Armodoxy այսօրվա համար. Մոռացվածները, մաս 4՝ Զոհ և բանտարկյալ

Հիսուսի՝ Անառակ որդու առակում (Ղուկաս 15:11) կա արթնացման մի պահ, որը տանում է դեպի ապաշխարություն և տուն վերադարձ։ Երբ նա ուներ գումար և միջոցներ, նա շրջապատված էր ընկերներով, բայց երբ գումարը վերջացավ, վերջացան նաև ընկերները։ Նա հայտնվեց միայնակ՝ փնտրելով անցյալ օրերը։ Բարեբախտաբար, կար մի սիրող հայր, որը ողջունեց որդու վերադարձը և տոնեց այն։ Բայց ի՞նչ կլիներ, եթե նա հասներ ապաշխարության այդ պահին, արթնացման այդ պահին, և չլիներ որևէ մեկը, ով կցանկանար նրան ընդունել։ Ի՞նչ կլիներ, եթե նրանք նրան «մոռացված» պիտակեին և նրա համար կյանք վերադառնալու ոչ մի դուռ բաց չլիներ։

Ծանոթացեք Սիլվայի հետ։ Նա Կալիֆոռնիայի կանանց բանտի մոռացված բանտարկյալներից է։ Նա 2007 թվականից ի վեր գտնվում է բանտի ճաղերի հետևում։ Անառակ որդու պես, նա ժամանակին ֆինանսապես հաջողակ էր։ Նա ուներ ընկերներ և հարգված էր Հարավային Կալիֆոռնիայի հայ համայնքում, մինչև որ հայտնվեց բանտում։ Կամաց-կամաց նա հայտնվեց միայնակ և մեկուսացված։ Ի տարբերություն Անառակ որդու, նրա համար վերադարձի ոչ մի դուռ բաց չեղավ։

Նրա պատմությունը չափազանց տարածված է, հատկապես հայկականի նման ներգաղթյալ համայնքներում։ Նա ընտանեկան բռնության զոհ էր։ Եվ նա դեռևս մնում է այդպիսին։

Արագ պատասխանեք՝ ի՞նչն է սխալ այս պատկերում։ Նա զոհ է, ապա ինչո՞ւ է բանտում։ Եվ եթե նա բանտում է, ինչպե՞ս կարող է դեռևս ընտանեկան բռնության զոհ լինել։

Մինչ դրսից ամեն ինչ կարգին էր թվում, Սիլվան ամուսնու կողմից ենթարկվում էր հուզական, հոգեբանական և ֆիզիկական բռնության։ Նրանք ամուսնացած էին ավելի քան 25 տարի, և բռնության մակարդակը Սիլվայի համար դարձավ անտանելի՝ այն աստիճան, որ նա ամեն գնով ցանկանում էր դուրս գալ այդ իրավիճակից։ Եվ այսպես, նա կատարեց ամենավատ հնարավոր քայլը՝ որոշելով սպանել ամուսնուն՝ որպես բռնությունը դադարեցնելու լուծում։ Նա վարձեց մեկին՝ նրան սպանելու համար։ Սպանությունը ձախողվեց։ Սիլվան դատվեց և դատապարտվեց սպանության փորձի համար։

Գրեթե երկու տասնամյակ բանտում անցկացնելու ընթացքում նա օրինակելի բանտարկյալ է եղել։ Նա կրթվել է և ունի մի քանի աստիճան։ Նա մի քանի անգամ դիմել է պայմանական վաղաժամկետ ազատման, սակայն մերժվել է։ Զավեշտալին այն է, որ եթե նա սպաներ իր ամուսնուն, հավանաբար արդեն ազատության մեջ կլիներ՝ գուցե ինքնապաշտպանության հիմքով։ Փոխարենը՝ նա 25 տարի ամուսնության մեջ բռնության է ենթարկվել, իսկ այժմ բռնության է ենթարկվում բանտում և մի համակարգի կողմից, որը խարխլված է։

Այս պատմությունը ինձ համար անձնական է։ Հիսուսը փնտրում և հոգ էր տանում մոռացվածների մասին՝ մեզ օրինակ ծառայելով անելու նույնը։ Ես հանդիպել եմ Սիլվային և գրի առել նրա պայքարը համակարգի դեմ։ Պատմությունն ինքնին լի է ինտրիգներով, դավաճանությամբ, ատելությամբ, ինչպես նաև մեծ միայնությամբ ու հուսահատությամբ։ Այն կարող էր դառնալ շատ հետաքրքիր վեպ կամ ֆիլմ։ Իմ նպատակը ոչ թե այդ մանրամասները կիսելն է, այլ այս ամենը Եկեղեցու՝ Քրիստոսի Սուրբ Մարմնի համատեքստում դիտարկելը՝ որպես արձագանք չարիքին։ Ես վճռական եմ այս պատմությունը հանրայնացնելու հարցում և հույս ունեմ, որ ինչ-որ տեղ ինչ-որ մեկը կարձագանքի և կմիանա արդարության գործին։

Մենք կշարունակենք վաղը։ Այսօր աղոթում ենք. Տե՛ր, ողորմյա։ Ամեն։