Հայկական ուղղափառությունն այսօր. Աղոթք

Մենք անընդհատ լսում ենք դա. «Ես կաղոթեմ քեզ համար», «Դուք իմ աղոթքներում եք», «Ինձ ձեր աղոթքներում պահեք», «Աղոթեք ավելի լավ օրերի համար», «Աղոթեք առողջության համար», «Աղոթեք թշնամիներից պաշտպանված լինելու համար»։

Նախքան իր աշակերտներին սովորեցնելը, թե ինչպես աղոթել, Հիսուսը մի պահ ժամանակ տրամադրեց նրանց սովորեցնելու, թե ինչպես չաղոթել։ Նա ասաց. «Եվ երբ աղոթում եք, նույն բաները մի՛ կրկնեք հեթանոսների պես, որոնք կարծում են, թե իրենց շատախոսության համար կլսվեն։ Ուրեմն նրանց նման մի՛ եղեք, որովհետև ձեր Հայրը գիտի, թե ինչի կարիք ունեք, նախքան դուք Նրանից խնդրելը»։

Աղոթքի մասին մեր պատկերացումների մեծ մասը կազմված է մեր կյանքի ընթացքում լսած տարբեր մտքերից, հիմնականում այն տեսակետից, որ աղոթքը Աստծո հետ զրույց է, որտեղ մենք Նրան ներկայացնում ենք մեր կարիքների ցանկը։ Իր հերթին, մենք ակնկալում ենք, որ Աստված մեր աղոթքներին կպատասխանի «այո», «ոչ» կամ «գուցե» տարբերակներով։

Հիսուսը հստակ ասում է, որ աղոթքը դա չէ, քանի որ մեր «Հայրը գիտի, թե ինչի կարիք ունեք, նախքան դուք Նրանից խնդրելը»։

Եթե աղոթքը Աստծո հետ զրույց է, ոչ թե մենախոսություն, ապա ենթադրվում է, որ այն ներառում է և՛ խոսել, և՛ լսել։ Տեսեք, Աստված գիտի մեր կարիքները, բայց գուցե մենք չգիտենք մեր կարիքները։ Լսելը՝ որպես զրույցի մաս, թույլ է տալիս լսել մեր խնդրանքը, կենտրոնանալ դրանց վրա և գտնել այն լուծումները, որոնք մեր հասանելիության սահմաններում են։

Այդ իսկ պատճառով Հիսուսը մեզ սովորեցնում է մի աղոթք, որը խնդրում է Աստծուց և պահանջում, որ մենք լսենք։

Մատթեոսի ավետարանի 6-րդ գլխում Հիսուսն ասում է. «Արդ, դուք այսպե՛ս աղոթեցեք. “Հա՛յր մեր, որ երկնքում ես, սուրբ թող լինի քո անունը, թող գա քո թագավորությունը, թող լինի քո կամքը երկրի վրա, ինչպես երկնքում։ Մեր հանապազօրյա հացը տուր մեզ այսօր։ Եվ ներիր մեզ մեր պարտքերը, ինչպես մենք ենք ներում մեր պարտապաններին։ Եվ մեզ փորձության մի՛ տար, այլ փրկի՛ր մեզ չարից։ Որովհետև քո՛նն է թագավորությունը և զորությունը և փառքը հավիտյանս։ Ամեն”»