ու ավելի հաճախ՝ որպես ուխտատեղի՝ իրենց հավատքն ամրապնդելու համար։

Մեր խմբով մի առավոտ ժամանեցինք և հասկացանք, որ հազիվ բաց ենք թողել a cappella երգիչների մինի-համերգը։ Նրանց երգացանկում կային մի քանի շարականներ՝ Հայ Եկեղեցու հոգևոր երգեր, և Կոմիտաս Վարդապետի (20-րդ դարի սկիզբ) մի քանի ստեղծագործություններ։ Մենք հարցրինք, թե երբ կլինի հաջորդ համերգը, և նրանք ասացին, որ մի փոքր ուշ կլինի։ Մեր ինը ուխտավորներից բաղկացած խումբը մտավ Գեղարդավանքի քարայրը։ Մենք մենակ էինք։ Հոգին շարժեց մեզ։ Մենք հավաքվեցինք և երգեցինք մի շարական՝ խնդրելով Աստծո ողորմությունը՝ «Տեր ողորմյա»։ Քարայրի ակուստիկան այնպիսին էր, որ մենք՝ ոչ պրոֆեսիոնալ երգիչներս, հրաշալի էինք հնչում, այնքան, որ a cappella երգիչների խումբը վերադարձավ՝ կարծես պատասխանելով մեր աղոթքին։ Նրանք ժպտացին և շարվեցին մեր դիմաց։ Հանելով էլեկտրոնային լարվածքի սարքը՝ երգիչներից մեկը տվեց հնչյունը, և մյուսները միացան՝ ստեղծելով մի համերգ, որը վեր էր մեր ցանկացած ակնկալիքից, ավելին՝ այն, ինչ մենք կարող էինք պատկերացնել։ Այն վերանորոգող և ոգեշնչող էր, մեզ թողեց արցունքներով և գոհունակությամբ լի սրտով։

Երբեմն լավագույնը աղոթելն է և իմանալը, որ ամեն ինչ իր տեղն է ընկնում։ Այս երգիչները հրեշտակներ էին, որոնք Աստծո խոսքը փոխանցեցին այնպիսի ձևով, որ մենք չէինք էլ կարող պատկերացնել։ Մենք չէինք սպասում այս համերգին և չէինք էլ աղոթել դրա համար, բայց մեր գոհաբանական աղոթքի մեջ անսպասելիորեն մի մեծ օրհնություն ստացանք։ Ամեն ինչ չէ, որ պետք է բառերով արտահայտել։ Մեր երախտագիտությունը վերածվեց հիացմունքի։

Այսօր մենք հիշում ենք Ալբերտ Այնշտայնի այս խոսքերը. Ամենագեղեցիկ բանը, որ մենք կարող ենք զգալ, խորհրդավորն է։ Այն ճշմարիտ արվեստի և գիտության աղբյուրն է։ Նա, ում համար այս զգացումը օտար է, ով այլևս չի կարող կանգ առնել՝ զարմանալու և հիացմունքով համակվելու, մեռածի պես է՝ նրա աչքերը փակ են։ Կյանքի խորհրդի մեջ խորամուխ լինելը, նույնիսկ եթե այն ուղեկցվում է վախով, ծնունդ է տվել նաև կրոնին։ Իմանալը, որ գոյություն ունի այն, ինչն անըմբռնելի է մեզ համար, որը դրսևորվում է որպես բարձրագույն իմաստություն և ամենապայծառ գեղեցկություն, որը մեր սահմանափակ կարողությունները կարող են ընկալել միայն իրենց ամենապարզունակ ձևերով՝ այս գիտելիքը, այս զգացումը ճշմարիտ կրոնականության կենտրոնում է։

Շապիկի լուսանկար՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյան, 2023 թ.

Աղոթք՝ առանց թույլտվության (Դատավոր)

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ ,

Armodoxy for Today: Prayer, without Permission

We continue today with a deeper dive into the Parable of the Unrighteous Judge, a story offered by Jesus and recorded in the 18th chapter of the Gospel of Luke.

Today we look at a phrase in the Lord’s Prayer – the “Our Father” – where Jesus teaches us to prayer, “Thy Will be done on earth as it is in heaven.” When we say these words, it is not an affirmation that God’s Will can be done on earth as it is in heaven. As such the phrase might give the impression that we are giving permission to God: Let Your will be done on Earth as it is in Heaven! Go ahead God, You can do it!

God does not need our permission, rather he waits for our participation. In other words we need to accept the invitation to make His Will come to fruition here in this world.

Jesus’ parables and his message are packed with invitations for us to move to action. God’s Will has been clearly announced at the Birth of Christ: Peace on Earth and Goodwill toward men. (Luke 2:14) That is His Will in Heaven. That is the basis of the harmony that we understand in Heaven. Now the challenge is ours, to be the agents – the hands, the feet, the mouth, the embrace, the desire – to usher in His Will on here on earth.

Don’t read more into it. His Will is not death and destruction of the planet. It’s not the killing of one ethnic group over another. He is Our Father. We are all His Children. Peace and harmony is what He announced at the Birth of His Son and it is that mission for which we – His children – must strive.

Once again, on this third day of the deep dive, we find the Parable of the Unrighteous Judge teaches us to accept the invitation to participate in with God in the beauty of Life.

We pray, Lord, open my heart to accept Your Call to be an ambassador of your Love and Peace. Give me the strength and courage to accept this invitation and to act upon it. Amen.

Ուղղորդող աղոթք (Դատավոր)

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ ,

Armodoxy for Today: Directional Prayer

The Parable of the Unrighteous Judge is the theme of this week of Great Lent. The parable is recorded in the 18th chapter of the Gospel of Luke. Yesterday, we heard the story of a judge who is neither afraid of God nor ashamed of men. He is continuously hounded by a widow who begs him to see her case. He finally breaks down, reasoning that she will wear him out unless he see her case.

The parable might leave some with the impression Jesus is explaining how God answers prayers – that if we are persistent, we can wear-down God to give us what we desire. Perhaps it is for that reason that the evangelist St. Luke, writes a few words of explanation as a preface to the parable. He says, “Jesus told His disciples this parable to show them that they should always pray and not give up.” St. Luke’s preface suggests that during his time – during the first century —  as is the case today, there was and is a misconception about the nature of prayer.

When Jesus teaches us the “Lord’s Prayer” he warns, “Do not heap up extra words. Your heavenly Father already knows what you need. Therefore when you pray, pray like this. Our Father, which art in heaven … ” Let’s think about that for a moment. If our Heavenly Father knows what we need, why then should we pray? This question betrays the fact that we have a misunderstanding about prayer.

Prayer is not merely a conversation with God. We pray because we need a conversation with ourselves. God already knows the desires of our heart. He knows our needs and as a loving father, wants the best for us. The real question is, do we know our needs? It may sound strange, but unless you have a true focus on your life, it is questionable whether or not you know what your needs are.

Do you suppose God doesn’t know that you are feeling lonely? Yet, only you can extend yourself to another for companionship. Pray then for courage, for the ability to forgive your past. Do you suppose God doesn’t know that your friend is struggling with an illness that can consume her life? Yet, you have the feet to enter you into her room, and the arms to embrace her during her time of trouble. Pray then, for strength, for the ability to resist comments, and only listen. Do you suppose that God doesn’t know that the world is in despair and on the brink of war? Yet, only people, you and I, have it within them to lay down their arms. Pray then for the spirit of peace, inside you and to be the instrument of that peace where you go.

Pray to God, but direct that prayer to God who resides in you as well as in Heaven. This is yet another lesson from the Unrighteous Judge.

We will continue with a deeper look at the nature of prayer tomorrow. Today we pray, Here my prayer O Lord, and open my spirit to your mercy and love. Amen.

Մոռացվածը. Աղոթք բանտից

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ ,

Armodoxy for Today: The Forgotten, part 6 – Prayer from Prison

Jesus reached out to the forgotten. I’ve shared with you some stories over the past several days of people and groups of people who are forgotten. I’ve looked in. Today, I wish to look out from their world.
I shared with you only briefly the plight of Silva, a woman who was abused, mentally, emotionally and physically for 25 years, and now sitting in prison, where she has been for 18 years.
Today’s message comes to us by way of a prayer, a prayer which she has offered up to God, and shares with us.

She calls it, Tormenting Times.

Lord give me patience to
Process my unfortunate circumstances
Help me heal from all the hurt and betrayal
My faith in You has always been strong
Give me the courage to go on
I shall take your commandments seriously
My beliefs are being tested
I can’t stop my tears from flowing
Embattled with sleeplessness
Thankful for the numerous embraces
I am now known as the desolate one
Tormented with sadness
Let my disrupted emotions subside
Allow my enclave to become my sanctuary
My despair has made me hopeless
Lift me up with inspiration
Relieve my sanity
Help me be at peace again.

Ամեն։

Աղոթքի հիմունքներ

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ ,

Ամենօրյա ուղերձ – Աղոթք

Մենք անընդհատ լսում ենք դա. «Ես կաղոթեմ քեզ համար», «Դուք իմ աղոթքներում եք», «Ինձ ձեր աղոթքներում պահեք», «Աղոթեք ավելի լավ օրերի համար», «Աղոթեք առողջության համար», «Աղոթեք թշնամիներից պաշտպանված լինելու համար»։

Նախքան իր աշակերտներին սովորեցնելը, թե ինչպես աղոթել, Հիսուսը մի պահ ժամանակ տրամադրեց նրանց սովորեցնելու, թե ինչպես չաղոթել։ Նա ասաց. «Եվ երբ աղոթում եք, նույն բաները մի՛ կրկնեք հեթանոսների պես, որոնք կարծում են, թե իրենց շատախոսության համար կլսվեն։ Ուրեմն նրանց նման մի՛ եղեք, որովհետև ձեր Հայրը գիտի, թե ինչի կարիք ունեք, նախքան դուք Նրանից խնդրելը»։

Աղոթքի մասին մեր պատկերացումների մեծ մասը կազմված է մեր կյանքի ընթացքում լսած տարբեր մտքերից, հիմնականում այն տեսակետից, որ աղոթքը Աստծո հետ զրույց է, որտեղ մենք Նրան ներկայացնում ենք մեր կարիքների ցանկը։ Իր հերթին, մենք ակնկալում ենք, որ Աստված մեր աղոթքներին կպատասխանի «այո», «ոչ» կամ «գուցե» տարբերակներով։

Հիսուսը հստակ ասում է, որ աղոթքը դա չէ, քանի որ մեր «Հայրը գիտի, թե ինչի կարիք ունեք, նախքան դուք Նրանից խնդրելը»։

If prayer is a conversation with God and not a monologue, nor a soliloquy, but a conversation, it is implied that talking and listening are involved. You see, God knows our needs, but perhaps we may not know our needs. Listening, as part of a conversation, allows to hear our request, to focus on them and find the solutions that are within our grasp.

For this reason, Jesus instructs us with a prayer that asks of God and demands that we listen.

Մատթեոսի ավետարանի 6-րդ գլխից Հիսուսն ասում է. «Արդ, դուք այսպե՛ս աղոթեցեք. «Հա՛յր մեր, որ երկնքում ես, սո՛ւրբ թող լինի քո անունը, թո՛ղ գա քո թագավորությունը, թո՛ղ լինի քո կամքը երկրի վրա, ինչպես երկնքում։ Մեր հանապազօրյա հացը տո՛ւր մեզ այսօր։ Եվ ներո՛ւ մեզ մեր պարտքերը, ինչպես և մենք ենք ներում մեր պարտապաններին։ Եվ մե՛զ մի՛ տար փորձության, այլ փրկի՛ր մեզ չարից։ Որովհետև քո՛նն է թագավորությունը և զորությունը և փառքը հավիտյանս։ Ամեն»։

Անմիջական խոսք սրտից

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ ,

Guest Editorial: Gail Cheleblian

“From the depths of my heart, this conversation with God…” starts St. Gregory of Narek’s (Narekatsi) prayers. A millennium has passed since the time of the great mystic and theologian. In this short reflection, Gail Cheleblian shares some observations that land her in a familiar place. She is the Superintendent of the St. James (Los Angeles) Sunday School and wrote this piece for their parish newsletter, “Oshagan” (September 14, 2025)

St. James Weekly Oshagan Newsletter

Lions and Tigers and Prayers, Oh My!

On September 7th, we kicked off the 2025-26 Sunday school year here at St. James. I’ve been serving as superintendent for a long time, and I have to say that it was truly one of the best first days ever! So many smiles, hugs, and excitement to be together again. Our theme this year is the Power of Prayer and mine were certainly answered last Sunday.

The importance of prayer goes without saying, and if you are reading this article then you likely feel the same way. Prayer to a Christian is like water to a fish — we can’t live without it! So we will spend our time in our classrooms devoted to discussing the who, what, where, when, how, and why of praying. So much to do and so little time, but we have already gotten straight to work.

During our morning assembly the students and I made a circle and each of us took turns sharing what we pray for . . . out loud. YES — out loud! Now, I have prayed my entire life, but I found this activity to be very unnatural for me. My prayers have always been private, kept to myself, unspoken, between me and God, so my uncomfortableness was a real, “a-ha” moment for me, and I designed the activity! There have been many occasions when I have listened to another person speak spontaneously and lead a prayer, but the only prayers I have said aloud are ones that I have memorized. Those feel “safe” to me, and maybe speaking from the heart would leave me too exposed. I’m really not sure, but I started to question my ability to pray.

Because of this, I knew I had to make prayer a focus with our Sunday school children. Like them, I grew up in the Armenian Church, attending Sunday school. But unlike me, these students will have this safe place to practice and share spontaneously prayer. There are many prayers that are meant to be recited from memory, Hayr Mer, for example. But I learned from a spiritual mentor that this type of spontaneous prayer actually has a name: “Eenk-na-pookh,” or simply speaking from the heart, out loud. Oftentimes the best rewards come from pushing through a bit of discomfort, so I am committed to be along the “eenk-na-pookh” journey with the children and I pray that with practice, we will all master the activity.

Once again, my faith was strengthened from a lesson being shared with the students — another prayer answered. St. James is a magical place where we are never too young or too old to strengthen our faith. There is always an opportunity to grow and learn, just like at home.

In the Wizard of Oz, Dorothy learns that to find her way home, she only has to click her ruby red slippers together and say 3 times, “There’s no place like home.” As Christians, we should always remember that this church is God’s home, and all prayer is welcomed here! Feeling lost? Simply fold your hands, (crossing your right thumb over your left*), and say aloud, “There’s no place like St. James, there’s no place like St. James, there’s no place like St. James!”

Faithfully, Gail Chelebian Superintendent

*Crossing thumbs when praying, specifically with the right thumb over the left in a cross shape, is a traditional Christian gesture, symbolizing loyalty to God and the cross of Christ.

Post Script: During Epostle’s weekly Bible Study, individual/personal prayer by the members is encouraged. An archive of those prayers can be read at the “Prayers from Questions” blog. 

 

English Հայերեն Español de México