Մոռացվածները՝ մաս 5, Բանտերը

Արմոդոքսի այսօր. Մոռացվածները, մաս 5 – Բանտերը

Սիլվան նստած է բանտախցում և հետևում է, թե ինչպես է կյանքն անցնում իր կողքով։ Իր ազատազրկումից ի վեր նրա երեխաները մեծացել են, մասնագիտություն ձեռք բերել և ստեղծել իրենց սեփական կյանքը։ Նա չի հանդիպել և չի տեսել իր թոռներին, սակայն տեսել է բազմաթիվ մարդկանց, որոնք մտնում և դուրս են գալիս բանտից։ Մարդասպանները դատապարտվել են, կրել իրենց պատիժը և ազատ արձակվել, մինչդեռ Սիլվան շարունակում է սպասել և հուսալ, որ իր օրն էլ շուտով կգա։

Հիշեցնենք, որ նրա հանցանքն այն էր, որ 25 տարի շարունակ ամուսինը բռնության էր ենթարկել նրան։ Ընտանիքին, ընկերներին և նույնիսկ ոստիկանությանը դիմելուց հետո, երբ լուծում չի գտել, նա մտածել է, որ բռնությունից ազատվելու միակ ելքը բռնությունն է, և որոշել է վերջնականապես ազատվել ամուսնուց։ Նա հասցրել է միայն փորձել սպանել նրան։ Նրա փորձը ձախողվել է։ Օրենքի համաձայն՝ մարդ սպանելու փորձը բավարար է բանտարկվելու համար, ինչն էլ տեղի է ունեցել։ 25 տարվա բռնությունից հետո՝ այժմ քսան տարի բանտում։

Սիլվայի իրավիճակն ինձ համար նորություն չէր։ Ընտանեկան բռնության խնդիրը իմ ուշադրության կենտրոնում է եղել ծառայությանս սկզբից ի վեր։ Ես գիտակցեցի այս թեմայի զգայունությունը, երբ մի քանի ամսվա ընթացքում հինգ տարբեր կանայք մոտեցան ինձ՝ որպես իրենց հոգևոր հովվի, և բողոքեցին ընտանեկան բռնությունից։

Մտածեցի՝ ի՜նչ հրաշալի հնարավորություն է այս կանանց միավորելու համար։ Թող նրանք խոսեն միմյանց հետ, կիսվեն իրենց պատմություններով, փոխանակեն մտքեր, քննարկեն պատասխանատվության հարցեր և այլն։ Սա կարող էր միայն թերապևտիկ ազդեցություն ունենալ նրանց վրա։

Ես յուրաքանչյուրին առանձին մոտեցա, զրուցեցի նրանց հետ և բացատրեցի իրավիճակի լրջությունը։ Ավելին, ես նշեցի, որ կան ուրիշներ, ովքեր անցնում են նույն դժվարությունների միջով, ինչ դուք։ Սակայն ոչ ոք չհամաձայնեց քննարկել իր իրավիճակը մեկ ուրիշի հետ։ Ինչո՞ւ։ Ի՞նչ կմտածեն հարևանները։ Ամոթի զգացումը մեծ դեր էր խաղում։ Սա դուրս էր նրանց հարմարավետության գոտուց։ Ես չափազանց երիտասարդ և անփորձ էի՝ պնդելու նման երկխոսությունների անհրաժեշտությունը, որոնք կարող էին օգտակար լինել նմանատիպ փորձառություն ունեցող մարդկանց հետ։

Անցել են տասնամյակներ, սակայն ընտանեկան բռնությունը դեռևս մնում է ստվերում։ Զուգընկերոջ գերիշխանության զոհ լինելը խարան է համարվում։ Դուք դա չեք ընտրում, բայց ստիպված եք լինում ապրել դրա հետ ամբողջ կյանքում։

Բայց այս ամբողջ չարիքից, որը կարծես թե «հաղթանակում» էր, ինչ-որ բարի բան ծնվեց։ Այն կոչվեց «Տաթև» ծրագիր (Datev Outreach), որն ուղղված էր ընտանեկան բռնության զոհերի խնդիրներին։ Այս մասին՝ հաջորդ անգամ։

Իսկ այսօր աղոթում ենք. «Տե՛ր Աստված մեր, հիշի՛ր նրանց, ովքեր պայքարում են ատելության և նախապաշարմունքների դեմ։ Քո Սուրբ Խաչի զորությամբ, որը Դու չմերժեցիր, այլ ընդունեցիր և բարձրացար ողջ մարդկության համար, հալեցրո՛ւ մեր քարե սրտերը, որպեսզի կարողանանք սիրով և հոգատարությամբ լցվել բոլորի հանդեպ։ Ամեն»։