Jesus says, “The truth will set you free.” That truth is not an arbitrary bit of fact or evidence. This statement of Jesus is taken from his proclamation: “If you abide in my word, you are truly my disciples,and you will know the truth, and the truth will set you free.” For us, Truth is a person, Jesus Christ, who boldly proclaimed, “I am the Way, the Truth and the Life.”
Before Christ, during his earthly ministry, in the centuries since, people have struggled for freedom and have tried to “be free” by fighting, whether with sword, gun or bomb, based on the illusion that violence will bring about peace, and therefore, people will be free.
Jesus put out distinctly, you are free in him. The past is behind you. No more guilt. You are forgiven. You have hit the reset button on life with Christ. It’s a new slate. You are free. St. Nersess Shnohali (12th Century) gave the primer: “The name of Love is Jesus.” Love is the Way, the Truth and the Life. Find true freedom in that Love.
All things are connected to one another in a universal network of life. Economics gives us the resources to buy the Bible, which defines sin, which psychology attempts to diminish. Physics explains the movement of the building blocks which chemistry and biology exploit into physical realities; art presents in forms that express ideas that form ideologies that philosophy dissects and analyses. Politics creates systems that organize those ideologies, and religion is there to ensure the equity of distribution, claiming to have a connection to a higher understanding of fairness. At least, that’s the Armodox understanding of what the religion, primarily Christianity, should be.
In a free society, the separation of church and state is indeed necessary so that conscience can be expressed, however the separation of church and state does not mean that clergy should not and cannot comment on political realities. Quite the contrary, they are the ones who might align those realities to higher understandings of selfhood and responsibility. The call and consecration to priesthood is a sacred one not because it is aligned with God, but because it is service of humanity.
Today’s one minute for summertime.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2026/07/Universal_Network.jpg600900Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-07-02 00:10:382026-07-01 21:42:29Առանձին, բայց մի մասը
On this third day of our dive into ideas of freedom, it’s important to understand that we take this dive without regard to political ideology. Sure, we offer this series in anticipation of the Fourth of July celebration, and we live in political realities, and each of us comes to the mix with our own persuasions, but freedom is in itself a God-given and considered the birthright of the human soul.
The Armenian Church has lived within monarchies, kingdoms, dictatorships, oppressive and barbaric regimes, and even through atheistic Soviet society. The Gospel Message of Christ is greater than any political ideology and within the expression of the ancient Apostolic Church, that Message maintains its integrity despite the political climate of the age.
Declaring these truths is only half of the story. Living out the dream with our actions is the other half. The Independence Day celebration grants us an opportunity to reflect on our responsiveness to freedom and liberty, to the declarations we make, and to how those declarations are played out. Contemplate true freedom and independence as we continue tomorrow. This is today’s one-minute for Summertime.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2026/06/Only-half-the-story.jpg375450Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-07-01 00:10:022026-06-30 22:50:55Հռչակելը դրա կեսն է
For years, part of my office decor has been a framed copy of the Declaration of Independence. This is the document that was signed on this day, the fourth of July in 1776, by a group of men who were expressing their dream of freedom and independence. They proclaimed that there were “self-evident” truths, “that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness.” And with these words the experiment in democracy, the United States of America, was born.
I find these thoughtful and beautifully crafted words to be sacred, because they express the inner dreams of humankind. In the Declaration of Independence can be heard the cries of the human soul for rights and equalities. Certainly, true religion has and always must advocate for those rights.
Join me this week as we take an Armodoxy dive into freedom and independence, in one minute for summertime.
Next Step with Fr. Vazken, The Turn-it-off Solution, #806 — September 21, 2025
Freedom, Independence and Speech in America on the anniversary of Armenian Independence. Step-by-step instructions on how to turn off what you reject. Checks and balances. Aftermath of Charlie Kirk’s death, Palestinian death. Editorial perogative. Varakakhatch coming up: The Stones will speak, they did and do in Varak. Rallying around the Shnorhali formula of Unity in Essentials. Epostle.net — for all of our programs and announcements Fast & Pray App
Music to share: Skating Away on the Thin Ice of a New Day
Produced by Suzie Shatarevyan for Epostle.net Subscribe and listen on demand on better pod-catchers everywhere.
We’re on Pandora, Spotify and Apple Podcasts
Remember to sign up for our Newsletter at Epostle.net
Կուպերտինո քաղաքում իմ առաջին ծխական համայնքում մենք ձեռնարկեցինք լայնածավալ շինարարական մի նախագիծ, որը ներառում էր ավանդական հայկական ճարտարապետությամբ հայկական եկեղեցու, ինչպես նաև հասարակական սրահի և դասասենյակների կառուցումը: Մենք նախագիծը սկսեցինք հավատով: 1980-ականների կեսերն էր, և տոկոսադրույքները բարձր էին, ինչը մենք կանխատեսում էինք: Սակայն 1988 թվականին տեղի ունեցավ անսպասելին: Հայաստանում տեղի ունեցած ավերիչ երկրաշարժը, որը խլեց 50,000 մարդու կյանք, ստիպեց մեզ դադարեցնել շինարարությունը՝ սփյուռքի հսկայական դրամահավաքը ղեկավարելու և աղետյալ տարածաշրջանին մարդասիրական օգնություն հասցնելու համար: Հաջորդ տարի, երբ Լոմա-Պրիետայի երկրաշարժը հարվածեց Հյուսիսային Կալիֆոռնիայի մեր տարածաշրջանին, մենք ստիպված եղանք կրկին կանգնեցնել շինարարությունը, քանի որ վերանայվում էին կառուցվածքային նորմերը: Դժվար էր վարձակալած սրահներում պահպանել համայնքը, մինչ շինարարությունը կանգնած էր, և այդ ամբողջ ընթացքում մենք շարունակում էինք մարել հիփոթեքային վարկերը:
Ես գնացի շինանյութերի խանութ, գնեցի մի քանի ոտնաչափ երկարությամբ նեղ շղթա և այն կտրատեցի վեցդյումանոց փոքր կտորների: Կիրակի օրը ես դրանք բաժանեցի ծխականներին և խնդրեցի, որ նրանք դրանք իրենց հետ կրեն՝ պայուսակներում կամ գրպաններում, որպես մեր պարտքի պատճառով մեր կրած կապանքների հիշեցում: Երբ մենք վճարումներ ենք կատարում, երբ ձեռքներս գրպանն ենք տանում, թող հիշենք, որ որպես համայնք մենք պայքարի մեջ ենք: Շղթաներն արդյունավետ էին, և մենք կարողացանք ավարտին հասցնել նախագիծը և մուտք գործել մեր եկեղեցի:
Շղթաների գաղափարն իմը չէր: Ես բացատրեցի ծխականներին, որ 18-րդ դարում Երուսաղեմի Հայոց պատրիարք Գրիգոր անունով մի եպիսկոպոս մեծ շղթա վերցրեց և փաթաթեց պարանոցին՝ որպես իրեն կաշկանդող կապանքների խորհրդանիշ: Նա կանգնած էր հսկայական պարտքի և այնպիսի ճնշողների առաջ, ովքեր փորձում էին պատրիարքության նկատմամբ թշնամական տիրապետում իրականացնել: Նա այդ շղթան կրեց ութ տարի՝ պատրիարքության ծանր վիճակը մշտապես համայնքի աչքի առաջ պահելու համար: Նա հայտնի դարձավ որպես Գրիգոր Շղթայակիր և պատասխանատու էր պատրիարքությունը փրկելու համար:
Այս շաբաթ Մարտին Լյութեր Քինգի, Խրիմյան Հայրիկի և այժմ էլ Սրբազան Գրիգորի օրինակով մենք անդրադարձանք կրոնական առաջնորդներին՝ հոգևորականներին, ովքեր իրենց ժողովրդին առաջնորդեցին դեպի ազատություն՝ իրենց ճնշող կապանքներից: Յուրաքանչյուր դեպքում այդ առաջնորդներն օգտագործեցին այն ստեղծագործական էներգիան, որով օժտված էին: Նրանք օգտագործեցին այդ ստեղծարարությունը՝ լինի դա խոսքով, գործով թե օրինակով, որպեսզի ոգեշնչեն մարդկանց գործելու, ճնշումից ու հնազանդությունից դեպի ազատություն շարժվելու համար: Ինչպես բոլոր լավ ծնողները, նրանք սահմանեցին տոնայնությունը, կիսվեցին պատգամով և ազատություն տվեցին ազատագրվելու համար: Հիսուսը նույն կերպ էր ուսուցանում, և հետևաբար՝ նույն կերպ էր առաջնորդում:
Մենք աղոթում ենք Վերապատվելի Քինգի աղոթքներով. Տերը օրհնի քեզ և պահպանի քեզ: Տերը լուսավորի Իր երեսը քեզ վրա: Տերը բարձրացնի Իր երեսը քեզ վրա և լինի քեզ հետ քո ելքի ու մուտքի ժամանակ, քո աշխատանքի ու հանգստի ժամանակ, քո ուրախության և քո տխրության պահերին, մինչև այն օրը, երբ չի լինի մայրամուտ և չի լինի արշալույս:
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/01/chains-Gregory.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-01-22 00:01:462025-01-21 22:16:28Գրիգորի ճնշման շղթան
Ընտրությունների ժամանակ, ինչպիսին էր Միացյալ Նահանգներում վերջերս տեղի ունեցածը, ժողովրդավարության և ազատության մասին հարցերը միշտ ի հայտ են գալիս։ Ամերիկայում ժողովրդավարությունը համարվել է փորձարկում, քանի որ գործում են բազմաթիվ փոփոխականներ, որոնք կարող են ազդել արդյունքի վրա։ Այս բոլոր փոփոխականները մարդկային որոշումների և արձագանքների տեսքով են, ինչը երկրաչափական պրոգրեսիայով մեծացնում է հնարավոր արդյունքների թիվը։ ԱՄՆ Սահմանադրության փայլուն կողմն այն է, որ այն սահմանում է զսպումների և հակակշիռների համակարգ։ Մոտ 250 տարի շարունակ հավասար իրավունքների, համընդհանուր ընտրական իրավունքի և ժողովրդի կողմից կառավարման ժողովրդավարական սկզբունքները փորձարկվել և վերափորձարկվել են։ Համակարգը հեռու է կատարելությունից, բայց, այնուամենայնիվ, առաջընթացը Սահմանադրությամբ նախանշված «նպատակին» ձգտելն է։
1776 թվականին ստորագրված Անկախության հռչակագիրը պնդում է. «Մենք այս ճշմարտությունները համարում ենք ինքնըստինքյան ակնհայտ, որ բոլոր մարդիկ ստեղծված են հավասար, որ նրանք իրենց Արարչի կողմից օժտված են որոշակի անօտարելի իրավունքներով, որոնց թվում են կյանքը, ազատությունը և երջանկության ձգտումը»։
Այս խոսքերը գեղեցիկ և խորաթափանց կերպով են շարադրված մի ժամանակաշրջանում, երբ անկախությունը միայն երազանք էր մի խումբ մարդկանց համար, որոնք փախել էին բռնակալությունից և թագի կապանքներից։ Անկախության հռչակագրի տողերում կարելի է լսել մարդկային տառապանքի ճիչերը։ Ճշմարիտ կրոնը պաշտպանել է մարդու իրավունքները և ճնշող պատմության ընթացքում եղել է ազատության ու անկախության ձայնը։
Հայ եկեղեցին ապրել է միապետությունների, թագավորությունների, բռնապետությունների, ճնշող և վայրագ վարչակարգերի, նույնիսկ աթեիստական խորհրդային հասարակության պայմաններում։ Քրիստոսի Ավետարանի պատգամը վեր է ցանկացած քաղաքական գաղափարախոսությունից և պետք է պահպանի իր ամբողջականությունը՝ անկախ ժամանակաշրջանի քաղաքական մթնոլորտից։ Ավետարանը ազատության պատգամ է, որը տարբերվում է կառավարությունների կամ քաղաքական կառույցների կողմից առաջարկվող ցանկացած ազատությունից։ Ավետարանը մեզ է տրվել Հիսուս Քրիստոսի՝ Մեծ Ազատարարի կողմից։ Ամենածանր իրավիճակներում անգամ մարդը կարող է ազատ լինել։ Իսկ ամենաշահութաբեր և շքեղ կենսակերպի մեջ մարդը կարող է լինել գերության մեջ։
Երբ խորհում եք քաղաքական իրողությունների և այն իրադարձությունների մասին, որոնք ազդում և ի վերջո կառավարում են կյանքը, հավասարությունը, ճնշումը, մարդկային տառապանքն ու ազատագրումը, մի պահ ժամանակ տրամադրեք՝ նախ խորհելու Ձեր՝ մեր՝ և մեզանից վեր գաղափարներին մեր նվիրվածության մասին։ Որո՞նք են այն իրական սահմանափակումները, որոնք դրված են մեր կյանքի վրա։ Ի՞նչն է մեզ ճնշում։ Որտե՞ղ է մեր ազատագրումը։
Հայ եկեղեցին Հիսուսի պատգամը անվանում է «անսուտ խոստում», այսինքն՝ Նրա խոսքերը, որոնք չեն կարող ստել։ Բացարձակ ճշմարտության այդ համատեքստում Հայ եկեղեցին ներկայացրել է Նրա պատգամը. «Ես եկա, որպեսզի կյանք ունենան և առավել ևս ունենան»։ (Հովհաննես 10:10) Միավորե՛ք այս ամենը և կհասկանաք, որ այդ առատությունը դուրս է ֆիզիկական չափումներից։ Ազատագրման հենց այս կենտրոնական պատգամի մեջ է, որ Հայ եկեղեցին՝ Արմոդոքսիան, եկավ առաջնորդելու և ուղղորդելու ժողովրդին տառապանքների և ճնշումների միջով։ Ազատության մեծագույն արտահայտությունն այն է, երբ մենք օգտագործում ենք Աստծուց տրված մեր ուժը՝ մեր սեփական կյանքը կերտելու համար։
Մենք աղոթում ենք այսօր. Երկնային Հայր, օրհնի՛ր նրանց, ովքեր օրհնում են Քեզ։ Իմաստություն տո՛ւր նրանց, ովքեր առաջնորդում են։ Պահի՛ր մեզ զգոն մեր հանձնառության մեջ՝ հետամուտ լինելու այն ամենին, ինչ անհրաժեշտ է, մասնավորապես՝ կյանքին, ազատությանը և երջանկության ձգտմանը։ Պահի՛ր մեզ կենտրոնացած մեր հանձնառության վրա՝ աշխատելու երկրի վրա խաղաղության, մեր և մեր մերձավորների միջև ներդաշնակության ու փոխըմբռնման համար։ Ամեն։
Ընտրություններ տեղի են ունենում ոչ միայն ամեն օր, այլև մեր կյանքի յուրաքանչյուր օրվա ընթացքում դրանք բազմաթիվ են։ Նախագահները, կոնգրեսականներն ու քաղաքապետերը ստանում են «ընտրված» պաշտոնյայի կոչում, սակայն մեր ընտրության գործընթացը, այսինքն՝ մեր կատարած ընտրությունները, շատ ավելի լայն են, քան քաղաքական շրջանակները։ Մենք ընտրում ենք ընկերներ, որոնց հետ ժամանակ անցկացնել, դպրոցներ, որտեղ սովորել, թաղամասեր, որտեղ ապրել, թատրոններ, որտեղ զվարճանալ, բժիշկներ, որոնք կհոգան մեր առողջության մասին, և սնունդ, որով կսնվենք։ Ընտրության գործընթացը՝ լինի դա ընտրված պաշտոնյայի, թե այն գրքի համար, որը կուղեկցի մեզ հաջորդ շաբաթ կամ երկու շաբաթվա ընթացքում, մեր ազատության արտահայտությունն է։ Ազատ լինել նշանակում է ունենալ ընտրելու և այլ կերպ ընտրելու կարողություն։
Ընտրելու կամ չընտրելու հնարավորությունը ազատության սահմանումն է։
Հայերը տարբեր նվաճողների կողմից ազատության կորուստ են կրել։ Նույնիսկ ամենադաժան պայմաններում նրանք չեն հրաժարվել ընտրելու իրավունքից և ընտրել են Աստծո ուղին։ 5-րդ դարում Վարդանից սկսած, օսմանյան տիրապետության տակ տեղի ունեցած վայրագություններով, մինչև 20-րդ դարի Խորհրդային Միության աթեիզմը, Քրիստոսի զորությամբ Աստծուն ընտրելը Հայ Առաքելական եկեղեցու կարգախոսն է եղել։ Armodoxy-ն զարգանում է հակասություններով լի այս աշխարհում, ամենաճնշող պայմանների մեջ, և Քրիստոսակենտրոնության ընտրությունը այն ուժն է, որին վկայում է Armodoxy-ն։ Սա կյանքի համար կատարված պարզ ընտրություն է՝ «Խաղաղություն երկրի վրա և բարեհաճություն մարդկանց» նպատակով։ (Ղուկաս 2:14)
Հայ եկեղեցու Ժամագրքից մենք աղոթում ենք. «Օրհնում ենք Քեզ, Ամենակալ Տեր, որ միշտ ուղեկցում եք նրանց, ովքեր հավատարիմ և արդար սրտով կանչում են Քեզ։ Աղաչում ենք Քեզ, Տե՛ր, առաջնորդեք և ուղղորդեք Ձեր ծառաներին այս ճանապարհին, որպեսզի մենք խաղաղությամբ վերամիավորվենք մեր սիրելիների հետ։ Քանզի Քեզ է պատկանում զորությունը և փառքը հավիտյանս հավիտենից։ Ամեն»։
Արմոդոքսիան այսօր. Անկախությունը նշանակում է պատասխանատվություն
1776 թվականի այս օրը Բրիտանական կայսրության տասներեք գաղութները ստորագրեցին Անկախության հռչակագիրը՝ դառնալով Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ։ Այս փաստաթուղթը միջազգայնորեն հարգված է ինքնորոշման հիմնական մարդկային իրավունքը հռչակելու իր պերճախոսության համար։ Այստեղ է կապը կրոնի, ընդհանրապես, և քրիստոնեության հետ՝ մասնավորապես։
«Երբ մարդկային իրադարձությունների ընթացքում անհրաժեշտ է դառնում մի ժողովրդի համար խզել քաղաքական կապերը, որոնք նրան կապում էին մեկ ուրիշի հետ», - սկսվում է Անկախության հռչակագիրը։ Այս փաստաթուղթը գլուխգործոց է, որը խոսում է ինքնակառավարման և, հետևաբար, անձնական պատասխանատվության մասին, քանի որ ձեր գործողությունների համար ինքներդ ձեզանից բացի ուրիշ ոչ ոքի չեք կարող մեղադրել։
Երեխան, որին բռնացնում են սխալ բան անելիս, մեղքը բարդում է ընկերոջ, քրոջ կամ եղբոր վրա, կամ գուցե նույնիսկ բացականչում է. «Սատանան ստիպեց ինձ դա անել»։ Հավատալ նախասահմանությանը նշանակում է, որ ձեր գործողությունները կանխորոշված են ինչ-որ բարձրագույն ուժի կողմից։ «Աստղերում գրված» արտահայտությունը սովորաբար օգտագործվում է, և հայերենում «ճակատագիր» բառը օգտագործվում է «ճակատագրի» համար, քանի որ այն բառացիորեն նշանակում է «ճակատին գրված»։ Այս ճակատագրից փախուստ չկա, քանի որ այն նախապես գրված է։ Եվ, հետևաբար, այն սխալները կամ չարիքը, որ դուք գործում եք, ձեր մեղքը չէ։ Դուք պատասխանատու չեք, քանի որ այլ կերպ վարվելու ընտրություն չունեիք։
Քրիստոնեությունը մերժում է ճակատապաշտությունը։ Դուք իսկապես պատասխանատու եք ձեր գործողությունների համար։ Հիսուսը բազմիցս դասեր է տալիս անձնական հաշվետվողականության և պատասխանատվության մասին։ Նա խոսում է ներման և ապաշխարության մասին, քանի որ դրանք պահանջում են գործողությունների համար պատասխանատվության ընդունում։
«Մենք այս ճշմարտությունները համարում ենք ինքնըստինքյան հասկանալի, - շարունակում է Հռչակագիրը, - որ բոլոր մարդիկ ստեղծված են հավասար, որ նրանք օժտված են իրենց Արարչի կողմից որոշակի անօտարելի իրավունքներով, որոնց թվում են կյանքը, ազատությունը և երջանկության ձգտումը. որ այդ իրավունքներն ապահովելու համար մարդկանց մեջ հաստատվում են կառավարություններ, որոնք իրենց արդարացի իշխանությունը ստանում են կառավարվողների համաձայնությամբ...»
Կյանքը, ազատությունը և երջանկության ձգտումը բնորոշվում են որպես Աստծո պարգևներ, և այդ պարգևները օգտագործվում են ժողովրդի համաձայնությամբ։
Այսօր մենք տոնում ենք ազատությունը՝ որպես Աստծո պարգև, հիշեցնելով, որ այս գաղափարները քառորդ հազարամյակ առաջ դրոշմվել են Անկախության հռչակագրում և մինչ օրս հետապնդվում են։ Ամենահին անընդհատ ժողովրդավարության՝ Միացյալ Նահանգների տոնակատարությունը մեզ համար հնարավորություն է՝ խորհելու կյանքի աստվածային պարգևի և դրա բոլոր հետևանքների մասին։ Ժամանակ տրամադրեք Հիսուսի առակները կարդալու համար։ Նա մեզ սովորեցնում է ապրել կյանքով, վայելել Աստծո կողմից մեզ տրված ազատությունը, որպեսզի կարողանանք վայելել այս կյանքը երջանկության ձգտման մեջ։
Աղոթենք. Երկնային Հայր, մենք շնորհակալություն ենք հայտնում Ձեզ կյանքի պարգևի և մեր կյանքի ուղղությունը ընտրելու ազատության համար։ Բացեք մեր աչքերը կյանքի գեղեցկության առջև, որպեսզի կարողանանք ավելի լավ գնահատել մեզ տրված ազատության հրաշքները։ Թող մենք գործի անցնենք՝ մեր Տեր Հիսուսի ցուցումների համաձայն։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/07/DeclarationPurpose1.jpg5761024Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-07-04 00:01:052024-07-03 21:37:16Անկախությունը նշանակում է պատասխանատվություն
Մի այգի կա, որի կողքով երբեմն անցնում եմ առավոտյան զբոսանքներիս ժամանակ: Այնտեղ մի մեծ հուշարձան կա՝ նվիրված ԱՄՆ պատերազմների վետերաններին: Կենտրոնական հուշատախտակին զինված ուժերի տարբեր ստորաբաժանումների տարբերանշաններն են, որոնք շրջապատում են մի պարզ արձանագրություն. «Ոչ ոք ավելի մեծ սեր չունի, քան այն, որ իր կյանքը դնի իր ընկերների համար»:
Ես գիտեմ, որ այս մեջբերումը Հիսուսից է: Հովհաննեսի Ավետարանում (15) Հիսուսը հռչակում է այս ճշմարտությունը իր աշակերտների հետ վերջին զրույցի ժամանակ՝ նախքան մատնվելը, դատվելը և խաչվելը: Բայց նրանց համար, ովքեր չեն կարդացել Աստվածաշնչի այդ հատվածը կամ Հիսուսի հետ կապ չունեն, մեջբերումը թվում է որպես հիմնարար ճշմարտություն: Եվ հենց այդպես էլ այն ներկայացվում է այգու այցելուներին և այս հուշարձանին: Մեջբերումը առանց հղման է՝ ո՛չ Հիսուսին, ո՛չ էլ այն Ավետարանին, որում այն հայտնվում է:
Միացյալ Նահանգներում մեր ունեցած ամենագեղեցիկ ավանդույթներից մեկն արտահայտվում է Հիշատակի օրվա տոնի միջոցով: Սա երախտագիտության արտահայտություն է ամենամեծ պարգևներից մեկի՝ ազատության և դրա համար վճարված գնի նկատմամբ:
Ամեն ինչ կարելի է գնահատել, բացի մարդկային կյանքից: Կյանքը Աստծո կողմից միայն մեկ անգամ տրված պարգև է, և այդ պատճառով այն անգին է: Երբ ինչ-որ մեկը կորցնում է իր կյանքը որևէ նպատակի համար, մենք ասում ենք, որ նա վճարել է վերջնական գինը՝ կրկին ընդգծելով դրա անգին լինելը:
Մենք լսել ենք, որ ազատությունը անվճար չէ, և հետաքրքիր է, որ ազատության գինը չափվում է կյանքով. այսինքն՝ ազատության արժեքն այնքան մեծ է, որ այն կարելի է չափել կամ գնահատել միայն մարդկային կյանքի միջոցով:
Սթիվեն Սթիլզը գրում է. Արդյո՞ք ազատության գինը գտնում ենք Հողի մեջ թաղված Մայր երկիրը կկլանի ձեզ Դրեք ձեր մարմինը ներքև
Անկախ նրանից՝ Հիսուսի խոսքերը վերագրվում են նրան, թե ոչ, «Ոչ ոք ավելի մեծ սեր չունի, քան այն, որ իր կյանքը դնի իր ընկերների համար» արտահայտությունը մնում է որպես աքսիոմ: Որպես քրիստոնյաներ՝ մենք մխիթարվում ենք իմանալով, որ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսն այս խոսքերն ասել է որպես հայտարարություն իր զոհաբերության, իր ընկերների և իր զավակների հանդեպ ունեցած սիրո մասին:
Հիշատակի օրը մեզ հիանալի հնարավորություն է տալիս խորհելու մի բանի մասին, որի մասին պետք է պարբերաբար մտածել՝ կյանքի արժեքի և այն ամենի մասին, ինչը չափվում է հենց կյանքով: Կա՞ն արդյոք բաներ, որոնք Դուք ավելի շատ եք սիրում, քան հենց կյանքը: Ազատությո՞ւնը: Ընտանի՞քը: Սե՞րը: Հայրենի՞քը: Մանրակրկիտ ինքնաքննությունը կարող է շատ բան բացահայտել: Վերապատվելի դոկտոր Մարտին Լյութեր Քինգն ասել է. «Եթե մարդը չի գտել մի բան, որի համար արժե մեռնել, նա արժանի չէ ապրելու»:
Հիսուսը հստակեցրեց, որ ինքն այնքան է սիրում մեզ, որ իր կյանքը տվեց մեզ՝ իր ընկերների համար: Փոխարենը նա խնդրում է, որ մենք մեր կյանքը դնենք ոչ թե գերեզմանում, այլ նվիրաբերենք միմյանց սիրելուն: Սա Հիշատակի օրվա ամենամեծ վկայությունն է՝ հարգել այն գինը, որը վճարել են ուրիշները, և հասկանալ, որ ապրելով և լիարժեք ապրելով՝ մենք հարգում ենք նրանց զոհաբերությունը:
Աղոթենք. Այս Հիշատակի օրը մենք աղոթում ենք նրանց համար, ովքեր քաջաբար իրենց կյանքը տվեցին ազատության գործի համար: Թող նրանց զոհաբերության օրինակը Ձեր Որդու՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի անձնազոհ սերը ներշնչի մեզ: Օրհնե՛ք մեր զոհված զինվորների ընտանիքներին և լցրե՛ք նրանց տներն ու կյանքը Ձեր զորությամբ և խաղաղությամբ: Ամեն: (Ընդհանուր աղոթքներից)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2023/05/DALL·E-2023-05-28-22.20.13-veterans-memorial-graves-overview-within-cemetery.png10241024Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2023-05-29 00:01:052023-06-03 13:06:16Հիշատակի օր
