The Annual Toy Drive, sponsored by In His Shoes and Epostle.net, collects and distributes toys to children of domestic violence. This years drive is over with another successful collection and distribution. Members of our team delivered toys to Santa’s Workshop in Family Services Agency in Burbank. Thanks to everyone who contributed to this drive.
Now in its 19th year, we collect toys in memory of Yvette Hakopian who was brutally murdered as a final stop on a cycle of domestic violence.
“When you give a dinner or a supper, do not ask your friends, your brothers, your relatives, nor rich neighbors, lest they also invite you back, and you be repaid.But when you give a feast, invitethe poor, the maimed, the lame, the blind.And you will beblessed, because they cannot repay you; for you shall be repaid at the resurrection of the just.” — Jesus (Luke 14)
Armodoxy for Today: The Forgotten, Part 5 – The Prisons
Silva sits in a prison cell watching life go by. Since her incarceration, her children have grown up, entered into their professions and created their own lives. She hasn’t met or seen her grandchildren, but she has seen a wide variety of people coming into prison, and out of prison. Murderers have been sentenced, served their time and let out, while Silva has watched and hoped that her day will come soon.
Just to remind you, her crime was that she was abused for 25 years by her husband. After trying to resolve the situation by going to family, friends and even the police, and not finding resolutions, she thinks her only way out of the violence is through violence and puts her mind to be rid of him for good. Attempting murder is as far as she got. Her attempt was foiled. According to the law, trying to kill someone is enough to land you in prison and that it did. Abused for 25 years, and now twenty years in jail.
Silva’s situation was nothing new to me. Domestic violence has been on my radar since I began my ministry. I was alerted to the sensitivity of the subject when at one point five different women approached me, their parish priest, in the course of a couple of months, complaining about domestic abuse.
What an opportunity, I thought, to bring these women together. Let them talk to one another, let them share their stories with each other. Exchange notes. Discuss responsibility, etc. It could only be therapeutic for them.
I approached each one separately. Spoke with them and explained the gravity of the situation. Even more, I explained, there are others who are going through the same difficulties you are experiencing. I did not even get one person who would be willing to discuss their situation with another. Why? What would the neighbors think? The shame factor was well at work. It was outside of their comfort zone. I was too young and too inexperienced to push the necessity of such dialogues – ones with people who could relate to you because of their similar experiences.
Here we are several decades later, and still domestic violence is in the shadows. There is a stigma attached to being a victim of a partner’s dominance. You don’t ask for it, but you’re confined to a lifetime of it.
But from all this evil — and seemingly “winning” evil — something good took flight. It was called Datev Outreach, addressing the issues faced by the victims of domestic violence. More on that, next time.
For today we pray, “Lord our God, remember those who struggle against hatred and prejudice. By the power of your Holy Cross, which you did not reject, but accepted and climbed for all humankind, melt our heart of stone so that we may be loving and caring towards all. Amen.”
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/04/twinkie-devils-food-cake.jpg9011068Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-11-08 00:01:172025-11-07 22:02:09Մոռացվածները՝ մաս 5, Բանտերը
Armodoxy for Today: The Forgotten, part 4 – Victim and Prisoner
In Jesus’ parable of the Prodigal Son (Luke 15:11f), there is point of awakening, which leads to his repentance and return home. When he had money and means, he was surrounded by friends, but once the money ran out, so did his friends. He found himself alone, searching for the bygone days. Fortunately, there was a loving father who welcomed his son’s return and celebrated. But what if he came to that point of repentance, that moment awakening, and there was no who wanted his back? What if they designated him as “forgotten” and no doors were open for him to return to life?
Meet Silva. She’s a forgotten inmate at the California Institution for Women. She has been confined behind prison bars since 2007. Like the Prodigal Son, she was on top of the world financially. She had friends and she was well respected in the Armenian community in Southern California, until she was incarcerated. Slowly, she found herself alone, and isolated. Unlike the Prodigal, there have been no open doors for her to return.
Her story is all too common, and especially in immigrant communities such as the Armenian one. She was a victim of domestic violence. And, she still is.
Quick, what’s wrong with this picture? She’s a victim, so why is she in prison? And if she’s in prison, how can she still be a victim of domestic violence?
While everything seemed fine on the outside, Silva was being abused emotionally, psychologically and physically by her husband. They were married for over 25 years and the level of abuse became intolerable for Silva, to the point that she wanted out in the worst way possible. And so, she did the worst thing possible by deciding to kill her husband as a solution, to end the violence. She hired a person to kill him. The murder was botched. Silva was tried and convicted of attempted murder.
In the nearly two decades that she has been in prison, she has been a model prisoner. She has educated herself and holds several degrees. She’s been up for parole a couple of times only to be passed by. Ironically, if she had killed her husband, she probably would have been out by now, perhaps on a self-defense plea. Instead, she was abused for 25 years in her marriage and now she’s being abused in prison and by a system that is broken.
This story is a personal one for me. Jesus sought out and ministered to the forgotten, giving us an example to do the same. I have met with Silva and chronicled her struggle through the system. The story itself is filled with intrigue, betrayal, hatred, and much loneliness and despair. It would make for a very interesting novel or film. My intention is not share those details, but to place this in the context of the Church – Christ’s Holy Body – in response to evil. I’m determined to get this story out and hope that somewhere someone will pick up and join the cause of righteousness.
We will continue tomorrow. We pray today, Lord, have mercy. Amen.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/11/Prisoner-back-824-e1762516291193.jpg1125758Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-11-07 00:01:042025-11-07 03:51:43Մոռացվածները՝ զոհեր և բանտարկյալներ
Սուրբ Մարիամը, որի Վերափոխման տոնը նշվում է օգոստոսին, հայտնի է բազմաթիվ տիտղոսներով, որոնք նաև նկարագրական են։ Ամենաօրհնյալ Մայր, Աստվածածին, Տիրամայր և Երկնքի Թագուհի՝ սրանք առավել տարածված անուններից են։ Դրանք բոլորն էլ մատնանշում են այն եզակի տեղը, որը Նա զբաղեցնում է մարդկության պատմության մեջ։
Նա ասաց «Այո» Աստծուն, և դրանով Քրիստոս մարմնացավ։ Նա կրեց և աշխարհին պարգևեց Մաքուր Սերը։
Մի քանի տարի առաջ, երբ ծառայում էի որպես Գլենդելի ծխական քահանա, ես գիտակցեցի տեղական համայնքում ընտանեկան բռնության խնդրի լրջությունը։ Ինչպես շատ այլ վայրերում, այստեղ ևս ժխտողականությունը տարածված էր։ Ոմանք նույնիսկ խուսափում էին ինձնից՝ ընտանեկան բռնության մասին մտահոգություն հայտնելու համար։
Որպես քահանաներ՝ մենք հաճախ դառնում ենք կարիքավոր մարդկանց առաջին հանգրվանը։ Մի գիշեր, ամուսնու և կնոջ միջև տեղի ունեցած բռնի դեպքից հետո, ժամեր տևած խորհրդատվությունից և երիտասարդ մոր ու նրա երեխաների համար ապահով ապաստան գտնելուց հետո, ես հարցրեցի նրան՝ կարո՞ղ ենք արդյոք միասին աղոթել, նախքան նրան ապաստարան ուղեկցելը։ Իհարկե, նա ցանկանում էր այդ փոքրիկ մխիթարությունը իր տակնուվրա եղած աշխարհում։ Բնազդաբար նա մեկնեց ձեռքը, որպեսզի ես բռնեմ այն աղոթքի ժամանակ, և ես էլ բնազդաբար արեցի դա։ Նա ճչաց։ Ես բաց թողեցի ձեռքը և տեսա, որ նրա ձեռքերը ջախջախված և այլանդակված էին ամուսնու կողմից։
Ընտանեկան բռնության խնդիրը մեծանում էր, մինչդեռ համայնքի ղեկավարները գրեթե չէին խոսում դրա մասին։ Առածի համաձայն՝ «վերջին կաթիլը», որ լցրեց համբերության բաժակը, մի կնոջ պատմությունն էր, որը 20 տարի շարունակ ենթարկվել էր ընտանեկան բռնության, և վերջապես համարձակություն ու ուժ գտավ փախչելու ամուսնու տանջանքներից։ Նա դուրս եկավ տնից և թակեց հարևանների դռները՝ օգնություն խնդրելով։ Հարևաններն ասում էին նրան. «Ամո՛թ է», «Մի՛ խայտառակիր ընտանիքդ... Վերադարձի՛ր տուն, մինչև չես անարգել ընտանիքդ... Սա այն բանը չէ, որ մենք՝ հայերս, անում ենք...»։ Այսպես շարունակվեց տնից տուն 15 րոպե, մինչև նա վերջապես հասավ մի տան, որտեղ դուռը չփակեցին նրա առաջ և ընդունեցին նրան։ Այդ կինը աֆրոամերիկուհի էր, որը գիտակցեց իրավիճակի լրջությունը և անմիջապես ոստիկանություն կանչեց։ Այդ գիշեր մենք հանդիպեցինք նրան ապաստարանում։
Դա այն բեկումնային պահն էր, երբ որպես համայնք մենք այլևս չէինք կարող լռել։ Մենք հիմնեցինք «Տաթև» (Datev Outreach) անունով հասարակական կազմակերպություն։ Տաթևը Հայոց եկեղեցու նշանավոր սրբերից է, և անունը նաև բառախաղ էր՝ «տա-թև», այսինքն՝ «թևեր տալ»։
«Տաթև» կազմակերպության կարճատև գործունեության ընթացքում մենք հսկայական աշխատանք կատարեցինք Գլենդելի տարածքում իրազեկվածությունը բարձրացնելու ուղղությամբ։ Մենք կազմակերպեցինք քայլերթեր Գլենդելի փողոցներով, որտեղ ստացանք բազմաթիվ ընտանիքների աջակցությունը, որոնք դուրս էին եկել՝ արտահայտելու իրենց համերաշխությունը մեզ հետ, ի հակադրություն նրանց, ովքեր ծաղրում էին մեզ՝ գոռալով. «Նման բան գոյություն չունի՛։ Դուք հորինում եք»։ «Տաթև»-ը դասընթացներ էր կազմակերպում կանանց համար, հնարավորություն տալիս նրանց կրթվելու և ինքնորոշվելու։ Դա հզոր ծրագիր էր համայնքում։
Ինչպես շատ լավ բաների դեպքում, քաղաքականությունը խոչընդոտեց մեզ, և երկու տարի անց մենք փակեցինք մեր գրասենյակները, սակայն հասցրեցինք ամուր կապեր հաստատել YWCA-ի հետ՝ ապահովելով, որ զոհերը ապաստան գտնելու տեղ ունենան։
«Տաթև»-ի մնացած գանձերից մեկը Աստվածամոր գեղեցիկ սրբապատկերն է։ Նկարիչ Գրեգորի Բեյլերյանը ստեղծեց այս սրբապատկերը, որն աշխարհին հղում է կրկնակի ուղերձ. «Բռնությունը ցավ է պատճառում»՝ սա անհերքելի է, և «Սերը հաղթում է»՝ որպես լուծում։ Սրբապատկերը՝ Աստվածածնի և Մանուկ Հիսուսի պատկերմամբ, նոր սրբապատկեր է ժամանակակից աշխարհի համար։ Այն արմոդոքսիայի սրբապատկեր է, քանի որ ունի կրկնակի ուղերձ՝ համարձակորեն հռչակելով բռնության սարսափը և մատնանշելով լուծումը Սուրբ Մարիամի՝ Սիրո կրողի միջոցով։
Սրբերն ապրում են այսօր։ Նրանք գործում են մեր կյանքում այսօր։ Թեև Աստվածամորը բազմաթիվ տիտղոսներ են վերագրվում, մենք երբեք չպետք է մոռանանք, որ Նա փարատում է ցավը (տե՛ս Գյումրու Յոթ Վերք եկեղեցին) և պատասխանում է մխիթարությամբ՝ աշխարհին Սեր բերելու Իր կարողությամբ։
Աղոթենք Հայոց եկեղեցու բարեխոսական աղոթքով. «Քրիստոս Աստված մեր, որ ընտրեցիր և գրկեցիր Քեզ վկայողներին և Քո չարչարանքներին մասնակիցներին։ Խնդրում ենք բոլոր սրբերի բարեխոսությունը, որպեսզի նրանց ջերմ աղոթքների և միջնորդության միջոցով Դու մեզ խաղաղություն շնորհես և պաշտպանես տեսանելի ու անտեսանելի թշնամիներից։ Տո՛ւր մեզ, Տե՛ր, տեսիլքը՝ հետևելու նրանց ուղուն։ Ամեն»։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2023/09/Love-Conquers-Photo-Card-e1693542834819.jpg14971220Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2023-09-01 00:01:352023-08-31 21:41:42Սերը հաղթում է
Գլենդելի փողոցներում մի երիտասարդ աղջկա մահվան դեպքը քննարկում է բացում ընտանեկան բռնության և անձնական սեռական պատկերների մասին։ Հոգեգալուստը՝ Քրիստոնեական եկեղեցու ծնունդը, անկեղծ քննարկում է սկսում Քրիստոսի Մարմնի շուկայավարման և վաճառքի վերաբերյալ։ Պահպանելով Քրիստոսի պատգամն ու փրկությունը իրական և արագացնելով հեղափոխությունը։ Շարունակելով Համբարձման ճանապարհը։ Այս դրվագի թեմաները կարող են անհանգստացնող լինել ունկնդիրների համար։ Դոկտոր Մայա Անջելոու. «Սրբազան է. Եկեղեցի» Մեղադրանքներ սեռական վարքագծի համար Սեքսի ևս մեկ կարևոր մաս Հայր Վազգենի բլոգը՝ http://www.armodoxy.blogspot.com/ Ձայնային ինժեներ՝ Քեն Նալիկ Պրոդյուսեր՝ Սյուզի Շատարևյան epostle.net-ի համար Փնտրեք «Հաջորդ քայլը» (The Next Step) blubrry.com կայքում Այժմ նաև Stitcher Radio-ում։
updated 061121 mm
https://epostle.net/wp-content/uploads/2014/09/unnamed.jpg7681024Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2014-06-05 17:52:002022-09-02 21:51:37Մարդկային վիճակը՝ սեռականություն, Հոգեգալուստ և Եկեղեցի
Տեր Վազգենը պատրաստվում է ընտանեկան բռնության դեմ ամենամյա քայլերթին, որն անցնելու է Գլենդելի և Բըրբանկի փողոցներով։ Լսեք նրա մտորումները այն մասին, թե ինչպես են կազմակերպություններն ու քաղաքական կուսակցությունները շրջում հայացքները մեր համայնքում առկա սպառնալից ու տգեղ իրողություններից։ Այնուհետև՝ զրույց արցախցի Գալա Դանիլովայի հետ կյանքի ու մահվան, բռնության ու խաղաղության, կյանքի արժեքի, Windows 8.1-ի թարմացման և iPhone-ից դուրս կյանքի մասին։ Անկեղծ ու բովանդակալից քննարկումները ճանապարհ են հարթում դեպի «Քայլը»։ Երգը՝ «Նոր կյանք», հեղինակ՝ Գոռ Մխիթարյան Առանց ականների Արցախ՝ http://landminefreeartsakh.com Տաթևի ծրագրեր՝ www.datevoutreach.org Տեր Վազգենի բլոգը՝ www.armodoxy.blogspot.com Ձայնային ռեժիսոր՝ Քեն Նալիկ Պրոդյուսեր՝ Սյուզի Շատարևյան epostle.net-ի համար Փնտրեք «Հաջորդ քայլը» (The Next Step) հաղորդումը blubrry.com կայքում Այժմ նաև Stitcher Radio-ում։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2014/09/unnamed.jpg7681024Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2013-04-18 20:56:002022-09-03 02:10:13Աստծո և քաոսի հյուսումն ու քանդումը
