Արմոդոքսիան այսօր. Աշակերտություն

Այս հանգստյան օրերին Հայ եկեղեցին տոնում է «Հիսուսի 72 աշակերտների» հիշատակը։ Նախքան ինձ կմեղադրեք կշեռքի նժարին ավելորդ 60 հոգի ավելացնելու մեջ, կարդացեք Ղուկասի Ավետարանի մանրամասները (գլուխ 10). «Տերը նշանակեց ուրիշ յոթանասուներկուսին և նրանց երկու-երկու ուղարկեց Իր առջևից այն բոլոր քաղաքներն ու վայրերը, ուր Ինքը պիտի գնար։ Ապա ասաց նրանց. «Հունձքը շատ է, բայց մշակները՝ քիչ. ուստի աղոթե՛ք հնձի Տիրոջը, որ մշակներ ուղարկի Իր հնձի համար»։

Ավետարանում աշակերտությունը կոչում էր, որը տրվում էր աշակերտների մի խմբի՝ այս դեպքում Հիսուսի, որոշակի առաքելությամբ։ Հիսուսն ուղարկեց այս 72 աշակերտներին հետևյալ խոսքերով. «Գնացե՛ք. ահա ես ձեզ ուղարկում եմ ինչպես գառներ՝ գայլերի մեջ։ Քսակ մի՛ տարեք, ո՛չ մախաղ, ո՛չ էլ կոշիկներ, և ճանապարհին ոչ ոքի մի՛ ողջունեք։ Որ տուն էլ մտնեք, նախ ասե՛ք. «Խաղաղությո՛ւն այս տանը»։ Եվ եթե այնտեղ խաղաղության որդի լինի, ձեր խաղաղությունը կհանգչի նրա վրա, իսկ եթե ոչ՝ ձեզ կվերադառնա։ Նույն տանը մնացե՛ք, կերե՛ք և խմե՛ք այն, ինչ իրենք կտան, որովհետև մշակն արժանի է իր վարձին։ Տնից տուն մի՛ անցեք։ Որ քաղաքն էլ մտնեք, և ձեզ ընդունեն, կերե՛ք այն, ինչ ձեր առաջ կդնեն։ Բժշկե՛ք այնտեղ եղող հիվանդներին և ասե՛ք նրանց. «Աստծու արքայությունը մոտեցել է ձեզ»։

Այս խոսքերով Հիսուսը սահմանում է քրիստոնեական քարոզչական գործունեության ուղղությունը։ Այն նպատակաուղղված է և հիմնված է անձնազոհ ծառայության վրա։ Այն Ավետարանը տարածելու կոչ է, որը, ինչպես լսում ենք այս հատվածում, կենտրոնացած է խաղաղության վրա։ Նույն այս հրավերով շատերը հետևեցին Հիսուսի կոչին. ոմանք ընտրեցին հոգևորականի ուղին, իսկ ոմանք էլ այն ընդունեցին որպես կյանքի կոչում՝ որպես իրենց անձնական աշխարհական ծառայություն։

Հենց այս հատվածից է, որ քրիստոնեությունը փոխանցվեց և տարածվեց։ Հայ եկեղեցու պարագայում, երբ մենք խորհում ենք մեր առաքելական արմատների մասին, այսօր մեզ հիշեցնում են, որ սուրբ առաքյալները՝ լինի Թադեոսը, Բարդուղիմեոսը, թե մյուսները, մասն էին կազմում այս առաքելության։ Այն ամենը, ինչ մենք գիտենք Հիսուսի, Նրա սիրո և ուսմունքների մասին, մեզ է հասել Հիսուսի այս հավատարիմ աշակերտների աշխատանքի շնորհիվ, որոնք գործում էին այս Սուրբ Մարմնի՝ Եկեղեցու միջոցով։

«Աշակերտ» բառը կարող է առաքելական դարաշրջանի տղամարդկանց պատկերներ արթնացնել։ Դա Վինչիի «Խորհրդավոր ընթրիքը» թերևս Հիսուսի և Նրա տասներկու աշակերտների ամենահայտնի պատկերումներից է։ Այսօրվա ուշադրությունը 72-ի վրա օգնում է մեզ դուրս գալ կարծրատիպային պատկերներից։ Մեր կարդացած հատվածում նկատեք, որ 72-ի մասին խոսվում է առանց սեռի հիշատակման։ Վաղ եկեղեցում աշակերտությունը հասանելի էր բոլորին։

Մեր կյանքի յուրաքանչյուր պահին մենք հրավիրված ենք լինելու Քրիստոսի աշակերտները։ Երբեք մի՛ փնտրեք ինքներդ ձեզանից դուրս՝ գտնելու համար Հիսուս Քրիստոսի աստվածային ուսմունքի հանդեպ անհրաժեշտ բաց լինելը։

Դիտրիխ Բոնհյոֆերը՝ 20-րդ դարի ամենաականավոր բողոքական աստվածաբաններից մեկը, սպանվեց նացիստների կողմից Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ հրեա բնակչությանը պաշտպանելու համար։ Նա բացահայտ խոսում էր այդ բնակչության նկատմամբ իրականացվող ստոր և սարսափելի վերաբերմունքի մասին։ Նրա քննադատության զենքը Հիսուս Քրիստոսի Ավետարանն էր, և նա գնաց մահվան՝ պաշտպանելով այդ Ավետարանը։ Նա շատ է գրել աշակերտության մասին։

Այս հանգստյան օրերին, երբ մենք կենտրոնանում ենք աշակերտության վրա, Ձեզ եմ թողնում Բոնհյոֆերի այս խոսքերը աշակերտության և Շնորհի մասին։ Ահա խոսքեր՝ խորհրդածության և աղոթքի համար։

Ճշմարիտ աշակերտությունը բնորոշվում է Քրիստոսին հնազանդությամբ։ Գոյություն ունի «էժան» և «թանկ» շնորհ։ Էժան շնորհը թողության քարոզն է՝ առանց ապաշխարության պահանջի, մկրտությունը՝ առանց եկեղեցական կարգապահության, հաղորդությունը՝ առանց խոստովանության։ Դա շնորհ է առանց աշակերտության, շնորհ՝ առանց խաչի, շնորհ՝ առանց կենդանի և մարմնացյալ Հիսուս Քրիստոսի։ Ի հակադրություն էժան շնորհի՝ թանկ շնորհը մեզ դիմավորում է որպես Հիսուսին հետևելու շնորհալի կոչ։ Այն գալիս է որպես թողության խոսք՝ կոտրված ոգու և զղջացող սրտի համար։ Այն թանկ է, որովհետև ստիպում է մարդուն հնազանդվել Քրիստոսի լծին և հետևել Նրան. այն շնորհ է, որովհետև Հիսուսն ասում է. «Իմ լուծը քաղցր է, և Իմ բեռը՝ թեթև»։

Շապիկի լուսանկար. Աշակերտը Ղազանչեցոց տաճարում, 2014 թ., Տեր Վազգեն