Pentecost is the Feast of the Holy Spirit, the Third Person of the Holy Trinity. And while Pentecost takes place after Jesus’ Ascension to Heaven, it is important to remember that Christ’s ministry on Earth began with the pronouncement made by the Prophet Isaiah. In Luke chapter 4 we read,
So He came to Nazareth, where He had been brought up. And as His custom was, He went into the synagogue on the Sabbath day, and stood up to read. And He was handed the book of the prophet Isaiah. And when He had opened the book, He found the place where it was written:
«Տիրոջ Հոգին Իմ վրա է, որովհետև Նա Ինձ օծեց աղքատներին ավետարանելու համար. Ինձ ուղարկեց բժշկելու սրտով կոտրվածներին, գերիներին ազատություն քարոզելու և կույրերին՝ տեսողություն, ճնշվածներին ազատ արձակելու և Տիրոջ ընդունելի տարին հռչակելու»։
Then He closed the book, and gave it back to the attendant and sat down. And the eyes of all who were in the synagogue were fixed on Him. And He began to say to them, “Today this Scripture is fulfilled in your hearing.”
Jesus left us His Church which is guided by the same Spirit and to us is given the same mission: to preach the gospel to the poor, heal the brokenhearted and proclaim liberty to the captives. It is an awesome responsibility passed along to us by Christ, made possible by the Holy Spirit. We pray, O Holy Spirit who directs the Holy Body of Christ, direct me in the paths of harmony and righteousness. Amen.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/03/a-woman-standing-facing-the-sun-with-a-long-shadow-cast-behind-her.jpg10241024Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-05-28 00:10:572026-05-27 21:12:21Սուրբ Հոգին Նրա և մեր վրա
Armodoxy for Today: Pope Leo’s Encyclical on magnificent humanity…
While the Christian Church celebrated Pentecost over the past weekend, His Holiness Pope Leo XIV issued his first encyclical “Magnifica Humanitas” (magnificent humanity) reflecting on the Church’s social teaching for the age of artificial intelligence.
In an unusual gesture, the Pope presented the Encyclical at the launch. (Popes will author and sign encyclicals and, generally will leave the presentation or “launch” to Church officials or representatives.)
One year ago, on the feast of Pentecost, we shared with you a summation of the “Epostle” mission and vision as the electronic arm of the Church, with the title Pentecost: Technology and Language. We began working with technology in the 1990s, and established the first broadcasts in 2000. We have developed social media and podcast content since 2008. But over the last year, AI related challenges before the Church have increased exponentially. And certainly, we at Epostle have experimented and presented different models demonstrating AI assistance. Last year, with AI assistance we dared to present our Christian topic videos in over ten different languages to reach audiences across the planet. Our 2025 “Reclaim” conference explored the implications of AI use within faith communities. Currently, we are working on models for a virtual AI assistant capable of answering faith questions according to the teachings outlined in Armodoxy, that will be available 24/7 and as requested. Of course, AI uses in religion have not been confined to the Christian quarters, nor to the West. Earlier this month, the first non-human was ordained as a Buddhist monk — a robot — in the Jogye Order of Korean Buddhism in Seoul, South Korea.
With this encyclical Pope Leo’s message is clear: human dignity must be protected in the age of artificial intelligence, and humanity must resist building a future in which technology eclipses the human person or excludes God. He challenges us to think beyond the comforts and ease that AI affords us and find the magnificence in humanity. In his words, “the true alternative is not between enthusiasm and fear, but between two paths of development, a progress that serves individual and peoples, or a progress that subjects them to the mentality of power.”
On this auspicious occasion of Pope Leo’s Encyclical, we reiterate our commitment to the sacred calling of the Holy Church and our ability to engage in it with the tools of the day. Excerpted from our message last year,
One of the gifts of the Holy Spirit is that of communications – to be able to fulfill the Great Commission of Jesus Christ, to share the Gospel message with the world. …to preach the gospel to the poor; to heal the brokenhearted, proclaim liberty to the captives, and recovery of sight to the blind, and to set at liberty those who are oppressed…” (Luke 4)
As the earliest and most ancient of Tradition we are thankful to be able to accomplish this by the use of the latest language, that is technology. Today, on Pentecost, we celebrate our ability to engage in Apostolic evangelism in an electronic world. Our audience is expanding daily. We thank you for listening to our podcasts and broadcast, and sharing these messages with your family and friends. You’re plugging into new productions of podcasts, video lessons, daily messages, multiverse virtual presentations, virtual tours and much more, which are all spreading the message of peace and harmony through love as expressed and exemplified by Jesus Christ.
We take this opportunity to thank Archbishop Hovnan Derderian, the Diocesan Primate of the Western Diocese for his steadfast encouragement of this venture. In his words, Epostle is the future of the Church, available today! We will always strive to engage with new and innovative means by which to share the Gospel of love and hope. We thank you for taking this journey with us. May the blessings of the Holy Spirit be with you all, along with that of the Father and Son, now and always. Amen.
Քարոզը սկսվում է «Այսօր Հոգեգալուստ է» խոսքերով, որին հաջորդում է պատմություն Գործք Առաքելոցից։ Մենք լսում ենք Սուրբ Հոգու իջման պատմությունը աշակերտների վրա, ինչը նրանց դարձրեց Քրիստոսի Սուրբ Եկեղեցու ավետարանիչներ։ Ի՞նչ եք Դուք քաղում այս քարոզից։ Հարության 50-րդ օրը՝ «պենտե»՝ 50, տեղի ունեցավ մի իրադարձություն, և Սուրբ Հոգին ստանալով՝ Առաքյալները ձեռնամուխ եղան աշխարհն ավետարանելու իրենց սրբազան առաքելությանը։
Սա այն է, ինչը հայտնի է որպես քարոզի քողի տակ մատուցված պատմության դաս։ Քարոզի նպատակը, ի տարբերություն պատմության դասի, ունկնդրին պատգամ քարոզելն է, մի պատգամ, որը կիրառելի է Ձեր այսօրվա կյանքում։ Հենց այս պատճառով Հիսուս խոստացավ աշակերտներին ուղարկել Սուրբ Հոգին, որպեսզի նրանք Հիսուսին չներկայացնեն միայն որպես պատմական կերպար, այլ որպես Կենդանի Աստված, ով ազդում և փոխգործակցում է Իր զավակների հետ այսօր, ինչպես 2000 տարի առաջ։ Հոգեգալուստն այն իրադարձությունն է, որը Ձեզ հրավիրում է դեպի Եկեղեցու սրբությունը։ Հենց Իր Սուրբ Եկեղեցում է, որ բացահայտվում է այդ պատգամը։
Երբ Հիսուս սկսեց Իր ծառայությունը, Նա աշակերտին հրավիրեց. «Եկե՛ք իմ հետևից, և ես ձեզ մարդկանց որսորդներ կդարձնեմ» (Մատթեոս 4:19)։ Երկրի վրա Իր ծառայության ավարտին Նա ասաց նրանց. «Գնացե՛ք և աշակերտ դարձրեք բոլոր ազգերին...» (Մատթեոս 28:16-20)։ «Եկե՛ք», - ասում է Հիսուս՝ որպես Իմ աշակերտներ սովորելու համար, «Գնացե՛ք», - ասում է Քրիստոս՝ որպես Իմ առաքյալներ ուսուցանելու համար։
Սուրբ Ներսես Շնորհալու պարզ, բայց զորավոր աղոթքը հիշեցնում է մեզ, որ Սուրբ Հոգին հպվել է աշակերտներին և սրբագործել մեզ՝ գործելով ու ներգործելով մեր բոլորի մեջ։ Այսօր այն օրն է, երբ Դուք պետք է բաց լինեք այն ուրախությանը, որը լցնում է Ձեր կյանքը աստվածային շնորհով։
Աստծո Հոգի, ճշմարիտ Աստված, որ իջար Հորդանան գետի վրա և Վերնատուն, որ լուսավորեցիր ինձ Սուրբ Ավազանի մկրտությամբ, ես մեղանչեցի երկնքի դեմ և Ձեր առաջ։ Սրբագործեք ինձ կրկին Ձեր աստվածային հրով, ինչպես հրեղեն լեզուները սրբագործեցին Սուրբ Առաքյալներին։ Ողորմեք Ձեր արարածներին և ինձ՝ մեղավորիս։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/06/Dove-714-e1749445060423.png1112744Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-05-27 00:10:202026-05-26 12:56:33Պատմությունից դեպի մեզ
Armodoxy for Today: Assessing Membership (and even more)
Groucho Marx, famously said, “I don’t want to belong to any club that will accept me as a member.” It takes a moment to absorb the true humor in such a statement. It was something you would expect for Marx, who was a comedian, actor, writer who was famous for his wit, mainly during the first part of the 20th century.
Consider what kind of “club” would have you as a member. Would Jesus be welcome in that organization? This is a good exercise for churches – parishes – to undertake. It can be beneficial in understanding who Jesus is and what he is all about. Even more… understanding who you are and what you are all about.
Think of a member application from a 33 year old male to your church, and now we will read the notes that a member of the admission committee has written: In describing the applicant it says, “Rigid, angry, has authority issues, displays intellectual immaturity, unable to work well with others. Seems a bit too religious. Overly concerned with issues of justice and fairness which can possibly conflict with our donors. Keeps company with people of questionable moral character. Limited knowledge of by-laws. No experience in meeting protocols, banquets, country club outings. Dresses inappropriately.”
How would Jesus be accepted into your church, into your worshipping community? Would his application be stamped ACCEPTED “as-is” or would there be conditions on his acceptance or would it be stamped REJECTED because his ways were not the way of the parish? During Jesus’ time, he was rejected exactly for the reasons stated above (perhaps except the comments about country club outings, but you get the idea). This small exercise is necessary every now and then, and the feast of Pentecost – or the Birthday of the Christian Church – is an appropriate time to check your and your church’s norms and mores against those of Jesus. And what of the congregants? Would those who are poor, lonely or unusual be welcome in your church? Would they consider it home? If not, why not? In an honest assessment, you’ll have to ask what needs to change on our end, because Jesus, is the same yesterday, today and always.
A prayer from the Armenian Church, Bless, Lord, all who work for your Church. Grant that we may so agree in love that envy and jealousy may never mar our labors, but that our sincere and humble service may merit, your blessing. Amen.
Life progresses along a continuum, with a defined starting point and an inevitable conclusion. On the day Jesus ascended to Heaven, the Disciples asked him, “Lord, will You at this time restore the kingdom to Israel?” And He said to them, “It is not for you to know times or seasons which the Father has put in His own authority. But you shall receive power when the Holy Spirit has come upon you; and you shall be witnesses to Me in Jerusalem, and in all Judea and Samaria, and to the end of the earth.” (Acts 1)
As people, we are temporal creatures. We define our life years, we define years by months, and months by days. We seek order out of chaos. And the uncertainty of life’s end can be mind boggling and time consuming, if the purpose of life is misunderstood. Here Jesus, under no uncertain terms, directs the Apostles to focus on their mission.
The Apostolic Church has purpose and mission, and which is not to be consumed with end-times. God demonstrates that He has a timetable and only asks that we trust Him. Three days after the Crucifixion, the Resurrection took place. Forty days later, the Ascension, and just a few days ago, fifty days after Easter, it was the Pentecost. His timing is perfect.
So as we are taught by our Lord, Seek first the kingdom of God and His righteousness, and all these things shall be added to you.(Matthew 6)
The Church, which is born on Pentecost with the Reception of the Holy Spirit, is the dwelling place of God. With that in mind, I leave you today with words upon which to meditate. They come from great theologian and early saint of the Church St. John Chrysosdom – Hovhaness Voskeberan (John the Golden Mouth), who says, “If you cannot find Christ in the beggar at the church door you will not find him [inside] in the Chalice”.
Fifty days exactly after Easter the Christian world celebrates Pentecost, or what we in the Armenian Church refer to as hogegaloust, which literally means, “the Coming of the Spirit. As the Book of Acts records, it was this day that, with the reception of the Holy Spirit, the Disciples of Jesus received the gifts by which they became, Apostles – Arakyal – the ones who were sent. In more conventional terms – it’s the Birthday of the Christian Church. The Sacred Body of Christ, which Jesus set up to preach the gospel to the poor; to heal the brokenhearted, proclaim liberty to the captives, and recovery of sight to the blind, and to set at liberty those who are oppressed…” (Luke 4)
One of the gifts of the Holy Spirit is that of communications – to be able to fulfill the Great Commission of Jesus Christ, to share the Gospel message with the world. As the earliest and most ancient of Tradition we are thankful to be able to accomplish this by the use of the latest language, that is technology. Today, on Pentecost, we celebrate our ability to engage in Apostolic evangelism in an electronic world. Our audience is expanding daily. We thank you for listening to our podcasts and broadcast, and sharing these messages with your family and friends. You’re plugging into new productions of podcasts, video lessons, daily messages, multiverse virtual presentations, virtual tours and much more, which are all spreading the message of peace and harmony through love as expressed and exemplified by Jesus Christ.
We take this opportunity to thank Archbishop Hovnan Derderian, the Diocesan Primate of the Western Diocese for his steadfast encouragement of this venture. In his words, Epostle is the future of the Church, available today! We will always strive to engage with new and innovative means by which to share the Gospel of love and hope. We thank you for taking this journey with us. May the blessings of the Holy Spirit be with you all, along with that of the Father and Son, now and always. Amen.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/06/Dove-714-e1749445060423.png1112744Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-06-09 00:01:392025-06-08 21:58:50Հոգեգալուստ. տեխնոլոգիա և լեզու
Քարոզը սկսվում է «Այսօր Հոգեգալուստ է» խոսքերով, որին հաջորդում է պատմություն Գործք Առաքելոցից։ Մենք լսում ենք Սուրբ Հոգու իջման պատմությունը աշակերտների վրա, ինչը նրանց դարձրեց Քրիստոսի Սուրբ Եկեղեցու ավետարանիչներ։ Ի՞նչ եք Դուք քաղում այս քարոզից։ Հարության 50-րդ օրը՝ «պենտե»՝ 50, տեղի ունեցավ մի իրադարձություն, և Սուրբ Հոգին ստանալով՝ Առաքյալները ձեռնամուխ եղան աշխարհն ավետարանելու իրենց սրբազան առաքելությանը։
Սա այն է, ինչը հայտնի է որպես քարոզի քողի տակ մատուցված պատմության դաս։ Քարոզի նպատակը, ի տարբերություն պատմության դասի, ունկնդրին պատգամ քարոզելն է, մի պատգամ, որը կիրառելի է Ձեր այսօրվա կյանքում։ Հենց այս պատճառով Հիսուս խոստացավ աշակերտներին ուղարկել Սուրբ Հոգին, որպեսզի նրանք Հիսուսին չներկայացնեն միայն որպես պատմական կերպար, այլ որպես Կենդանի Աստված, ով ազդում և փոխգործակցում է Իր զավակների հետ այսօր, ինչպես 2000 տարի առաջ։ Հոգեգալուստն այն իրադարձությունն է, որը Ձեզ հրավիրում է դեպի Եկեղեցու սրբությունը։ Հենց Իր Սուրբ Եկեղեցում է, որ բացահայտվում է այդ պատգամը։
Երբ Հիսուս սկսեց Իր ծառայությունը, Նա աշակերտին հրավիրեց. «Եկե՛ք իմ հետևից, և ես ձեզ մարդկանց որսորդներ կդարձնեմ» (Մատթեոս 4:19)։ Երկրի վրա Իր ծառայության ավարտին Նա ասաց նրանց. «Գնացե՛ք և աշակերտ դարձրեք բոլոր ազգերին...» (Մատթեոս 28:16-20)։ «Եկե՛ք», - ասում է Հիսուս՝ որպես Իմ աշակերտներ սովորելու համար, «Գնացե՛ք», - ասում է Քրիստոս՝ որպես Իմ առաքյալներ ուսուցանելու համար։
Սուրբ Ներսես Շնորհալու պարզ, բայց զորավոր աղոթքը հիշեցնում է մեզ, որ Սուրբ Հոգին հպվել է աշակերտներին և սրբագործել մեզ՝ գործելով ու ներգործելով մեր բոլորի մեջ։ Այսօր այն օրն է, երբ Դուք պետք է բաց լինեք այն ուրախությանը, որը լցնում է Ձեր կյանքը աստվածային շնորհով։
Աստծո Հոգի, ճշմարիտ Աստված, որ իջար Հորդանան գետի վրա և Վերնատուն, որ լուսավորեցիր ինձ Սուրբ Ավազանի մկրտությամբ, ես մեղանչեցի երկնքի դեմ և Ձեր առաջ։ Սրբագործեք ինձ կրկին Ձեր աստվածային հրով, ինչպես հրեղեն լեզուները սրբագործեցին Սուրբ Առաքյալներին։ Ողորմեք Ձեր արարածներին և ինձ՝ մեղավորիս։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/06/Pentecost-dance-e1749159737937.jpg1103754Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-06-06 00:02:332025-06-05 14:43:19Հոգեգալուստ. կյանքի դաս
Every effect needs a conduit to carry its cause. Jesus brought a message of hope, love and peace. His message was and is that the Kingdom of God is accessible to all. He established the Church to share this message here on Earth. In essence, the Church is the medium by which Jesus reaches us. Through an oral tradition, the Scriptures took form. Languages were created and codified to transmit the message. Icons, paintings and stained glass allowed for visualization in artistic imagery that stimulated imagination. Music, hymns gave a beat and melody to the message. Churches with spires reaching the heavens were erected so that the hands and legs of Christ could reach the poor and the hurting, through hospitals, orphanages and homes. In essence, the Church is the conduit by which Jesus reaches us.
As we approach the feast of Pentecost this coming Sunday, the lessons from Scripture point to the importance of the Church in defining Christianity. The stories of the early Church are recorded in the Book of the Acts of the Apostles. Here we see how a small band of diverse people, who the system considered appalling, and even escalating them to enemy status, and whose leaders were sentenced to death, became the ones who carried and delivered the most influential and important message of all human history.
And it all begins with the “Great Commission” at Jesus’ Ascension: “All authority in heaven and on earth has been given to me. Therefore, go and make disciples of all nations baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, and teaching them to obey everything I have commanded you. And surely, I am with you always, to the very end of the age.” (Matthew 28:16-20)
When we refer to the Apostolic Church, we are talking about the Church that links itself to this event and becomes the conduit to deliver the goods. Each of those eleven (and later 12 with the addition of Mathias) went to different areas in the world. Peter went to Rome, Thomas to India, Matthew to Ethiopia, Jude Thaddeus to Armenia, just to mention four of them. Each to carry out the commission. They ended up in areas that were hostile to their message and them, as we know all of them were martyred, except for John who ended up exiled on an Island.
And by the Power of the Holy Spirit, ordination, that is, the laying on of hands, this conduit continues to today, in the deacons, priest, and bishops, entrusted to keep the lines clear to ensure delivery. Yes, you are connected.
A prayer from the Orthodox Tradition to the Holy Spirit, Heavenly King, Comforter, the Spirit of Truth, everywhere present and filling all things, Treasury of blessings and Giver of life: come and abide in us, cleanse us from every impurity and save our souls, O Good One. Amen.
In our last Armodoxy message I mentioned that the Ascension, as described in the Acts of the Apostles, drew the Disciples’ attention upward as they watched Jesus ascend to heaven. Of course, words such as Ascension, ascending, and their derivative, are defined as spatially upward.
But as Jesus teaches, heaven is not merely found up, it is also around, within and without. St. Luke writes, “When Jesus was asked by the Pharisees when the kingdom of God would come, He answered them and said, “The kingdom of God does not come with observation; nor will they say, ’See here!’ or ‘See there!’ For indeed, the kingdom of God is within you.”
The “Great Commission” as it is called, is the direction Jesus gives to his Apostles just before he ascends to heaven. St. Matthew records the event, remembering that only eleven of the original twelve disciples (less Judas) made up the disciple’s group. We read:
«Տասնմեկ աշակերտները գնացին Գալիլեա՝ այն սարը, ուր Հիսուսը նրանց պատվիրել էր գնալ: Երբ տեսան նրան, երկրպագեցին նրան, բայց ոմանք կասկածեցին: Հիսուս մոտեցավ նրանց և ասաց. «Ինձ տրվեց ամեն իշխանություն երկնքում և երկրի վրա: Գնացե՛ք ուրեմն, աշակերտ դարձրե՛ք բոլոր հեթանոսներին, նրանց մկրտե՛ք Հոր, Որդու և Սուրբ Հոգու անունով, սովորեցրե՛ք նրանց պահել այն ամենը, ինչ որ պատվիրեցի ձեզ: Եվ ահա ես ձեզ հետ եմ բոլոր օրերում՝ մինչև աշխարհի վախճանը» (Մատթեոս 28:16-20):
Jesus commissions the eleven to continue his sacred work. When we understand Heaven all around us, we appreciate that the Holy Church which Jesus establishes, is reflective of Heaven. We start understanding that the Christian message is projected to the world, to all nations. There is no exception. There is no “favored nation status” for any one or any country. It is a command that his message is universal, and God is of the universe.
When we look up or upward to find Heaven, we miss the Heaven that is around us. We fail to see God’s presence in the flowering petals of a rose, in the miracle of life that is defined by the majestic animals of land and sea, or in the look of hope in the eyes of the child sitting on our lap. We forget that the people we live with and inhabit this planet with, are all created in that same image and carry the God-seed. “Our Father” means we are all brothers and sisters and the natural direction for our attention is to seek peace with one another.
Heaven is peace on earth and good will toward one another.
We pray, Our Father, who is in heaven, open my heart to Your Love, so that I may find You in the people I meet and the relationships I build. Keep me away from selfish desires, so that I may see Your presence all around me, in the Heaven that is within and without me. Amen.
Cover Photo: KTN, 2022
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/06/Rose-710.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-06-02 00:01:332025-06-02 05:14:22Երկինքը՝ ներսում և դրսում
Արմոդոքսիան այսօր. լեզուն՝ որպես հաղորդակցման միջոց
Պենտեկոստեի օրը Սուրբ Հոգին պարգևներ շնորհեց առաքյալներին՝ անհրաժեշտ գործիքներ իրենց միսիոներական աշխատանքն իրականացնելու համար։ Հայերենում Պենտեկոստեի տոնը կոչվում է Հոգեգալուստ, ինչը նշանակում է «Հոգու գալուստ»։ Գործք Առաքելոց գրքում (2) արձանագրված է. «Սուրբ Հոգին առաքյալներին տվեց խոսելու պարգևը»։
Հաղորդակցությունը Աստծո պարգևն է։ Մենք ստեղծված չենք որպես ռոբոտներ, այլ որպես էակներ, որոնք օժտված են մտքեր մշակելու և դրանք ուրիշներին փոխանցելու կարողությամբ։ Ամենամտերմիկ իրավիճակներում մարդը հնարավորություն ունի հաղորդակցվելու բոլոր մակարդակներով՝ մտքերի, խոսքի, հայացքների և հպումների միջոցով։ Լեզուն ուրիշների հետ հաղորդակցվելու հմտությունն է։
Արմոդոքսիան մերժում է այն գաղափարը, թե Պենտեկոստեի օրը տրված խոսելու պարգևը գաղտնի հնչյունային ծածկագիր էր, որը հասկանալի էր միայն ընտրյալներին։ Սուրբ Գիրքն ասում է, որ առաքյալներին լսող մարդիկ հարցնում էին. «Ինչպե՞ս է, որ մենք ամեն մեկս լսում ենք մեր ծննդյան լեզվով... մենք լսում ենք, թե ինչպես են նրանք մեր լեզուներով խոսում Աստծո հրաշալի գործերի մասին»։ Մարդկանց լսած հնչյունները լեզուներ էին, այլ ոչ թե անիմաստ բառեր կամ ձայներ։ Աստծո պարգևները միշտ գործնական են, դրանք ունեն իրենց նպատակը։
Բառերն արտահայտում են մեր մտքերը և ուսուցանում, այսինքն՝ փոխանցում են գիտելիք։ Այդ ուսուցման նպատակը մարդկանց միջև ներդաշնակությունն է։ Այն գաղափարը, թե Աստված մարդկանց կտար շփոթեցնող հնչյուններ կամ կցանկանար խոչընդոտել միմյանց հասկանալու մարդկանց ջանքերը, օտար է քրիստոնեական մտքին։ Սուրբ Հոգու պարգևը մեզ միավորում է, այլ ոչ թե բաժանում։ Պենտեկոստեն Եկեղեցու ծննդյան օրն է։ Սուրբ Հոգով Եկեղեցին այժմ պետք է շարունակեր Քրիստոսի գործը։
Լեզուն կատարյալ միջոց էր առաքյալների այս խմբի համար։ Նրանք հաղորդեցին Քրիստոսի միջոցով իրենց տրված պատգամը՝ խաղաղություն երկրի վրա և բարի կամք միմյանց հանդեպ։
Այսօր մենք եզրափակում ենք Գործք Առաքելոցի 2-րդ գլխի ընթերցմամբ՝ Պենտեկոստեից հետո առաջին քրիստոնեական համայնքի մասին։
Եվ բոլոր հավատացյալները միասին էին, ամեն ինչ ընդհանուր ունեին, վաճառում էին իրենց կալվածքներն ու ունեցվածքը և բաժանում բոլորին՝ ըստ յուրաքանչյուրի կարիքի։ Նրանք ամեն օր միաբանությամբ հաճախում էին տաճար, տներում հաց կտրում, ուրախությամբ և սրտի պարզությամբ ճաշակում իրենց կերակուրը՝ օրհներգելով Աստծուն և վայելելով ամբողջ ժողովրդի համակրանքը։ Տերն ամեն օր ավելացնում էր եկեղեցուն նրանց, ովքեր փրկվում էին։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/05/IMAG0695-scaled.jpg25602014Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-05-23 00:01:262024-05-22 18:06:41Հաղորդակցման լեզու
