Կյանքի շարունակականություն

Արմոդոքսիան այսօր. Կյանքի շարունակականությունը

Կյանքը ընթանում է շարունակականությամբ՝ հստակ սկզբնակետով և անխուսափելի վախճանով։ Այն օրը, երբ Հիսուսը համբարձվեց Երկինք, Աշակերտները հարցրին Նրան. «Տե՛ր, արդյո՞ք այս ժամանակներում ես վերականգնելու Իսրայելի թագավորությունը»։ Եվ Նա ասաց նրանց. «Ձեր գործը չէ իմանալ ժամանակները կամ ժամերը, որ Հայրը դրեց Իր իշխանության մեջ։ Բայց դուք զորություն կստանաք, երբ Սուրբ Հոգին իջնի ձեզ վրա, և Իմ վկաները կլինեք Երուսաղեմում, ամբողջ Հրեաստանում, Սամարիայում և մինչև երկրի ծայրերը» (Գործք Առաքելոց 1)։

Որպես մարդիկ՝ մենք ժամանակավոր էակներ ենք։ Մենք սահմանում ենք մեր կյանքի տարիները, տարիները բաժանում ամիսների, իսկ ամիսները՝ օրերի։ Մենք կարգուկանոն ենք փնտրում քաոսի մեջ, և կյանքի վախճանի անորոշությունը կարող է շփոթեցնող ու ժամանակատար թվալ, եթե կյանքի նպատակը սխալ է ընկալվում։ Այստեղ Հիսուսը հստակորեն ուղղորդում է Առաքյալներին՝ կենտրոնանալու իրենց առաքելության վրա։

Առաքելական եկեղեցին ունի իր նպատակն ու առաքելությունը, որը չպետք է սպառվի վերջին ժամանակների մասին մտորումներով։ Աստված ցույց է տալիս, որ Նա ունի Իր ժամանակացույցը և միայն խնդրում է, որ մենք վստահենք Իրեն։ Խաչելությունից երեք օր անց տեղի ունեցավ Հարությունը։ Քառասուն օր անց՝ Համբարձումը, իսկ ընդամենը մի քանի օր առաջ՝ Զատիկից հիսուն օր անց, Հոգեգալուստն էր։ Նրա ժամանակացույցը կատարյալ է։

Ուստի, ինչպես սովորեցնում է մեր Տերը. «Նախ փնտրե՛ք Աստծո արքայությունը և Նրա արդարությունը, և այդ ամենը կավելանա ձեզ» (Մատթեոս 6)։

Եկեղեցին, որը ծնվել է Հոգեգալստյան օրը՝ Սուրբ Հոգու գալուստով, Աստծո բնակավայրն է։ Այս մտքով՝ այսօր Ձեզ եմ թողնում խոսքեր, որոնց շուրջ արժե խորհել։ Դրանք գալիս են եկեղեցու մեծ աստվածաբան և վաղ շրջանի սուրբ Հովհան Ոսկեբերանից, ով ասում է. «Եթե չեք կարողանում Քրիստոսին գտնել եկեղեցու դռան մոտ կանգնած աղքատի մեջ, ապա Նրան չեք գտնի նաև [ներսում]՝ Սուրբ Հաղորդության բաժակի մեջ»։