Բարեպաշտ քրիստոնյան, անշուշտ, կօգտվի Քրիստոսին օգնելու կամ նրա հետ շփվելու հնարավորությունից։ Շատերի համար Քրիստոսը միայն պատմության մեջ հայտնված անձնավորություն է, ուստի անվտանգ է նրան օգնության հասնելու ցանկությունը։ Եթե ես այն ժամանակ խաչելության վայրում լինեի, անկասկած, կընդդիմանայի նրա մեղադրողներին կամ տանջողներին։
Այն բոլոր մարտահրավերներից, որոնք Հիսուսն առաջարկում է Թագավորությանը մասնակցելու համար, չկա ավելի հստակ հրավեր, քան այն, որ նա առաջարկում է, երբ ասում է. «Քանզի քաղցած էի, և ինձ կերակրեցիք, ծարավ էի, և ինձ ջուր տվեցիք, օտար էի, և ինձ հյուրընկալեցիք, մերկ էի, և ինձ հագցրեցիք, հիվանդ էի, և ինձ այցելեցիք, բանտում էի, և ինձ մոտ եկաք... Քանի որ իմ այս փոքր եղբայրներից մեկին արեցիք, ինձ արեցիք» (Մատթեոս 25)։
Հիսուսին հանդիպելու համար ժամանակի մեջ ճանապարհորդելու կարիք չկա, նա մեր շուրջն է։
Այսօրվա մեկ րոպեն՝ ամառային ժամանակի համար։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/08/Homeless-Matthew-25-772.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-09-01 00:10:402026-08-31 21:07:10Տեսնելով Հիսուսին այսօր
Հիսուսի Հարությունից հետո աշակերտները սպասում էին, որ աշխարհը, կամ գոնե պատմությունը, կավարտվի, ինչն ակնհայտ է Նոր Կտակարանի գրվածքների մեծ մասից։ Միայն մի քանի տասնամյակ անց, երբ Հիսուսի կյանքի, մահվան և հարության ականատեսների թիվը սկսեց նվազել, Եկեղեցին հորդորեց գրի առնել Հիսուսի կյանքի պատմությունը։ Ավետարանների հեղինակները՝ Հիսուսի վկաները, պարտադիր չէ, որ մտածեին միայն պատմական փաստեր հավաքելու և կենսագրություն ստեղծելու մասին։ Նրանց համար Հիսուսը ոչ թե պատմական կերպար էր, այլ մեկը, ով վեր էր պատմությունից։ Այսինքն՝ Նա հաղթեց մահը և, անկասկած, կենդանի էր։
Երբ կարդում ենք Հարությունից հետո ընկած ժամանակաշրջանի մասին՝ հիմնականում Առաքելոց գործք գրքում և դրան հաջորդող Աստվածաշնչյան թղթերում ու նամակներում, մենք ականատես ենք լինում մի խումբ մարդկանց, ովքեր փորձում են իմաստ և սահմանում գտնել իրենց կենդանի Փրկչի հետ ունեցած հարաբերություններում։
Մերօրյա մարտահրավերը, հատկապես Սուրբ Գիրքն ընթերցելիս, այն է, որ այն չդիտարկենք որպես պատմության դասագիրք, այլ որպես կենդանի թուղթ, որը խոսում է մեզ հետ և շնչում մեզ վրա։ Հիսուսի Հարությունը կյանքը փոխող իրադարձություն էր բոլոր նրանց համար, ովքեր ականատես եղան կամ լսեցին դրա մասին։ Առաքելոց գործքը կարդալիս տեսե՛ք այն համայնքի հիացմունքն ու ոգևորությունը, որը հայտնաբերել է պտտահողմ պատմության կենդանի կտորի մեջ՝ մի պտտահողմ, որը նրանց տեղափոխում է իրենցից անդին՝ դեպի ավելի բարձր հարթություն։ Հիսուսի խոսքերով. «Դարձյալ, երկնքի արքայությունը նման է արտի մեջ թաքցված գանձի, որը մի մարդ գտավ ու թաքցրեց. և դրա ուրախությունից գնում, վաճառում է այն ամենը, ինչ ունի, և գնում է այդ արտը։ Դարձյալ, երկնքի արքայությունը նման է գեղեցիկ մարգարիտներ փնտրող վաճառականի, որը, երբ գտավ մեծագին մի մարգարիտ, գնաց, վաճառեց այն ամենը, ինչ ուներ, և գնեց այն»։ (Մատթեոս 13)
Տե՛ր, սովորեցրե՛ք ինձ փնտրել այնպես, ինչպես վաճառականն էր փնտրում, ճանաչել մարգարիտը, երբ այն փայլում է փոշու մեջ, և ամեն հարմարավետություն փոխանակել Ձեզ ճանաչելու ուրախության հետ։ Թող հոգիս ցնծա այս փոխանակումից՝ կորցնելով աշխարհը՝ հավերժությունը ձեռք բերելու, և դատարկելով ձեռքերս՝ Ձեր փառքը պահելու համար։ Ամեն։
Անկեղծ զրույց Տիգրաննա Զաքարյանի հետ Մարդու իրավունքների միջազգային ակտիվիստ, փախստականների հարցերով համակարգող Սա «Հաջորդ քայլը» #805 հաղորդման ձայնագրությունն է (ՄԻԱՅՆ ԱՈՒԴԻՈ) Դիտեք տեսանյութը հետևյալ հղումով՝
