Դասը սովորելը
Արմոդոքսիան այսօր. դասի յուրացում
Հավանաբար, յուրաքանչյուրը ժամանակ առ ժամանակ իր ձեռքը բաց կրակին կամ տաք առարկային այնքան է մոտեցրել, որ զգացել է ջերմությունը, ապա արագ հետ քաշել այն՝ այրվածքից խուսափելու համար։ Երբեմն էլ, գուցե ոչ բավականաչափ արագ, առաջացած բշտիկները հուշում են դանդաղ արձագանքի մասին, և մենք ցավ ենք զգում։ Գրեթե բոլորը սովորել են զգուշանալ ջերմությունից՝ այրվածքին մոտ փորձառության շնորհիվ։ Որքան էլ երեխային զգուշացնեն, հենց ջերմության աղբյուրի հետ անմիջական շփումն է, որ հասկանալի է դարձնում՝ կրակը կարող է այրել։
Պատկերացրեք, եթե մենք չսովորեինք մեր սխալներից։ Պատկերացրեք, եթե ամեն անգամ բաց կրակ տեսնելիս ստիպված լինեինք ձեռքը մոտեցնել, զգալ ջերմությունը, հետ քաշել և միայն այդ ժամանակ հասկանալ, որ այն կարող է այրել։ Այո՛, փորձառությունը լավագույն ուսուցիչն է, եթե, իհարկե, մենք սովորում ենք մեր սխալներից։
Հիսուսը Մատթեոսի 18-րդ գլխում առակ է պատմում մի մարդու մասին, որին ներում են պարտքը, և նա դաս է ստանում ներողամտության վերաբերյալ։ Սակայն, երբ նա հանդիպում է մեկին, ով իրեն պարտք է, նա ոչ մի կարեկցանք կամ ողորմություն չի ցուցաբերում և պահանջում է անհապաղ վճարել պարտքը։ Թեև առակը կենտրոնանում է ներողամտության գործողության վրա, այն պարունակում է նաև ուսուցումից բխող պատասխանատվության մասին խորքային դաս։
Ողջ կյանքը ուսուցողական փորձառություն է՝ իրադարձություններով, որոնք մեզ դրդում են որոշումներ կայացնել։ Այդ որոշումները հիմնված են այն բանի վրա, ինչ մենք սովորել ենք կյանքի մեզ տված բազմաթիվ դասերից։
Հայերը Խաչի ժողովուրդ են, մի փաստ, որը Հայ եկեղեցին տոնում է իր ծիսակարգերի և ուսմունքների միջոցով։ Խաչը հայ ժողովրդի համար տառապանքի և հաղթանակի, խաչելության և հարության խորհրդանիշ է։ Նրանք իրենց՝ որպես քրիստոնյա ազգի պատմությունից սովորել են խաչի դասերն ու ուղին։ 1915 թվականը արձանագրում է 20-րդ դարի առաջին ցեղասպանությունը, որը տեղի ունեցավ Օսմանյան կայսրությունում ապրող հայ ժողովրդի դեմ։ Հարյուր տարի անց՝ 2023 թվականին, էթնիկ զտումների արշավը կրկին տեղի ունեցավ հայկական հողերում՝ Արցախում։ Աշխարհը դիտում էր 1915-ին և կրկին 2023-ին։ Եվս մեկ դաս՝ ունենալ ցեղասպանություն և մնալ մեկուսացված աշխարհում։
Այսօր էթնիկ զտումների հերթական արշավն է ընթանում, որը լուսաբանվում է աշխարհի բոլոր լրատվամիջոցներով, մի աշխարհի, որը խուլ ու անտարբեր է լուրերի հանդեպ։ Գազայում ցեղասպանություն է տեղի ունենում։ Սա քաղաքական խնդիր չէ, այլ մարդասիրական։ Հայ եկեղեցին Խաչելության վկան է՝ Խաչի վկան, և չի կարող լուռ մնալ՝ Հարության Ավետարանը քարոզելով։ Այստեղ մենք հասկանում ենք Արմոդոքսիայի՝ այսօրվա մեր աշխարհում գործող Հայ եկեղեցու անհրաժեշտությունը։ Մեր սովորածը կյանքի կոչելը այն է, ինչ պահանջվում է մեզանից՝ որպես մարդկանց։ Սա այն առակի հիմքում ընկած դասն է, որով Հիսուսը մեզ սովորեցնում է դասեր քաղել մեր անցյալից։
Կան բազմաթիվ դասեր, որոնք ավելի ցավալի և ծանր են, քան բաց կրակից ստացված այրվածքը։ Մարդկության հոգին կորչում է, երբ մենք անտեսում ենք արդարության և կյանքի համար լռության մեջ ձայն բարձրացնելու ամենահիմնարար դասերը։
Մենք աղոթում ենք արիության համար՝ պաշտպանելու այն, ինչ ճիշտ է, նույնիսկ երբ դա դժվար է։ Օգնե՛ք մեզ լինել Ձեր խաղաղության և արդարության գործիքները՝ մեր բոլոր գործերում արտացոլելով Ձեր սերը։ Ամեն։
