«In His Shoes»-ի և «Epostle.net»-ի կողմից հովանավորվող ամենամյա խաղալիքների հավաքագրման ակցիան նպատակ ունի խաղալիքներ հավաքել և բաշխել ընտանեկան բռնությունից տուժած երեխաներին։ Այս տարվա ակցիան ավարտվել է հերթական հաջող հավաքագրմամբ և բաշխմամբ։ Մեր թիմի անդամները խաղալիքները հասցրել են Բըրբանկի «Family Services Agency»-ի «Ձմեռ պապի արհեստանոց»։ Շնորհակալություն բոլոր նրանց, ովքեր իրենց ներդրումն են ունեցել այս գործում։
Արդեն 19-րդ տարին է, ինչ մենք խաղալիքներ ենք հավաքում Իվետ Հակոբյանի հիշատակին, որը դաժանաբար սպանվեց ընտանեկան բռնության շղթայի վերջին օղակում։
«Երբ ճաշ կամ ընթրիք տաս, մի՛ կանչիր քո բարեկամներին, ոչ էլ քո եղբայրներին, ոչ էլ քո ազգականներին և ոչ էլ հարուստ հարևաններին, որպեսզի նրանք էլ քեզ չկանչեն, և քեզ հատուցում չլինի»։«Այլ երբ խնջույք տաս, կանչի՛րաղքատներին,կաղերին,հաշմանդամներին, կույրերին»։«Եվ դուերանի՜ պիտի լինի քեզ, որովհետև նրանք հատուցելու ոչինչ չունեն քեզ, որովհետև հատուցումը պիտի ստանաս արդարների հարության ժամանակ»։ – Հիսուս (Ղուկաս 14)
Սիլվան նստած է բանտախցում և հետևում է, թե ինչպես է կյանքն անցնում իր կողքով։ Իր ազատազրկումից ի վեր նրա երեխաները մեծացել են, մասնագիտություն ձեռք բերել և ստեղծել իրենց սեփական կյանքը։ Նա չի հանդիպել և չի տեսել իր թոռներին, սակայն տեսել է բազմաթիվ մարդկանց, որոնք մտնում և դուրս են գալիս բանտից։ Մարդասպանները դատապարտվել են, կրել իրենց պատիժը և ազատ արձակվել, մինչդեռ Սիլվան շարունակում է սպասել և հուսալ, որ իր օրն էլ շուտով կգա։
Հիշեցնենք, որ նրա հանցանքն այն էր, որ 25 տարի շարունակ ամուսինը բռնության էր ենթարկել նրան։ Ընտանիքին, ընկերներին և նույնիսկ ոստիկանությանը դիմելուց հետո, երբ լուծում չի գտել, նա մտածել է, որ բռնությունից ազատվելու միակ ելքը բռնությունն է, և որոշել է վերջնականապես ազատվել ամուսնուց։ Նա հասցրել է միայն փորձել սպանել նրան։ Նրա փորձը ձախողվել է։ Օրենքի համաձայն՝ մարդ սպանելու փորձը բավարար է բանտարկվելու համար, ինչն էլ տեղի է ունեցել։ 25 տարվա բռնությունից հետո՝ այժմ քսան տարի բանտում։
Սիլվայի իրավիճակն ինձ համար նորություն չէր։ Ընտանեկան բռնության խնդիրը իմ ուշադրության կենտրոնում է եղել ծառայությանս սկզբից ի վեր։ Ես գիտակցեցի այս թեմայի զգայունությունը, երբ մի քանի ամսվա ընթացքում հինգ տարբեր կանայք մոտեցան ինձ՝ որպես իրենց հոգևոր հովվի, և բողոքեցին ընտանեկան բռնությունից։
Մտածեցի՝ ի՜նչ հրաշալի հնարավորություն է այս կանանց միավորելու համար։ Թող նրանք խոսեն միմյանց հետ, կիսվեն իրենց պատմություններով, փոխանակեն մտքեր, քննարկեն պատասխանատվության հարցեր և այլն։ Սա կարող էր միայն թերապևտիկ ազդեցություն ունենալ նրանց վրա։
Ես յուրաքանչյուրին առանձին մոտեցա, զրուցեցի նրանց հետ և բացատրեցի իրավիճակի լրջությունը։ Ավելին, ես նշեցի, որ կան ուրիշներ, ովքեր անցնում են նույն դժվարությունների միջով, ինչ դուք։ Սակայն ոչ ոք չհամաձայնեց քննարկել իր իրավիճակը մեկ ուրիշի հետ։ Ինչո՞ւ։ Ի՞նչ կմտածեն հարևանները։ Ամոթի զգացումը մեծ դեր էր խաղում։ Սա դուրս էր նրանց հարմարավետության գոտուց։ Ես չափազանց երիտասարդ և անփորձ էի՝ պնդելու նման երկխոսությունների անհրաժեշտությունը, որոնք կարող էին օգտակար լինել նմանատիպ փորձառություն ունեցող մարդկանց հետ։
Անցել են տասնամյակներ, սակայն ընտանեկան բռնությունը դեռևս մնում է ստվերում։ Զուգընկերոջ գերիշխանության զոհ լինելը խարան է համարվում։ Դուք դա չեք ընտրում, բայց ստիպված եք լինում ապրել դրա հետ ամբողջ կյանքում։
Բայց այս ամբողջ չարիքից, որը կարծես թե «հաղթանակում» էր, ինչ-որ բարի բան ծնվեց։ Այն կոչվեց «Տաթև» ծրագիր (Datev Outreach), որն ուղղված էր ընտանեկան բռնության զոհերի խնդիրներին։ Այս մասին՝ հաջորդ անգամ։
Իսկ այսօր աղոթում ենք. «Տե՛ր Աստված մեր, հիշի՛ր նրանց, ովքեր պայքարում են ատելության և նախապաշարմունքների դեմ։ Քո Սուրբ Խաչի զորությամբ, որը Դու չմերժեցիր, այլ ընդունեցիր և բարձրացար ողջ մարդկության համար, հալեցրո՛ւ մեր քարե սրտերը, որպեսզի կարողանանք սիրով և հոգատարությամբ լցվել բոլորի հանդեպ։ Ամեն»։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/04/twinkie-devils-food-cake.jpg9011068Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-11-08 00:01:172025-11-07 22:02:09Մոռացվածները՝ մաս 5, Բանտերը
Armodoxy այսօրվա համար. Մոռացվածները, մաս 4՝ Զոհ և բանտարկյալ
Հիսուսի՝ Անառակ որդու առակում (Ղուկաս 15:11) կա արթնացման մի պահ, որը տանում է դեպի ապաշխարություն և տուն վերադարձ։ Երբ նա ուներ գումար և միջոցներ, նա շրջապատված էր ընկերներով, բայց երբ գումարը վերջացավ, վերջացան նաև ընկերները։ Նա հայտնվեց միայնակ՝ փնտրելով անցյալ օրերը։ Բարեբախտաբար, կար մի սիրող հայր, որը ողջունեց որդու վերադարձը և տոնեց այն։ Բայց ի՞նչ կլիներ, եթե նա հասներ ապաշխարության այդ պահին, արթնացման այդ պահին, և չլիներ որևէ մեկը, ով կցանկանար նրան ընդունել։ Ի՞նչ կլիներ, եթե նրանք նրան «մոռացված» պիտակեին և նրա համար կյանք վերադառնալու ոչ մի դուռ բաց չլիներ։
Ծանոթացեք Սիլվայի հետ։ Նա Կալիֆոռնիայի կանանց բանտի մոռացված բանտարկյալներից է։ Նա 2007 թվականից ի վեր գտնվում է բանտի ճաղերի հետևում։ Անառակ որդու պես, նա ժամանակին ֆինանսապես հաջողակ էր։ Նա ուներ ընկերներ և հարգված էր Հարավային Կալիֆոռնիայի հայ համայնքում, մինչև որ հայտնվեց բանտում։ Կամաց-կամաց նա հայտնվեց միայնակ և մեկուսացված։ Ի տարբերություն Անառակ որդու, նրա համար վերադարձի ոչ մի դուռ բաց չեղավ։
Նրա պատմությունը չափազանց տարածված է, հատկապես հայկականի նման ներգաղթյալ համայնքներում։ Նա ընտանեկան բռնության զոհ էր։ Եվ նա դեռևս մնում է այդպիսին։
Արագ պատասխանեք՝ ի՞նչն է սխալ այս պատկերում։ Նա զոհ է, ապա ինչո՞ւ է բանտում։ Եվ եթե նա բանտում է, ինչպե՞ս կարող է դեռևս ընտանեկան բռնության զոհ լինել։
Մինչ դրսից ամեն ինչ կարգին էր թվում, Սիլվան ամուսնու կողմից ենթարկվում էր հուզական, հոգեբանական և ֆիզիկական բռնության։ Նրանք ամուսնացած էին ավելի քան 25 տարի, և բռնության մակարդակը Սիլվայի համար դարձավ անտանելի՝ այն աստիճան, որ նա ամեն գնով ցանկանում էր դուրս գալ այդ իրավիճակից։ Եվ այսպես, նա կատարեց ամենավատ հնարավոր քայլը՝ որոշելով սպանել ամուսնուն՝ որպես բռնությունը դադարեցնելու լուծում։ Նա վարձեց մեկին՝ նրան սպանելու համար։ Սպանությունը ձախողվեց։ Սիլվան դատվեց և դատապարտվեց սպանության փորձի համար։
Գրեթե երկու տասնամյակ բանտում անցկացնելու ընթացքում նա օրինակելի բանտարկյալ է եղել։ Նա կրթվել է և ունի մի քանի աստիճան։ Նա մի քանի անգամ դիմել է պայմանական վաղաժամկետ ազատման, սակայն մերժվել է։ Զավեշտալին այն է, որ եթե նա սպաներ իր ամուսնուն, հավանաբար արդեն ազատության մեջ կլիներ՝ գուցե ինքնապաշտպանության հիմքով։ Փոխարենը՝ նա 25 տարի ամուսնության մեջ բռնության է ենթարկվել, իսկ այժմ բռնության է ենթարկվում բանտում և մի համակարգի կողմից, որը խարխլված է։
Այս պատմությունը ինձ համար անձնական է։ Հիսուսը փնտրում և հոգ էր տանում մոռացվածների մասին՝ մեզ օրինակ ծառայելով անելու նույնը։ Ես հանդիպել եմ Սիլվային և գրի առել նրա պայքարը համակարգի դեմ։ Պատմությունն ինքնին լի է ինտրիգներով, դավաճանությամբ, ատելությամբ, ինչպես նաև մեծ միայնությամբ ու հուսահատությամբ։ Այն կարող էր դառնալ շատ հետաքրքիր վեպ կամ ֆիլմ։ Իմ նպատակը ոչ թե այդ մանրամասները կիսելն է, այլ այս ամենը Եկեղեցու՝ Քրիստոսի Սուրբ Մարմնի համատեքստում դիտարկելը՝ որպես արձագանք չարիքին։ Ես վճռական եմ այս պատմությունը հանրայնացնելու հարցում և հույս ունեմ, որ ինչ-որ տեղ ինչ-որ մեկը կարձագանքի և կմիանա արդարության գործին։
Մենք կշարունակենք վաղը։ Այսօր աղոթում ենք. Տե՛ր, ողորմյա։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/11/Prisoner-back-824-e1762516291193.jpg1125758Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-11-07 00:01:042025-11-07 03:51:43Մոռացվածները՝ զոհեր և բանտարկյալներ
Սուրբ Մարիամը, որի Վերափոխման տոնը նշվում է օգոստոսին, հայտնի է բազմաթիվ տիտղոսներով, որոնք նաև նկարագրական են։ Ամենաօրհնյալ Մայր, Աստվածածին, Տիրամայր և Երկնքի Թագուհի՝ սրանք առավել տարածված անուններից են։ Դրանք բոլորն էլ մատնանշում են այն եզակի տեղը, որը Նա զբաղեցնում է մարդկության պատմության մեջ։
Նա ասաց «Այո» Աստծուն, և դրանով Քրիստոս մարմնացավ։ Նա կրեց և աշխարհին պարգևեց Մաքուր Սերը։
Մի քանի տարի առաջ, երբ ծառայում էի որպես Գլենդելի ծխական քահանա, ես գիտակցեցի տեղական համայնքում ընտանեկան բռնության խնդրի լրջությունը։ Ինչպես շատ այլ վայրերում, այստեղ ևս ժխտողականությունը տարածված էր։ Ոմանք նույնիսկ խուսափում էին ինձնից՝ ընտանեկան բռնության մասին մտահոգություն հայտնելու համար։
Որպես քահանաներ՝ մենք հաճախ դառնում ենք կարիքավոր մարդկանց առաջին հանգրվանը։ Մի գիշեր, ամուսնու և կնոջ միջև տեղի ունեցած բռնի դեպքից հետո, ժամեր տևած խորհրդատվությունից և երիտասարդ մոր ու նրա երեխաների համար ապահով ապաստան գտնելուց հետո, ես հարցրեցի նրան՝ կարո՞ղ ենք արդյոք միասին աղոթել, նախքան նրան ապաստարան ուղեկցելը։ Իհարկե, նա ցանկանում էր այդ փոքրիկ մխիթարությունը իր տակնուվրա եղած աշխարհում։ Բնազդաբար նա մեկնեց ձեռքը, որպեսզի ես բռնեմ այն աղոթքի ժամանակ, և ես էլ բնազդաբար արեցի դա։ Նա ճչաց։ Ես բաց թողեցի ձեռքը և տեսա, որ նրա ձեռքերը ջախջախված և այլանդակված էին ամուսնու կողմից։
Ընտանեկան բռնության խնդիրը մեծանում էր, մինչդեռ համայնքի ղեկավարները գրեթե չէին խոսում դրա մասին։ Առածի համաձայն՝ «վերջին կաթիլը», որ լցրեց համբերության բաժակը, մի կնոջ պատմությունն էր, որը 20 տարի շարունակ ենթարկվել էր ընտանեկան բռնության, և վերջապես համարձակություն ու ուժ գտավ փախչելու ամուսնու տանջանքներից։ Նա դուրս եկավ տնից և թակեց հարևանների դռները՝ օգնություն խնդրելով։ Հարևաններն ասում էին նրան. «Ամո՛թ է», «Մի՛ խայտառակիր ընտանիքդ... Վերադարձի՛ր տուն, մինչև չես անարգել ընտանիքդ... Սա այն բանը չէ, որ մենք՝ հայերս, անում ենք...»։ Այսպես շարունակվեց տնից տուն 15 րոպե, մինչև նա վերջապես հասավ մի տան, որտեղ դուռը չփակեցին նրա առաջ և ընդունեցին նրան։ Այդ կինը աֆրոամերիկուհի էր, որը գիտակցեց իրավիճակի լրջությունը և անմիջապես ոստիկանություն կանչեց։ Այդ գիշեր մենք հանդիպեցինք նրան ապաստարանում։
Դա այն բեկումնային պահն էր, երբ որպես համայնք մենք այլևս չէինք կարող լռել։ Մենք հիմնեցինք «Տաթև» (Datev Outreach) անունով հասարակական կազմակերպություն։ Տաթևը Հայոց եկեղեցու նշանավոր սրբերից է, և անունը նաև բառախաղ էր՝ «տա-թև», այսինքն՝ «թևեր տալ»։
«Տաթև» կազմակերպության կարճատև գործունեության ընթացքում մենք հսկայական աշխատանք կատարեցինք Գլենդելի տարածքում իրազեկվածությունը բարձրացնելու ուղղությամբ։ Մենք կազմակերպեցինք քայլերթեր Գլենդելի փողոցներով, որտեղ ստացանք բազմաթիվ ընտանիքների աջակցությունը, որոնք դուրս էին եկել՝ արտահայտելու իրենց համերաշխությունը մեզ հետ, ի հակադրություն նրանց, ովքեր ծաղրում էին մեզ՝ գոռալով. «Նման բան գոյություն չունի՛։ Դուք հորինում եք»։ «Տաթև»-ը դասընթացներ էր կազմակերպում կանանց համար, հնարավորություն տալիս նրանց կրթվելու և ինքնորոշվելու։ Դա հզոր ծրագիր էր համայնքում։
Ինչպես շատ լավ բաների դեպքում, քաղաքականությունը խոչընդոտեց մեզ, և երկու տարի անց մենք փակեցինք մեր գրասենյակները, սակայն հասցրեցինք ամուր կապեր հաստատել YWCA-ի հետ՝ ապահովելով, որ զոհերը ապաստան գտնելու տեղ ունենան։
«Տաթև»-ի մնացած գանձերից մեկը Աստվածամոր գեղեցիկ սրբապատկերն է։ Նկարիչ Գրեգորի Բեյլերյանը ստեղծեց այս սրբապատկերը, որն աշխարհին հղում է կրկնակի ուղերձ. «Բռնությունը ցավ է պատճառում»՝ սա անհերքելի է, և «Սերը հաղթում է»՝ որպես լուծում։ Սրբապատկերը՝ Աստվածածնի և Մանուկ Հիսուսի պատկերմամբ, նոր սրբապատկեր է ժամանակակից աշխարհի համար։ Այն արմոդոքսիայի սրբապատկեր է, քանի որ ունի կրկնակի ուղերձ՝ համարձակորեն հռչակելով բռնության սարսափը և մատնանշելով լուծումը Սուրբ Մարիամի՝ Սիրո կրողի միջոցով։
Saints are living today. They are active in our lives today. While many descriptors are ascribed to the Blessed Mother, we must never forget that she takes away pain (cf. Gyumri’s Yot Verk Church) and answers with solace in her capacity to bring Love to the world.
Աղոթենք Հայոց եկեղեցու բարեխոսական աղոթքով. «Քրիստոս Աստված մեր, որ ընտրեցիր և գրկեցիր Քեզ վկայողներին և Քո չարչարանքներին մասնակիցներին։ Խնդրում ենք բոլոր սրբերի բարեխոսությունը, որպեսզի նրանց ջերմ աղոթքների և միջնորդության միջոցով Դու մեզ խաղաղություն շնորհես և պաշտպանես տեսանելի ու անտեսանելի թշնամիներից։ Տո՛ւր մեզ, Տե՛ր, տեսիլքը՝ հետևելու նրանց ուղուն։ Ամեն»։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2023/09/Love-Conquers-Photo-Card-e1693542834819.jpg14971220Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2023-09-01 00:01:352023-08-31 21:41:42Սերը հաղթում է
Գլենդելի փողոցներում մի երիտասարդ աղջկա մահվան դեպքը քննարկում է բացում ընտանեկան բռնության և անձնական սեռական պատկերների մասին։ Հոգեգալուստը՝ Քրիստոնեական եկեղեցու ծնունդը, անկեղծ քննարկում է սկսում Քրիստոսի Մարմնի շուկայավարման և վաճառքի վերաբերյալ։ Պահպանելով Քրիստոսի պատգամն ու փրկությունը իրական և արագացնելով հեղափոխությունը։ Շարունակելով Համբարձման ճանապարհը։ Այս դրվագի թեմաները կարող են անհանգստացնող լինել ունկնդիրների համար։ Դոկտոր Մայա Անջելոու. «Սրբազան է. Եկեղեցի» Մեղադրանքներ սեռական վարքագծի համար Սեքսի ևս մեկ կարևոր մաս Հայր Վազգենի բլոգը՝ http://www.armodoxy.blogspot.com/ Ձայնային ինժեներ՝ Քեն Նալիկ Պրոդյուսեր՝ Սյուզի Շատարևյան epostle.net-ի համար Փնտրեք «Հաջորդ քայլը» (The Next Step) blubrry.com կայքում Այժմ նաև Stitcher Radio-ում։
թարմացված է 061121 մմ
https://epostle.net/wp-content/uploads/2014/09/unnamed.jpg7681024Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2014-06-05 17:52:002022-09-02 21:51:37Մարդկային վիճակը՝ սեռականություն, Հոգեգալուստ և Եկեղեցի
Տեր Վազգենը պատրաստվում է ընտանեկան բռնության դեմ ամենամյա քայլերթին, որն անցնելու է Գլենդելի և Բըրբանկի փողոցներով։ Լսեք նրա մտորումները այն մասին, թե ինչպես են կազմակերպություններն ու քաղաքական կուսակցությունները շրջում հայացքները մեր համայնքում առկա սպառնալից ու տգեղ իրողություններից։ Այնուհետև՝ զրույց արցախցի Գալա Դանիլովայի հետ կյանքի ու մահվան, բռնության ու խաղաղության, կյանքի արժեքի, Windows 8.1-ի թարմացման և iPhone-ից դուրս կյանքի մասին։ Անկեղծ ու բովանդակալից քննարկումները ճանապարհ են հարթում դեպի «Քայլը»։ Երգը՝ «Նոր կյանք», հեղինակ՝ Գոռ Մխիթարյան Առանց ականների Արցախ՝ http://landminefreeartsakh.com Տաթևի ծրագրեր՝ www.datevoutreach.org Տեր Վազգենի բլոգը՝ www.armodoxy.blogspot.com Ձայնային ռեժիսոր՝ Քեն Նալիկ Պրոդյուսեր՝ Սյուզի Շատարևյան epostle.net-ի համար Փնտրեք «Հաջորդ քայլը» (The Next Step) հաղորդումը blubrry.com կայքում Այժմ նաև Stitcher Radio-ում։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2014/09/unnamed.jpg7681024Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2013-04-18 20:56:002022-09-03 02:10:13Աստծո և քաոսի հյուսումն ու քանդումը