Հրավեր ցուցակից դուրս

Armodoxy for Today: Advent — Elitism

Մեծ խնջույքի առակը (Ղուկաս 14:12-24) այս շաբաթվա Գալստյան ճամփորդության թեման է։ Հիսուսը ներկայացնում է մի սցենար, որտեղ մի մարդ հրավիրում է ընկերներին և հարազատներին մասնակցելու իր կազմակերպած մեծ խնջույքին։ Հրավիրյալները մեկ առ մեկ պատրվակներ են գտնում։ Ի պատասխան՝ ընթրիքի կազմակերպիչը որոշում է հրավերն ուղղել նրանց, ովքեր համարվում են «մերժվածներ»՝ աղքատներին, կաղերին, հաշմանդամներին և կույրերին։ Եվ այնուամենայնիվ, նա հրավիրում է բոլորին իր քաղաքի չորս ծայրերից՝ մասնակցելու խնջույքին։

Հիսուսի ժամանակներում, ինչպես և այսօր, տարածված էր այն համոզմունքը, թե կան մարդիկ, որոնք «ընտրյալ» են Աստծո կողմից։ Այս առակը պարզ կերպով արտահայտում է այն ժամանակվա իրողությունը, երբ Հիսուսը՝ Խնջույքը, եկել էր, իսկ հրավիրվածները՝ այսինքն «ընտրյալները», պատրվակներ գտան հեռու մնալու համար։ Փոխարենը՝ խնջույքը, բարությունը, «պարգևը», որը, ինչպես կարծում էին, սահմանափակված էր մի փոքր խմբով, հասանելի դարձավ բոլորին։ Հրավերը բոլորի համար էր։

Կրոնական շրջանակներում հաճախ էգոն այնքան է գերիշխում փրկության մեր ըմբռնմանը, որ մենք մոռանում ենք, որ կյանքը և կյանքի հետևանքները՝ հավերժական կյանքը, Աստծո պարգևներն են։ Հիսուսի ժամանակներում կային մարդիկ, որոնք վստահ էին, որ Աստված և Նրա Արքայությունը հասանելի են միայն իրենց։ Սա էլիտարիզմի մի տեսակ է, որի դեմ Հիսուսը խոսեց, և իրականում Նրա այս բացահայտ արտահայտությունը կարող էր նույնիսկ Նրա մահապատժի պատճառը դառնալ։ Այս էլիտարիզմը կարող էր դրսևորվել էթնիկական, սոցիալ-տնտեսական կամ նույնիսկ դավանաբանական հիմքերով։ Այլ կերպ ասած՝ կան մարդիկ, որոնք կարծում են, թե եթե չես պատկանում որոշակի ցեղի, էթնիկ խմբի, դասի, ըմբռնման կամ նույնիսկ կրոնի, չես կարող հասանելիություն ունենալ Աստծո լիությանը։

«Արմոդոքսիայի» (Armodoxy) հիմնասյուներից մեկն այն է, որ մենք հասկանում ենք՝ Աստված Աստված է, իսկ մենք՝ մարդիկ, այսինքն՝ Նա Արարիչն է, իսկ մենք՝ արարածը։ Եթե Աստված բոլորի Հայրն է, ապա մենք բոլորս միմյանց եղբայրներ և քույրեր ենք։ Կյանքի հարցերում՝ լինի դա երկրի վրա, թե երկնքում, վերջին խոսքը պատկանում է Կյանքի Հեղինակին՝ Աստծուն։ Այդ պատճառով մենք խուսափում ենք «ես փրկված եմ» պես հայտարարություններից։ Փրկությունը Աստծո որոշումն է, և Քրիստոսը շատ հստակ է խոսում հետևելու մասին՝ փոխանակ արդարացման չափանիշներ և աստիճաններ սահմանելու։ Առակի վերաբերյալ Քրիստոսը մեզ ասում է, որ նրանք, ովքեր կարծում են, թե հրավիրված են խնջույքին, ի վերջո դուրս են մնում, իսկ նրանց տեղերը զբաղեցնում են մարդիկ, որոնց մասին նրանք երբեք չէին մտածի, թե կթույլատրվեն ներս։

Աստծո աչքում չկան էթնիկ պատկանելություն, սահմաններ կամ տարանջատումներ, այլ մենք բոլորս Նրա զավակներն ենք։ Այդ պատճառով Ֆրանսուա դը Սալինյակ դը լա Մոտ-Ֆենելոնը ժամանակին ասել է. «Բոլոր պատերազմները քաղաքացիական պատերազմներ են, քանի որ բոլոր մարդիկ եղբայրներ են...»։

Մեծ խնջույքի առակը մեզ սովորեցնում է, որ բոլորը հրավիրված են մասնակցելու Աստծո խնջույքին, և յուրաքանչյուրս կարող ենք ընդունել կամ մերժել այդ հրավերը։ Հենց այդ ընդունման կամ մերժման հիման վրա էլ խնջույքը լցվում է։ Վաղը մենք ավելի խորը կանդրադառնանք հրավերն ընդունելուն և մերժելուն։ Անհամբերությամբ սպասում եմ, որ Դուք միանաք մեզ «Արմոդոքսիայի» այս Գալստյան ճամփորդությանը։