Արմոդոքսին այսօր

Կիրառական թեոդիցեա

Մենք Ադվենտի այս շաբաթը նվիրել ենք թեոդիցիաների ուսումնասիրությանը, այսինքն՝ ի՞նչ է նշանակում հավատալ բարի և արդար Աստծուն, հատկապես չարիքի դեմ հանդիման։ Մեզ դրդեց այս շաբաթվա դասը Ղուկասի 13-րդ գլխից։

Այսօր մենք կիրառում ենք թեոդիցիան և վերծանում գործնական թեոդիցիան։ Հիսուսն ասաց. «Աստծո արքայությունը ձեր ներսում է»։ Մենք սկսում ենք մեզ ընկալել որպես մի գործընթացի մաս, Աստծո արքայական ընտանիքի մաս, և այդպիսով սկսում ենք հասկանալ, որ արքայությունը ոչ թե հեղինակության ու պատվի, այլ մարդ լինելու և Աստծո պատկերով ստեղծված լինելու պատասխանատվությունն ընդունելու մասին է։ Այլ կերպ ասած՝ մեր ներսից դուրս գտնվող լուծումները նվազեցնում կամ չեզոքացնում են մեր մարդկայնության մի շատ կարևոր բաղադրիչ՝ Աստծո սիրո մեջ հաղորդակցվելու և կիսվելու կարողությունը։ Մենք աղոթում ենք. «Թող լինի Քո կամքը երկրի վրա, ինչպես երկնքում»։ Սա ավելին է, քան պարզապես ցանկություն. սա այն ըմբռնումն է, որ մենք երկրի բնակիչներն ենք, և հետևաբար, եթե Նրա կամքը պետք է կատարվի, ապա դա մեր մասնակցությամբ է լինելու։

Մեր շրջապատող աշխարհը լի է ցավով, և տառապանքն ամենուր է։ Կյանքում մեր զգացած չարիքը բազմաթիվ պատճառներ ունի՝ ոմանք առաջացել են մարդկանց, ոմանք՝ կյանքի հանգամանքների պատճառով։ Քրիստոնյան կոչված է լինել Քրիստոսանման։ Հիսուսը հանդիպում էր հիվանդությունից տառապող մարդկանց, ինչպես նաև նրանց, ովքեր խորը ցավ էին ապրում կյանքի ողբերգությունների պատճառով։ Նա մոտենում էր, մխիթարում, բժշկում և վերականգնում։ Մենք, իհարկե, կցանկանայինք անել նույնը, բայց վստահ չենք մեր կարողությունների վրա, քանի որ ճնշված ենք մեր կյանքում չարիքի մեծությամբ։

Մոտեցե՛ք։ Մխիթարե՛ք։ Բժշկե՛ք։ Վերականգնե՛ք։

Կիրառական թեոդիցիան այն մասին է, թե ինչպես կիրառել մեր սովորածը որպես չարիքի պատասխան։ Նախքան Հիսուսը բժշկելն ու վերականգնելը, Նա մոտենում և մխիթարում էր։ Մոտենալը առաջին քայլն է, որին կոչված է քրիստոնյան, և մեզանից յուրաքանչյուրն ունակ է դա անելու։

Ադվենտի շրջանում մենք ունենում ենք շատ հատուկ երեկո՝ նվիրված ամենամեծ չարիքներից մեկի՝ երեխաների մահվան հիշատակին։ Դեկտեմբերի երկրորդ կիրակի օրը մենք հավաքվում և հիշում ենք նրանց, ովքեր հեռացել են կյանքից իրենց ժամանակից շուտ։ «Երեխաների հիշատակի օրը» հնարավորություն է միավորվելու, մեզ նվիրաբերելու և աղետի ժամանակ որոշակի հանգստություն բերելու համար։ Այն ծնողի համար, ով կորցրել է երեխային՝ հիվանդության կամ դժբախտ պատահարի պատճառով, նրանց մխիթարելը կարող է անհնարին թվալ, ուստի սկսե՛ք առաջին քայլից՝ մոտեցե՛ք։ Սա պարզ գործողություն է, որը կրկնօրինակում է մեր Տիրոջ արարքները։ Նա մոտենում էր։ Մխիթարանքը կհետևի, և Դուք կսկսեք հասկանալ, թե ինչպես է Աստված օգտագործում մարդկանց՝ այս դեպքում՝ Ձեզ, բժշկություն և վերականգնում բերելու համար։ Դուք կսկսեք հասկանալ, որ Աստծո արքայությունը իսկապես Ձեր ներսում է, և որպես այդ արքայության անդամ՝ Դուք պատվված եք պատասխանատվությամբ։

Հիսուսն ասում է. «Աշխարհի մեջ նեղություն պիտի ունենաք, բայց քաջալերվե՛ք, Ես հաղթեցի աշխարհին»։

Մենք Ադվենտի կեսին ենք, և կտորները արդեն միանում են։ Յուրաքանչյուր օր հիմնվում է նախորդ օրվա դասերի վրա։ Քրիստոսանման լինելը նշանակում է ստանձնել այս աշխարհի դժվարությունները և չարիքը հաղթահարելու պատասխանատվությունը։

Մենք աղոթում ենք Քրիստոսի սովորեցրած խոսքերով. «Հայր մեր, որ երկնքում ես, մեզ մի՛ տար փորձության և փրկի՛ր չարից։ Քանզի Քոնն է արքայությունը, զորությունը և փառքը։ Ամեն»։

Մենք շարունակում ենք մեր Ադվենտի ճամփորդությունը հաջորդ անգամ, և ես անհամբերությամբ եմ սպասում դա անելու Ձեզ հետ։