Հաղորդակցման լեզու

Արմոդոքսիան այսօր. լեզուն՝ որպես հաղորդակցման միջոց

Պենտեկոստեի օրը Սուրբ Հոգին պարգևներ շնորհեց առաքյալներին՝ անհրաժեշտ գործիքներ իրենց միսիոներական աշխատանքն իրականացնելու համար։ Հայերենում Պենտեկոստեի տոնը կոչվում է Հոգեգալուստ, ինչը նշանակում է «Հոգու գալուստ»։ Գործք Առաքելոց գրքում (2) արձանագրված է. «Սուրբ Հոգին առաքյալներին տվեց խոսելու պարգևը»։

Հաղորդակցությունը Աստծո պարգևն է։ Մենք ստեղծված չենք որպես ռոբոտներ, այլ որպես էակներ, որոնք օժտված են մտքեր մշակելու և դրանք ուրիշներին փոխանցելու կարողությամբ։ Ամենամտերմիկ իրավիճակներում մարդը հնարավորություն ունի հաղորդակցվելու բոլոր մակարդակներով՝ մտքերի, խոսքի, հայացքների և հպումների միջոցով։ Լեզուն ուրիշների հետ հաղորդակցվելու հմտությունն է։

Արմոդոքսիան մերժում է այն գաղափարը, թե Պենտեկոստեի օրը տրված խոսելու պարգևը գաղտնի հնչյունային ծածկագիր էր, որը հասկանալի էր միայն ընտրյալներին։ Սուրբ Գիրքն ասում է, որ առաքյալներին լսող մարդիկ հարցնում էին. «Ինչպե՞ս է, որ մենք ամեն մեկս լսում ենք մեր ծննդյան լեզվով... մենք լսում ենք, թե ինչպես են նրանք մեր լեզուներով խոսում Աստծո հրաշալի գործերի մասին»։ Մարդկանց լսած հնչյունները լեզուներ էին, այլ ոչ թե անիմաստ բառեր կամ ձայներ։ Աստծո պարգևները միշտ գործնական են, դրանք ունեն իրենց նպատակը։

Բառերն արտահայտում են մեր մտքերը և ուսուցանում, այսինքն՝ փոխանցում են գիտելիք։ Այդ ուսուցման նպատակը մարդկանց միջև ներդաշնակությունն է։ Այն գաղափարը, թե Աստված մարդկանց կտար շփոթեցնող հնչյուններ կամ կցանկանար խոչընդոտել միմյանց հասկանալու մարդկանց ջանքերը, օտար է քրիստոնեական մտքին։ Սուրբ Հոգու պարգևը մեզ միավորում է, այլ ոչ թե բաժանում։ Պենտեկոստեն Եկեղեցու ծննդյան օրն է։ Սուրբ Հոգով Եկեղեցին այժմ պետք է շարունակեր Քրիստոսի գործը։

Լեզուն կատարյալ միջոց էր առաքյալների այս խմբի համար։ Նրանք հաղորդեցին Քրիստոսի միջոցով իրենց տրված պատգամը՝ խաղաղություն երկրի վրա և բարի կամք միմյանց հանդեպ։

Այսօր մենք եզրափակում ենք Գործք Առաքելոցի 2-րդ գլխի ընթերցմամբ՝ Պենտեկոստեից հետո առաջին քրիստոնեական համայնքի մասին։

Եվ բոլոր հավատացյալները միասին էին, ամեն ինչ ընդհանուր ունեին, վաճառում էին իրենց կալվածքներն ու ունեցվածքը և բաժանում բոլորին՝ ըստ յուրաքանչյուրի կարիքի։ Նրանք ամեն օր միաբանությամբ հաճախում էին տաճար, տներում հաց կտրում, ուրախությամբ և սրտի պարզությամբ ճաշակում իրենց կերակուրը՝ օրհներգելով Աստծուն և վայելելով ամբողջ ժողովրդի համակրանքը։ Տերն ամեն օր ավելացնում էր եկեղեցուն նրանց, ովքեր փրկվում էին։