On the fortieth day following Easter, Scripture tells us, that Jesus ascended to heaven. On that day, he commissioned the Disciples to Go and make disciples of all nations. In sending them, the Disciples become Apostles. The title describes one who is sent. But these disciples lacked the tools to do the work.
Ten days later, on the fiftieth day after Easter, Scripture continues the Christian story with the coming of the Holy Spirit and the reception of the graces of the Holy Spirit, providing the necessary tools to do the work . The day, which is called Pentecost, to denote the 50th day, in Armenian Church tradition is called Hokegasust, which literally means, the coming of the Holy Spirit.
Both the Ascension and Pentecost point to the importance of Church – the Community – for Christ, in delivering the message. Though it’s romantical to speak of having a faith in Jesus, in reality, there is no such thing as one Christian. A Christian finds expression and meaning in community. This is the Church.
The Church is built on the foundation of a proclamation that Jesus is the Christ, the Son of the Living God. Jesus says, it is this foundation that “is onrock I will build My church, and the gates of Hell shall not prevail against it.” (Matthew 16)
This week we will be looking at that Church through the lens of Armenian Orthodoxy. This will be a novel look including a forgotten palm-Sunday, what happens when Jesus time has come, love and hate of self and a special parable about light and the lantern. A very special week, from Ascension to another Palm Sunday to the Pentecost.
Today, we pray, Lord Jesus, You are not a solitary light, but the flame that kindles many. You dwell not in one heart alone, but in the communion of all who love You and exercise that LOVE. In every tongue that prays, in every hand that serves, in every heart that forgives, You are made visible. Teach us to see Your face in the faces of those we do not yet understand. Let our differences become the colors of one living tapestry — woven by Your Spirit, held together by Your grace. May Your Church, in all its forms and voices, be the place where heaven touches earth, where the Word becomes flesh again in the fellowship of Your people. For in community, You are manifest; in love, You are revealed; in unity, You are glorified. Amen.
Forty Martyrs of Sepastia — Community and Friendship
The Armenian Church celebrates the 40 Martyrs of Sebastia during one of the Saturdays of Lent. Although Sebastia is a town in Armenia, the entire Christian Church commemorates the martyrdom that took place there as a lesson in Christianity, perseverance, sacrifice and friendship.
Սեբաստիայի 40 նահատակների պատմությունը տեղի է ունեցել 4-րդ դարում, երբ Հիսուս Քրիստոսի հանդեպ հավատքով զինված հռոմեական բանակի 40 զինվորներ փորձության են ենթարկվում՝ կա՛մ հրաժարվել հավատքից, կա՛մ կորցնել կյանքը: Նրանք հրաժարվում են դավաճանել կամ ուրանալ Քրիստոս Հիսուսի հանդեպ իրենց հավատքը: Նրանց դատապարտում են տանջալից մահվան՝ ձմեռվա կեսին սառցե լիճը նետելով: Քառասուն տղամարդիկ ձեռք են մեկնում միմյանց: Նրանք ամուր բռնում են միմյանց՝ ստեղծելով կենդանի լաստ: Ջուրը հրաշքով տաքանում է: Աստված հնարավորություն է ստեղծում, որ սառցե ջուրը ջերմություն և կյանք տա: Այդպիսով՝ նրանք նաև հնարավորություն են ստանում սրբերի պսակ ստանալու:
Այս պատմությունը բազմաշերտ է: Հրավիրում եմ Ձեզ ընթերցելու դրա մասին, քանի որ այն հանդիպում է բազմաթիվ գրքերում և հոդվածներում: Այժմ ցանկանում եմ կենտրոնանալ այն ընկերության վրա, որ գոյություն ուներ այդ զինվորների միջև, հատկապես այն պատճառով, որ նրանք ունեին նույն նպատակը և հավատքի նույն հիմքը: Ավելին, նրանք պատկանում էին մի համայնքի, որը միավորում էր նրանց:
Մենք հարաբերություններ ենք կառուցում այն մարդկանց հետ, ում հետ հաստատում ենք այսպես կոչված «ընկերություն»: Հաճախ դրանք սահմանափակ գործընկերություններ են. այսինքն՝ մենք կարող ենք խոսել ամեն ինչի մասին, բացի հավատքի հարցերից: Մենք գուցե խուսափենք հավատքի կամ կրոնի մասին խոսելուց: Ինչո՞ւ: Որովհետև մեզ պայմանավորել են, մեզ սովորեցրել են, որ քաղաքավարի չէ կրոնի մասին քննարկումներ ծավալել խառը հասարակության մեջ: Ի վերջո, քաղաքականությունն ու կրոնն այն երկու բաղադրիչներն են, որոնք երբեք չեք ցանկանա ներառել ընկերության մեջ: Մեզ ասում են, որ քաղաքականության և կրոնի պատճառով ավելի շատ վեճեր են ծագում, քան որևէ այլ թեմայից:
Մեծ պահքի այս ճանապարհորդության ընթացքում Դուք նայել եք ներս և դուրս: Դուք կառուցել եք Ձեր աղոթքի կյանքը՝ որակով և քանակով: Դուք Ձեզ ընկալում եք որպես կարգապահ էակներ՝ օժտված պահքի և ժուժկալության պրակտիկայով: Ձեր քրիստոնեական ողորմածությունը սահմանվում է պատասխանատվությամբ և հոգատարությամբ: Այս չորրորդ շաբաթվա ավարտին Դուք հասկանում եք, որ քրիստոնեությունը բնավ այն աղավաղված պատկերացումը չէ, որի մասին շատերն են խոսում, այլ քրիստոնեության մեջ մաքրություն կա: Քրիստոնեությունը ոչ միայն սիրով է սահմանվում, այլև այն մաքուր սիրո արտահայտությունն է: Այն կոչ է անում Ձեզ ընդլայնվել և նվիրվել միմյանց: Դա զոհաբերություն է, որը դրսևորվում է ընկերության և հարաբերությունների մեջ: Դուք սիրում, պատվում, հարգում և փայփայում եք միմյանց:
Քանի որ Քրիստոսի պատգամն այնքան մաքուր է, այն մեզանից յուրաքանչյուրին հնարավորություն է տալիս աճելու այդ նույն մաքրության մեջ:
The forty martyrs found that purity in one another. They were able to hold on to each other and stay afloat in that lake. They were able to find strength from one another. We too are on a journey. It is called life. We look for friends and sometimes shy away because we feel others may not understand our position. Real friendship means that we can put all our cards out on the table. It means we can count on one another. We can lean on others and expect them to lean on us as well. To make this happen we need open dialogue. There is a formula to the dialogue. It begins by talking about the bare essentials of life including our faith, our spirituality, who we are, how we understand ourselves and what commitment we have to love. WE understand quickly now that there is nothing to be embarrassed about when it comes to matters of faith. It is now becoming part and parcel of our being to be able to stand tall and say, “Yes, I am a Christian because I am a member of Christ’s family.” Simply put, we say, “Yes, I am called to love.” Nothing more, and certainly nothing less.
Սիրել, կարողանալ ոտքի կանգնել և օգնել: Կարողանալ նստել դժվարության մեջ հայտնված ընկերոջ կողքին: Կարողանալ ձեռք մեկնել կարիքավորին: Եվ կարողանալ առաջարկել ուժ ու քաջություն՝ բարձրացնելու ընկածին: Տեսնում եք, քրիստոնեությունը հենց այն է, որ շարունակենք այն, ինչ սկսեց Քրիստոսը:
Սեբաստիայի քառասուն մանկունք Քրիստոսի պատգամը հասկանում էին որպես համայնքի դրսևորում։ Տոնի անունն իսկ հուշում է համայնքի մասին։ Մենք հիշում ենք ոչ թե մեկ նահատակի, այլ քառասուն։ Սա հավաքականություն է՝ մարդիկ, որոնք կառչած են միմյանց, պահում են իրար և չեն ընկրկում կյանքի դժվարությունների առաջ։ Երբ մենք գիտակցում ենք սա, սկսում ենք ձեռք մեկնել միմյանց։ Մենք այլևս չենք վախենում վստահել մեր ընկերներին։ Փոխարենը՝ ձևավորում ենք առողջ ու անկեղծ հարաբերություններ և դառնում իսկական բարեկամներ։ Ձեռք մեկնել, կառչել միմյանց, մնալ կյանքի ջրերի երեսին... Հասկացե՛ք, որ հենց այսպես են կատարվում հրաշքները, քանի որ հենց այդ պահերին է Աստված տաքացնում ջրերը։ Մենք ևս մեկ հնարավորություն ունենք իսկապես նավարկելու և իրականացնելու այն երազանքները, որոնք միայնակ անհնար են, բայց միանգամայն հասանելի՝ համայնքային միասնության շնորհիվ։
Մեծ պահքի այսօրվա առաջադրանքը պարզ է. կապ հաստատեք Ձեր ընկերների, Ձեր ընտանիքի հետ: Ներգրավեք նրանց հավատքի մասին զրույցի մեջ: Օգնեք նրանց հասկանալ, թե որքան կարևոր է այդ հավատքը Ձեզ համար, և իսկապես բացատրեք, թե որոնք են այդ հավատքի չափումները: Ոչ թե պարզապես պատմություններ կամ առասպելներ, այլ իրական պատմություն՝ հույսի, հավատքի, միմյանց ձեռք մեկնելու և միմյանց ոտքի կանգնելուն օգնելու մասին: Միասին: Աստծո օրհնությամբ Դուք կհասնեք Ձեր առջև դրված նպատակներին և երազանքներին:
Նույն ոգով աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու հետ. Փառավորյալ Տեր, ընդունիր Քո ծառայի աղաչանքները և բարեհաճորեն կատարիր իմ խնդրանքները՝ Աստվածածնի, Հովհաննես Մկրտչի, Սուրբ Ստեփանոս նախավկայի, մեր Լուսավորիչ Սուրբ Գրիգորի, սուրբ առաքյալների, մարգարեների, վարդապետների, նահատակների, հայրապետների, ճգնավորների, կույսերի և երկնքում ու երկրի վրա եղող Քո բոլոր սրբերի բարեխոսությամբ: Եվ Քեզ, ո՛վ անբաժանելի Սուրբ Երրորդություն, փառք և երկրպագություն հավիտյանս հավիտենից: Ամեն: (24/24)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2026/03/40-Martyrs-of-Sepastia.jpg900675Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-03-14 01:10:262026-03-14 08:20:27Համայնք, ընկերություն և Սեբաստիա
Armodoxy for Today: Valuables and the Value of Community
In the aftermath of the Los Angeles fires, stories of human suffering surface in different forms. From the outside they can be graded on scales of intensity. From the inside, that is, for someone experiencing suffering, loss is loss, pain is pain.
I spoke with a man who had lost everything. His house was incinerated by the fast moving flames in an Altadena neighborhood. He and his wife, and their kids were living in a temporary shelter when we spoke, awaiting authorization to move into a rental. He was in surprisingly good spirits considering his great loss. He was thankful for his friends and his church who had called him out of concern. He broke down as he expressed his good fortune in having a community around him. We discussed his needs. He was thankful that he was insured and felt the reconstruction process might take long but he felt it was manageable and would happen. He had hope and faith in the system.
He said, “I’m fine. The losses I suffered are all replaceable. I’m very thankful that we are all together and our losses were only physical items,” repeating, “they are all replaceable.”
“But my spirit is hurting. Emotionally, I’m not well,” as he broke down a second time during our conversation.
I asked if I could help. He thanked me but said that heart was broken because all the beautiful memorabilia from his dad – every tangible thing his dad had given him – had been destroyed. These memories were gone, never to be seen again, and therefore they were now priceless.
The Gospel records that one day Jesus sat opposite the treasury and saw how the people put money into the treasury. Many who were well to do, put in much and along came a poor widow came and threw in a couple of pennies. He told his disciples that the widow had put in more into the treasury than all the others, “For they all put in out of their abundance, but she out of her poverty put in all that she had, her whole livelihood.” (Mark 12:41-44)
The small offering of the widow was great. The small trinkets and articles a father had left to a man who survived the fire, were the greatest loss he suffered.
The fires that sprung up around Los Angeles gave everyone much to think about and learn. Life is fragile. Life is temporary. Preparedness for the unexpected is important. You can never be completely prepared. Loss of property is tragic but not as tragic as the end of life. And today’s lesson that value is not intrinsically assigned to items but defined by our memories and love.
The greatest message that reverberates in me is that of the importance of community. People came together. Neighbors discovered one another. Uber and Lyft gave free rides, AirbnB offered houses, Holiday Inn accepted pets, several restaurants offered food. The greatest mission of the Church is to create that community where the love of Christ is manifest in our daily encounters and outreach. It is the community – people coming together hand in hand – that will and can address the problems of this world.
On this weekend where we celebrate the legacy of Rev. Dr. Martin Luther King, Jr. we remember that he envisioned a community, what he called the “Beloved Community,” where love, justice, and solidarity would prevail. I leave you with one of his stirring prophecies about the importance of harmony within our global community when he said, ” We must either learn to live together as brothers or we are all going to perish together as fools.”
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/01/cover-605.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-01-17 00:01:162025-01-16 23:18:40Արժեքավոր իրեր և համայնքի արժեքը
