Գրիգորի ճնշման շղթան

Արմոդոքսիան այսօր. ճնշող շղթաներ

Կուպերտինո քաղաքում իմ առաջին ծխական համայնքում մենք ձեռնարկեցինք լայնածավալ շինարարական մի նախագիծ, որը ներառում էր ավանդական հայկական ճարտարապետությամբ հայկական եկեղեցու, ինչպես նաև հասարակական սրահի և դասասենյակների կառուցումը: Մենք նախագիծը սկսեցինք հավատով: 1980-ականների կեսերն էր, և տոկոսադրույքները բարձր էին, ինչը մենք կանխատեսում էինք: Սակայն 1988 թվականին տեղի ունեցավ անսպասելին: Հայաստանում տեղի ունեցած ավերիչ երկրաշարժը, որը խլեց 50,000 մարդու կյանք, ստիպեց մեզ դադարեցնել շինարարությունը՝ սփյուռքի հսկայական դրամահավաքը ղեկավարելու և աղետյալ տարածաշրջանին մարդասիրական օգնություն հասցնելու համար: Հաջորդ տարի, երբ Լոմա-Պրիետայի երկրաշարժը հարվածեց Հյուսիսային Կալիֆոռնիայի մեր տարածաշրջանին, մենք ստիպված եղանք կրկին կանգնեցնել շինարարությունը, քանի որ վերանայվում էին կառուցվածքային նորմերը: Դժվար էր վարձակալած սրահներում պահպանել համայնքը, մինչ շինարարությունը կանգնած էր, և այդ ամբողջ ընթացքում մենք շարունակում էինք մարել հիփոթեքային վարկերը:

Ես գնացի շինանյութերի խանութ, գնեցի մի քանի ոտնաչափ երկարությամբ նեղ շղթա և այն կտրատեցի վեցդյումանոց փոքր կտորների: Կիրակի օրը ես դրանք բաժանեցի ծխականներին և խնդրեցի, որ նրանք դրանք իրենց հետ կրեն՝ պայուսակներում կամ գրպաններում, որպես մեր պարտքի պատճառով մեր կրած կապանքների հիշեցում: Երբ մենք վճարումներ ենք կատարում, երբ ձեռքներս գրպանն ենք տանում, թող հիշենք, որ որպես համայնք մենք պայքարի մեջ ենք: Շղթաներն արդյունավետ էին, և մենք կարողացանք ավարտին հասցնել նախագիծը և մուտք գործել մեր եկեղեցի:

Շղթաների գաղափարն իմը չէր: Ես բացատրեցի ծխականներին, որ 18-րդ դարում Երուսաղեմի Հայոց պատրիարք Գրիգոր անունով մի եպիսկոպոս մեծ շղթա վերցրեց և փաթաթեց պարանոցին՝ որպես իրեն կաշկանդող կապանքների խորհրդանիշ: Նա կանգնած էր հսկայական պարտքի և այնպիսի ճնշողների առաջ, ովքեր փորձում էին պատրիարքության նկատմամբ թշնամական տիրապետում իրականացնել: Նա այդ շղթան կրեց ութ տարի՝ պատրիարքության ծանր վիճակը մշտապես համայնքի աչքի առաջ պահելու համար: Նա հայտնի դարձավ որպես Գրիգոր Շղթայակիր և պատասխանատու էր պատրիարքությունը փրկելու համար:

Այս շաբաթ Մարտին Լյութեր Քինգի, Խրիմյան Հայրիկի և այժմ էլ Սրբազան Գրիգորի օրինակով մենք անդրադարձանք կրոնական առաջնորդներին՝ հոգևորականներին, ովքեր իրենց ժողովրդին առաջնորդեցին դեպի ազատություն՝ իրենց ճնշող կապանքներից: Յուրաքանչյուր դեպքում այդ առաջնորդներն օգտագործեցին այն ստեղծագործական էներգիան, որով օժտված էին: Նրանք օգտագործեցին այդ ստեղծարարությունը՝ լինի դա խոսքով, գործով թե օրինակով, որպեսզի ոգեշնչեն մարդկանց գործելու, ճնշումից ու հնազանդությունից դեպի ազատություն շարժվելու համար: Ինչպես բոլոր լավ ծնողները, նրանք սահմանեցին տոնայնությունը, կիսվեցին պատգամով և ազատություն տվեցին ազատագրվելու համար: Հիսուսը նույն կերպ էր ուսուցանում, և հետևաբար՝ նույն կերպ էր առաջնորդում:

Մենք աղոթում ենք Վերապատվելի Քինգի աղոթքներով. Տերը օրհնի քեզ և պահպանի քեզ: Տերը լուսավորի Իր երեսը քեզ վրա: Տերը բարձրացնի Իր երեսը քեզ վրա և լինի քեզ հետ քո ելքի ու մուտքի ժամանակ, քո աշխատանքի ու հանգստի ժամանակ, քո ուրախության և քո տխրության պահերին, մինչև այն օրը, երբ չի լինի մայրամուտ և չի լինի արշալույս: