One Sunday morning, one of the young altar boys of our church, handed me a small box. On the box was a handwritten gift tag, “To the Church. Open now!” it said. It was wrapped in Christmas paper, though it was mid-July.
The celebration of the Divine Liturgy was about to begin and although I insisted on punctuality for the service, my curiosity got the better of me. Quickly I opened the package. In it was a book of 50 matches. I looked over at Mher, and he didn’t wait for me to ask. He reminded me that last week I looked all over for matches to light the altar candles. So this young boy took the initiative to solve the problem. During the week he went shopping and now provided enough matches to last the entire year.
At eight years old, Mher understood this was his church. He saw a need and took care of it. It’s not more complicated than that, or as Jesus taught, “The Kingdom of Heaven is at hand.” (Matthew 4:17)
Today’s one-minute for Summertime.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/07/altar-light-734-1-e1751938205882.jpg1125746Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-07-08 00:01:282025-07-07 18:30:58Լուցկի՝ մեր երկրպագությունը վառելու համար
Armodoxy for Today: Assessing Membership (and even more)
Groucho Marx, famously said, “I don’t want to belong to any club that will accept me as a member.” It takes a moment to absorb the true humor in such a statement. It was something you would expect for Marx, who was a comedian, actor, writer who was famous for his wit, mainly during the first part of the 20th century.
Consider what kind of “club” would have you as a member. Would Jesus be welcome in that organization? This is a good exercise for churches – parishes – to undertake. It can be beneficial in understanding who Jesus is and what he is all about. Even more… understanding who you are and what you are all about.
Think of a member application from a 33 year old male to your church, and now we will read the notes that a member of the admission committee has written: In describing the applicant it says, “Rigid, angry, has authority issues, displays intellectual immaturity, unable to work well with others. Seems a bit too religious. Overly concerned with issues of justice and fairness which can possibly conflict with our donors. Keeps company with people of questionable moral character. Limited knowledge of by-laws. No experience in meeting protocols, banquets, country club outings. Dresses inappropriately.”
How would Jesus be accepted into your church, into your worshipping community? Would his application be stamped ACCEPTED “as-is” or would there be conditions on his acceptance or would it be stamped REJECTED because his ways were not the way of the parish? During Jesus’ time, he was rejected exactly for the reasons stated above (perhaps except the comments about country club outings, but you get the idea). This small exercise is necessary every now and then, and the feast of Pentecost – or the Birthday of the Christian Church – is an appropriate time to check your and your church’s norms and mores against those of Jesus. And what of the congregants? Would those who are poor, lonely or unusual be welcome in your church? Would they consider it home? If not, why not? In an honest assessment, you’ll have to ask what needs to change on our end, because Jesus, is the same yesterday, today and always.
A prayer from the Armenian Church, Bless, Lord, all who work for your Church. Grant that we may so agree in love that envy and jealousy may never mar our labors, but that our sincere and humble service may merit, your blessing. Amen.
Life progresses along a continuum, with a defined starting point and an inevitable conclusion. On the day Jesus ascended to Heaven, the Disciples asked him, “Lord, will You at this time restore the kingdom to Israel?” And He said to them, “It is not for you to know times or seasons which the Father has put in His own authority. But you shall receive power when the Holy Spirit has come upon you; and you shall be witnesses to Me in Jerusalem, and in all Judea and Samaria, and to the end of the earth.” (Acts 1)
As people, we are temporal creatures. We define our life years, we define years by months, and months by days. We seek order out of chaos. And the uncertainty of life’s end can be mind boggling and time consuming, if the purpose of life is misunderstood. Here Jesus, under no uncertain terms, directs the Apostles to focus on their mission.
The Apostolic Church has purpose and mission, and which is not to be consumed with end-times. God demonstrates that He has a timetable and only asks that we trust Him. Three days after the Crucifixion, the Resurrection took place. Forty days later, the Ascension, and just a few days ago, fifty days after Easter, it was the Pentecost. His timing is perfect.
So as we are taught by our Lord, Seek first the kingdom of God and His righteousness, and all these things shall be added to you.(Matthew 6)
The Church, which is born on Pentecost with the Reception of the Holy Spirit, is the dwelling place of God. With that in mind, I leave you today with words upon which to meditate. They come from great theologian and early saint of the Church St. John Chrysosdom – Hovhaness Voskeberan (John the Golden Mouth), who says, “If you cannot find Christ in the beggar at the church door you will not find him [inside] in the Chalice”.
As a kid I remember a commercial on television featuring a nice-looking building. A voice asks, “Nice building, huh?” Then the camera zooms in to reveal cracks and chips that were painted over, and without skipping a beat the voice would divulge the truth, “…until you look up closely!” The body of the voice would then come on screen to plug some kind of texture coating that hid the scars of the building.
Սովորաբար ամեն ինչ հեռվից գեղեցիկ է թվում, բայց մոտիկից նայելիս ճաքերն ակնհայտ են դառնում: Այս կանոնը վերաբերում է նաև կրոնին: Այսօր մեր քննարկումը կսահմանափակենք քրիստոնեությամբ: Քրիստոնեության հանրահայտ ուղղություններից մեկը, որը պահանջում է ավելի մանրամասն դիտարկում, «ոչ դավանաբանական» տերմինն է: Այն բավականին տարածված է այսօր, քանի որ ներկայացվում է որպես քրիստոնեության ազատամիտ տարբերակ: «Ընդհանուր առմամբ, ոչ դավանաբանական եկեղեցիները հավատում են, որ Աստվածաշունչը եկեղեցու յուրաքանչյուր ասպեկտը թելադրող միակ հեղինակությունն է, իսկ Սուրբ Գիրքը ձևավորում է նրանց հավատալիքներն ու փիլիսոփայությունը: Նրանք նաև ինքնակառավարվող կառույցներ են, որտեղ երեցները հաճախ վերահսկում են եկեղեցու կազմակերպումը, կառուցվածքը և ավանդույթները» (աղբյուր՝ https://christianministryedu.org):
Նախքան ավելի մոտիկից դիտարկելը, եկեք հիշենք այն ուղին, որն անցել ենք «Armodoxy for Today»-ի այս կետին հասնելու համար: Մենք անցանք նախապատրաստական շրջան, որը կոչվում է Մեծ Պահք: Մենք տոնեցինք Հարությունը, ապա շարունակեցինք առաջին քրիստոնեական համայնքների ձևավորմամբ: Ներկայումս մենք գտնվում ենք Համբարձման (Զատիկից 40 օր անց) և Հոգեգալստյան (Զատիկից 50 օր անց) միջև ընկած ժամանակահատվածում:
Պատճառ կա, թե ինչու է Եկեղեցին խնդրում Ձեզ անցնել այս ճանապարհը: Աստվածաշունչը ինքնին որպես գիրք գոյություն չի ունեցել: Երբ Հիսուսը խաչվեց, Աստվածաշունչ չկար: Երբ Նա հարություն առավ, Աստվածաշունչ չկար: Երբ Նա համբարձվեց, Աստվածաշունչ չկար: Իրականում, մի քանի հարյուր տարի պաշտոնական Աստվածաշունչ գոյություն չի ունեցել: Սակայն այդ բոլոր իրադարձությունների ժամանակ՝ խաչելության, հարության, համբարձման և համայնքների ձևավորման ընթացքում, գոյություն ուներ Եկեղեցին:
Նրանք, ովքեր իրենց ոչ դավանաբանական են համարում, պնդում են, որ ընդունում են Աստվածաշունչը որպես իրենց հավատքի միակ հեղինակություն: Իրենց իսկ խոստովանությամբ՝ նրանք իրենց դուրս են թողել քրիստոնեական պատմության և զարգացման մեծ մասից:
Աստծո մեծագույն պարգևը մարդկությանը Աստվածաշունչը չէր: Աստվածաշնչից շատ ավելի կարևոր է Հիսուս Քրիստոսը՝ Աստված Հոր միածին Որդին: Հիսուսի պարգևը մարդկությանը Աստվածաշունչը չէր, այլ Նրա սուրբ և թանկագին Մարմինը՝ Եկեղեցին: Եվ հենց Եկեղեցին էր, որ հավաքեց գրքերը՝ մեզ տալու այն, ինչ մենք անվանում ենք Աստվածաշունչ:
Աստվածաշունչ բառը հայերենում նշանակում է Աստծո շունչ: Հայ Եկեղեցին այն անվանում է «շունչ», քանի որ այն մեզ առաջնորդում է որպես հոգի, այլ ոչ թե որպես օրենքների ու կանոնների գիրք՝ Ճշմարտության, Հույսի և Սիրո ուղիներով:
Ես հասկանում եմ ոչ դավանաբանական լինելու գրավչությունը, հատկապես մերօրյա աշխարհում, երբ յուրաքանչյուրին հարթակ է տրվում մեկնաբանելու կամ, ավելի վատ, Քրիստոսի սուրբ և նվիրական պատգամի ածանցյալ տարբերակը ստեղծելու համար: Այլ կերպ ասած՝ ոչ դավանաբանական կատեգորիայում Դուք կարող եք ունենալ հավատքի մի քանի միլիոն կամ միլիարդ ածանցյալներ: Ահա թե ինչու, երբ խոսում ենք Հայ Առաքելական Եկեղեցու մասին, մենք հիմնվում ենք մի Ավանդույթի վրա, որը սկիզբ է առնում Քրիստոսի ժամանակներից, այսինքն՝ այն ժամանակներից, երբ Աստվածաշունչ դեռ չկար: Մենք Աստվածաշնչակենտրոն հավատացյալների համայնք չենք, մենք Քրիստոսակենտրոն ենք: Ոչ դավանաբանական լինելը շատ գեղեցիկ է և գրավիչ, բայց մոտիկից նայելիս նկատում եք ճաքերն ու բացթողումները: Հիսուսը հիմնեց Իր Եկեղեցին, և այն առաջնորդվում է Սուրբ Հոգով: Իր անխախտ խոսքերով Հիսուսն ասում է. «Դժոխքի դռները այն չեն հաղթահարի» (Մատթեոս 16:18):
Մենք եզրափակում ենք Հայ Եկեղեցու Սուրբ Պատարագի աղոթքով. «Գոհանում ենք Քեզնից, Ամենակալ Հայր, որ մեզ համար պատրաստեցիր սուրբ Եկեղեցին որպես ապաստան, սրբության տաճար, ուր փառավորվում է Սուրբ Երրորդության անունը: Ալելուիա: Գոհանում ենք Քեզնից, Ճշմարտության Հոգի, որ նորոգեցիր սուրբ Եկեղեցին: Պահիր նրան անարատ՝ Երրորդության հանդեպ հավատքով հավիտյանս: Ամեն»:
Every effect needs a conduit to carry its cause. Jesus brought a message of hope, love and peace. His message was and is that the Kingdom of God is accessible to all. He established the Church to share this message here on Earth. In essence, the Church is the medium by which Jesus reaches us. Through an oral tradition, the Scriptures took form. Languages were created and codified to transmit the message. Icons, paintings and stained glass allowed for visualization in artistic imagery that stimulated imagination. Music, hymns gave a beat and melody to the message. Churches with spires reaching the heavens were erected so that the hands and legs of Christ could reach the poor and the hurting, through hospitals, orphanages and homes. In essence, the Church is the conduit by which Jesus reaches us.
As we approach the feast of Pentecost this coming Sunday, the lessons from Scripture point to the importance of the Church in defining Christianity. The stories of the early Church are recorded in the Book of the Acts of the Apostles. Here we see how a small band of diverse people, who the system considered appalling, and even escalating them to enemy status, and whose leaders were sentenced to death, became the ones who carried and delivered the most influential and important message of all human history.
And it all begins with the “Great Commission” at Jesus’ Ascension: “All authority in heaven and on earth has been given to me. Therefore, go and make disciples of all nations baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, and teaching them to obey everything I have commanded you. And surely, I am with you always, to the very end of the age.” (Matthew 28:16-20)
When we refer to the Apostolic Church, we are talking about the Church that links itself to this event and becomes the conduit to deliver the goods. Each of those eleven (and later 12 with the addition of Mathias) went to different areas in the world. Peter went to Rome, Thomas to India, Matthew to Ethiopia, Jude Thaddeus to Armenia, just to mention four of them. Each to carry out the commission. They ended up in areas that were hostile to their message and them, as we know all of them were martyred, except for John who ended up exiled on an Island.
And by the Power of the Holy Spirit, ordination, that is, the laying on of hands, this conduit continues to today, in the deacons, priest, and bishops, entrusted to keep the lines clear to ensure delivery. Yes, you are connected.
A prayer from the Orthodox Tradition to the Holy Spirit, Heavenly King, Comforter, the Spirit of Truth, everywhere present and filling all things, Treasury of blessings and Giver of life: come and abide in us, cleanse us from every impurity and save our souls, O Good One. Amen.
Forty days after Easter… in Armenian, it is called hambartzoum. This is the Ascension of Jesus Christ.
Այս իրադարձության մասին մենք կարդում ենք Առաքելոց գործքի առաջին գլխում։ Հեղինակը ավետարանիչ Սուրբ Ղուկասն է, որի Ավետարանը պատմում է Հիսուսի երկրային կյանքի մասին՝ Նրա հղացումից մինչև Հարություն։ Երկրորդ «հատորում» նա սկսում է Համբարձումից և այդպիսով շարադրում քրիստոնեական եկեղեցու զարգացման պատմությունը։
St. Luke writes, “In my former book… I wrote about all that Jesus began to do and to teach until the day he was taken up to heaven, after giving instructions through the Holy Spirit to the apostles he had chosen. After his suffering, he presented himself to them and gave many convincing proofs that he was alive. He appeared to them over a period of forty days and spoke about the kingdom of God. On one occasion, while he was eating with them, he gave them this command: “Do not leave Jerusalem, but wait for the gift my Father promised, which you have heard me speak about. For John baptized with water, but in a few days you will be baptized with the Holy Spirit.”
«...Այս ասելուց հետո նրանց աչքի առաջ Նա վերացավ, և մի ամպ ծածկեց Նրան նրանց տեսողությունից։
Մինչ Նա գնում էր, նրանք ուշադիր նայում էին երկնքին, երբ հանկարծ սպիտակ զգեստներով երկու մարդ կանգնեցին նրանց կողքին։ «Գալիլեացի՛ մարդիկ,- ասացին նրանք,- ինչո՞ւ եք կանգնել և նայում երկնքին։ Այս նույն Հիսուսը, որ ձեզանից երկինք վերացավ, նույն կերպ կվերադառնա, ինչպես տեսաք Նրան երկինք գնալիս»։
Եվ այսպես սկսվում է Հարությունից հետո եղած համայնքի ուղին։ Այն սկսվում է նրանով, որ նրանք նայում են վեր՝ դեպի երկինք։ Եվ այսպես է ձևավորվում այն պատկերացումը, որ երկինքը երկնքում է՝ վերևի ուղղությամբ, ոչ պարտադիր հյուսիսում, այլ պարզապես վերևում։
Much of our concept of heaven comes from this particular passage. Think of the familiar globe or world you might find in geography classrooms. At the top is the Arctic circle and at the bottom is Antarctica. If you’ve even seen this map flipped, you know how odd it seems. Its oddity is in the fact that we are not familiar with the image. Likewise, the concept of heaven is engrained in us from images that have been projected in movies, stories, and even in Scripture.
Երկինքը ոչ միայն վերևում է, այլև շուրջը, ներսում և դրսում։ Սուրբ Ղուկասը նշում է այս առիթը. «Երբ փարիսեցիները Հիսուսին հարցրին, թե երբ է գալու Աստծու արքայությունը, Նա պատասխանեց նրանց և ասաց. «Աստծու արքայությունը չի գալիս տեսանելի կերպով, ոչ էլ կասեն՝ «Ահա՛ այստեղ» կամ «Ահա՛ այնտեղ»։ Որովհետև ահա Աստծու արքայությունը ձեր ներսում է»։
Ascension Day: The disciples were looking up. Where are we looking?
Today we pray from the Armenian Church’s prayers, on by St. Hovhaness Mantakuni, We give you thanks, O Lord our God, who have awakened us from restful sleep by the grace of your mercy. Awaken our minds in righteousness for you, Lord our God, so that our eyes may see your salvation. May your divinity come and abide in us, and may your mercy shelter and protect your servants. By day and by night and at all times make us, your servants, reflect always on the love of your commandments, in thanksgiving to glorify the Father and the Son and the Holy Spirit. Now and always and unto the ages of ages. Amen.
The word “stale” describes food that is “No longer fresh and pleasant to eat; hard, musty, or dry,” says the dictionary. The word easily can be applied to nonedible items, even to the abstract. A quick glance at the geopolitical situation of our world and you can easily apply the “stale” descriptor to visions that breed hatred, vie for power and lead to wars. As it states in Proverbs, Where there is no vision, the people perish. (29:18)
The stale vision of fighting fire with fire, that might makes right, or stratagems such as, appear weak when you are strong, and strong when you are weak, only guarantee the perpetuation of wars.
Look closer at the holders of these so-called visions, and you’ll find they belong to older men who draft the young ones to fight those wars.
Հիսուսն աշխարհ եկավ՝ մարտահրավեր նետելու հնացած տեսլականներին՝ կյանքի ընտրության միջոցով։ «Գնացե՛ք և սովորե՛ք, թե ի՞նչ է նշանակում. «Ողորմություն եմ կամենում և ոչ թե զոհ»» (Մատթեոս 9), ասում է Հիսուսը մի աշխարհի, որը տեսլականի կարիք ունի՝ տեսլական, որը ձևակերպված է սիրով և դրա դրսևորումներով, ինչպիսին ողորմությունն է։
Today we fund wars throughout the world based on stale visions which propagate more hatred and more war. Death, disease, famine instead of life, health and wealth. Think of the billions, if not trillions, of dollars that can be used to fight larger wars, such as housing and sheltering homeless populations, or truly finding meaningful solutions to refugee issues, abolishing slavery or physically transferring flood waters to areas devastated by drought or exploring new innovations in medicine and technology to improve the quality of life. Yes, life, health and wealth.
The stale vision of war is literally and figuratively a one-way ticket to death – “the people perish.”
As the Body of Christ, the Church, has a responsibility and duty to continue to herald the vision for peace as delivered to us by Christ, “Peace on Earth and goodwill toward one another.” This a sacred calling which is pronounced by God and heeded by humanity.
Armodoxy is a testament to the power of Life, and it comes from the Body that proclaims that power, the Body of Christ, His Holy Church. Here, Faith, Hope and Love are advocated, in the Divine Vision offered by the One who is The Way, the Truth and the Life!
We end today with a prayer by the Rev. Dr. Martin Luther King, Jr. O God, we thank you for the lives of great saints and prophets in the past, who have revealed to us that we can stand up amid the problems and difficulties and trials of life and not give in. We thank you for our forefathers, who’ve given us something in the midst of the darkness of exploitation and oppression to keep going. Grant that we will go on with the proper faith and the proper determination of will, so that we will be able to make a creative contribution to this world. In the name and spirit of Jesus we pray. Amen.
Ոչ այնքան հեռավոր անցյալում, այն ժամանակներում, երբ հեռախոսային ընկերությունները դեռ չէին առաջարկում անսահմանափակ զանգերի փաթեթներ, երկու հեռախոսների միջև կապը վճարովի էր։ Որքան մեծ էր հեռավորությունը երկու կետերի՝ երկու զանգահարողների միջև, այնքան ավելի թանկ էր նստում զանգը։
AT&T ընկերությունը, որը ժամանակին հայտնի էր պարզապես որպես «հեռախոսային ընկերություն», վարում էր զանգերի վիճակագրություն։ Ամենաշատ հեռախոսազանգերը կատարվում էին Մայրության օրը։ Իսկ Հայրության օրը, ըստ նրանց տվյալների, ամենաշատը կատարվում էին հասցեատիրոջ հաշվին զանգեր։ Հասցեատիրոջ հաշվին զանգը այնպիսին էր, երբ զանգի արժեքը վճարում էր ոչ թե զանգահարողը, այլ ստացողը։ Սա հետաքրքիր վիճակագրություն է, որը ցույց է տալիս ժամանակների փոփոխությունը՝ ներառյալ հեռախոսազանգերի և գենդերային դերերի ընկալումները։
Միացյալ Նահանգներում մենք Մայրության օրը նշում ենք մայիսի երկրորդ կիրակի օրը։ Իսկապես գեղեցիկ ավանդույթ է։ Hallmark բացիկների ընկերությունը մեզ հայտնում է, որ Մայրության օրը ԱՄՆ-ում ուղարկվող բացիկների քանակով զբաղեցնում է երրորդ տեղը, իսկ իսպանախոս համայնքում այն առաջինն է բացիկների փոխանակման առումով։ Ոմանք թերահավատորեն նշում են, որ Hallmark-ը հորինել է այս տոնը՝ շահույթ ստանալու նպատակով։
Եկեղեցին իր օրացույցում դեռ վաղ դարերից ուներ մի օր, որը հայտնի էր որպես «Մայրության օր»։ Այդ օրը մարդիկ այցելում էին այն եկեղեցին, որտեղ մկրտվել էին։ Այնտեղ նրանք ծաղիկներ, մոմեր և խունկ էին ընծայում իրենց հոգևոր մորը՝ Սուրբ Եկեղեցուն։
Մկրտության ավազանը հայտնի է որպես Եկեղեցու արգանդ։ Մենք այս արգանդից «վերածնվում» ենք մեր Մոր՝ Սուրբ Եկեղեցու համար։ Սա հիմնված է Հիսուսի և Նիկոդեմոս անունով մի մարդու միջև տեղի ունեցած սուրբգրային զրույցի վրա, որը հարցրեց. «Ինչպե՞ս կարող է մարդը ծնվել, երբ ծեր է։ Մի՞թե կարող է նա երկրորդ անգամ մտնել իր մոր արգանդը և ծնվել»։ Հիսուսը պատասխանեց. «Եթե մեկը ջրից և Հոգուց չծնվի, չի կարող մտնել Աստծո արքայություն» (Հովհաննես 3)։
Այսօր մենք աղոթում ենք. «Տե՛ր մեր Աստված, շնորհակալություն ենք հայտնում մայրության օրհնության համար։ Մենք հիշում ենք այն մայրերին, որոնք սնուցել են մեզ և առաջնորդել այն ուղիներով, որոնք մոտեցնում են մեզ Ձեզ։ Պահպանե՛ք մեզ միշտ հարգալից բոլոր մայրերի հանդեպ, հատկապես մեր Սուրբ Մայր Եկեղեցու, որը մեզ նոր կյանք է պարգևել Քրիստոսով։ Ամեն»։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/05/Mothers-Day-for-Church-701.jpg684646Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-05-15 00:01:382025-05-14 18:08:28Մայր՝ երկրորդ արգանդ
The selection of Pope Leo XIV took place in the weeks following Easter because the Apostolic Seat of St. Peter was vacant following the death of Pope Francis the day after Easter.
Each church tradition has rules and orders by which vacated positions are filled. The world caught a glimpse of the Roman Catholic tradition with the convocation of the college of cardinals. In the Armenian Church tradition, not only priests, but laity make up the National Ecclesiastical Assembly which selects, again by vote, the person to fill the vacancy of the Catholicos.
The New Testament Book of the Acts of the Apostles chronicles the beginning of the Christian Church following the Resurrection of Jesus Christ. The book was written by the same author as the Gospel of St. Luke and can be considered as a “part 2” to the Gospel. The opening verses of the Book of Acts mentions that it is a continuation of Gospel. He writes, “The former account I made… of all that Jesus began both to do and teach, until the day in which He was taken up, after He through the Holy Spirit had given commandments to the apostles whom He had chosen.”
The first chapter of the Book of Acts tells us that Judas Iscariot, who betrayed Jesus, took his own life, and the remaining Disciples decided it was necessary to fill the vacancy cause by the death of Judas. They prayed and found two men who had been in their midst, in the company of Christ, from the time of Jesus’ Baptism to his Crucifixion.
They prayed and said, “You, O Lord, who know the hearts of all, show which of these two You have chosen to take part in this ministry and apostleship from which Judas by transgression fell, that he might go to his own place.” And they cast lots, and the lot fell on Matthias. And he was numbered with the eleven apostles.
More than a bit of trivia, I mention the selection of Matthias so that we understand that the Church which Jesus Christ established, the Apostolic Tradition, has order and structure. It is not a haphazard collection of people who gather based on their interpretation of Scripture. The Apostles took the Gospel message to different nations, so that the Church that was established in Rome by Peter or the one in Armenia by Thaddeus, carries the title of One, Universal, Apostolic, Holy Church. It is in this structure that the message of Jesus Christ was transmitted from the generation to generation and reaches us today.
We prayer, from an Orthodox prayer book, Be Mindful, O Lord, of Thy Holy, Universal and Apostolic Church; confirm and strengthen her, increase her and keep her in peace, and preserve her unconquerable forever. Amen.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/05/Picking-Lots-Matthias-699.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-05-12 00:01:232025-05-12 14:56:47Եվ Մատթիան դառնում է տասներկուերորդը
Pope Leo XIV offered his first blessing and prayer as the head of the Roman Catholic Church, to thousands assembled at St. Peter’s Square at the Vatican yesterday, as millions more throughout the world watched and received the blessing virtually. Indeed, it was an emotional moment for the Pontiff as he transitioned from Cardinal Robert Prevost to head the 1.3 billion member Roman Catholic Church. Even from a distance, watching on screens and phones in different parts of the world, Catholics, believers, and even non-believers were visibly moved as many understood the gravity of the event.
Interesting to me was how quickly and readily the term “American” was volleyed around in the media, conveniently forgetting that the previous pope, Francis, of blessed memory, also came from the Americas. But, homeland is a major factor in defining and giving identity to an individual. Think of some of the first-day discussion that consumed news outlets when they discovered Pope Leo was from the City of Chicago: Was he a Cubs’ fan or a White Sox fan? Perhaps, excitement for geographic identity provides a good explanation as to why churches, which are united in their belief in Jesus Christ as the Son of God, are separated along ethnic and national lines, whether we’re talking about the Armenian Church, the Roman Catholic Church, or the Greek, Bulgarian, Georgian, Russian Orthodox, and even the American congregations of Presbyterian and Methodists. There is of course the AME, the African Methodist Church and of course, the Church of England. Often, the Christ, the center of Christianity, is lost in some of the traditions that align us with national preservation. Bishop Daniel Findikyan, of Holy Etchmiadzin, talks extensively about this in his book, Building up the Body of Christ. And musician John Lennon, as a dreamer points to the grave dangers of the consequence of national pride, when he asks us to “Imagine there’s no countries, it isn’t hard to do. Nothing to kill or die for and no religion too. Imagine all the people living life in peace…”
With that in mind, we turn to the first words of Pope Leo XIV, in his message. “Peace be with all of you! Dearest brothers and sisters, this is the first greeting of the Risen Christ, the good shepherd who gave his life for God’s flock. I too would like this greeting of peace to enter your heart, to reach your families, to all people, wherever they are, to all peoples, to the whole earth. Peace be with you! “
To his prayer, tonight, we add most appropriately, Amen.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/05/Globe-with-Flags-698.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-05-09 00:01:022025-05-08 22:54:29Նրանին պարզ աղոթք ավելացնելը
