Կաքավը տանձենու վրա

Արմոդոքսիան այսօր. Կաքավը տանձենու վրա – Գալուստ

Սուրբծննդյան երգերը իմ ամենասիրելի երաժշտական ժանրերից են, սակայն դեկտեմբերի 25-ին մեզանից շատերն արդեն հոգնում են դրանցից։ Մեր մեքենայի ռադիոյի կոճակը 24/7 սուրբծննդյան երգերից հեռացնելը գուցե հեշտ լինի, բայց շտապ մի՛ ջնջեք ձեր երգացանկերը, քանի որ այսօր Սուրբ Ծննդյան առաջին օրն է, և դուք գիտեք, թե դա ինչ է նշանակում… Սուրբ Ծննդյան 12 օր՝ թմբկահարներով, կթվորուհիներով, ոսկե մատանիներով և, իհարկե, տանձենու վրայի կաքավով։

Դեկտեմբերի 25-ից հունվարի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում 12 օր կա։ Ասում են, որ վաղ դարերում ուխտավորները, ովքեր գնում էին աղոթելու Բեթղեհեմում Հիսուսի ծննդյան վայրում, ճանապարհորդում էին դեպի Հորդանան գետ՝ իրենց աղոթքները մատուցելու Նրա մկրտության վայրում։ Ոտքով ճանապարհորդությունը տևում էր մոտավորապես 12 օր։ Որոշ եկեղեցիներում մոգերի այցելությունը (ոսկի, կնդրուկ և զմուռս) նշվում է հունվարի 6-ին, ինչը հիմնավորում է երգի մեջ նշված Սուրբ Ծննդյան 12 օրերի ընթացքում նվերներ տալու ավանդույթը։ Հայ Առաքելական Եկեղեցու համար Ծննդյան և Մկրտության իրադարձությունները հիշատակվում են հունվարի 6-ին։ Սակայն օրացուցային հաշվարկները չեն, որ առաջնորդում են Արմոդոքսիան (#56)։ Սուրբ Ծննդյան 12 օրերը մեր Գալստյան ուղու վերջին սպրինտն են, որը սկսել ենք ավելի քան մեկ ամիս առաջ։

Ունկնդրեք «Սուրբ ծննդյան տասներկու օրերը» երգը։ Այն ամենասիրված երգերից է, քանի որ յուրաքանչյուր տուն հիմնվում է նախորդի վրա։ Այսօր մենք սկսում ենք տանձենու վրայի կաքավով։ Յուրաքանչյուր օրն արժեքավոր նվեր է։ Ամեն օրն իր գեղեցկությունն ունի, թեև այն դիտողի աչքում է, բայց մենք բոլորս կարող ենք համաձայնել, որ յուրաքանչյուր նվերի մեջ գեղեցկություն և արժեք կա։

Մինչ մենք ավարտում ենք մեր Գալստյան ուղին, վերադառնում ենք այն շոշափելի աշխարհ, որտեղ ապրում ենք։ Քրիստոնեությունը, այո՛, վերաբերում է հոգևոր հարթությանը, բայց այն հիմնված է նաև ֆիզիկական չափման վրա։ Այլ կերպ ասած՝ այն, ինչ սովորում ենք հոգևոր դասերից, պետք է կիրառենք մեր երկրային կյանքում։ Օրինակ՝ մենք սովորում ենք սիրել միմյանց, բայց սա պարզապես հասկացություն չէ, այլ կենսակերպ, ուստի մենք պետք է «միմյանց սիրելու» պատվիրանը գործնականում կիրառենք մեր կյանքի ընթացքում ունեցած հարաբերություններում։

Մինչ մենք անցնում ենք Սուրբ Ծննդյան նախորդող վերջին 12 օրերը, տեսնում ենք իրական աշխարհը, որը տառապում է։ Կան պատերազմներ՝ փոքր ու մեծ, բայց բոլորն էլ ավերիչ են։ Դրանք զրկում են մեզ մարդկայնությունից։ Մենք ապրում ենք մի ժամանակաշրջանում, երբ խաղաղության կարիքը կենսական է մեր քաղաքակրթության գոյատևման համար։ Երկրներն ու կառավարությունները կարող են բազմիցս ոչնչացնել մեր աշխարհն ու մոլորակը։ Այդ երկրներն ու կառավարությունները կազմված են մարդկանցից։ Տանձենու վրայի կաքավը կոչ է մեզ բոլորիս՝ ուշադիր լինել միմյանց նկատմամբ խաղաղություն և բարի կամք պահպանելու անհրաժեշտությանը։ Մեր մոլորակի և մարդկային ցեղի գոյության համար ամենամեծ սպառնալիքը միմյանց հասկանալու մեր անկարողությունն է։ Հիսուս Քրիստոսը, հայտնվելով մեր մեջ, մեզ հասկացնում է, որ մենք բոլորս Նրա զավակներն ենք, և որպես այդպիսին՝ մենք բոլորս միավորված ենք արյամբ և հոգով։ Եթե Աստված այդքան սիրում է մեզ, եթե Աստված ձգտում է հասկանալ մեզ, և եթե Աստված մեզ ուղի է տալիս հասկանալու Իրեն, ապա միակ տրամաբանական հաջորդ քայլը մեզ համար միմյանց սիրելն ու հասկանալն է։ Այս գիտելիքը խաղաղության տանող առաջին քայլն է։

Մենք դիմում ենք Սուրբ Ֆրանցիսկ Ասսիզեցու աղոթքին. Տե՛ր, դարձրու ինձ Քո խաղաղության գործիքը։ Որտեղ ատելություն կա, թող սեր ցանեմ, որտեղ վիրավորանք՝ թող ներում շնորհեմ, որտեղ կասկած՝ հավատ, որտեղ հուսահատություն՝ հույս, որտեղ խավար՝ լույս, և որտեղ տխրություն՝ ուրախություն։ Ո՛վ Աստվածային Վարդապետ, շնորհիր ինձ ոչ թե մխիթարություն փնտրել, այլ մխիթարել, ոչ թե հասկացված լինել, այլ հասկանալ, ոչ թե սիրված լինել, այլ սիրել։ Քանզի տալով է, որ ստանում ենք, ներելով է, որ ներվում ենք, և մահանալով է, որ ծնվում ենք հավերժական կյանքի համար։ Ամեն։