Վերընթաց. Լուսին և սրբեր
Արմոդոքսի՝ այսօր. Մեկ րոպե ամառային ժամանակի համար
Լուսինը և սրբերը
1969 թվականի այս օրը «Ապոլոն-11»-ը վայրէջք կատարեց Լուսնի վրա, և Նիլ Արմսթրոնգը կատարեց իր հիշարժան «փոքրիկ քայլ մարդու համար, բայց հսկայական թռիչք՝ ողջ մարդկության համար» քայլը մեր ամենամոտ երկնային հարևանի մակերևույթին։
Ժամանակների սկզբից ի վեր Լուսինը ոգեշնչել է բանաստեղծների ու ռոմանտիկների, միստիկների ու փիլիսոփաների։ Հին ժամանակների մարդիկ պատկերացնում էին, որ գիշերային երկնքի խավարի հետևում լույս կա, իսկ Լուսինն ու աստղերը այդ մութ վարագույրի վրայի անցքերն են, որոնք մեզ հնարավորություն են տալիս տեսնելու այնտեղ թաքնված լույսը։ Տիեզերքի ծագումն ուսումնասիրող գիտնականներին նույնպես հետաքրքրել է Լուսինը. ոմանք ասում են, որ այն իր չափերով համապատասխանում է Խաղաղ օվկիանոսին, և գուցե այն անջատվել է Երկրից մոլորակային համակարգի ձևավորման վաղ շրջանում։ Գրական հերոսները, ինչպես օրինակ «Լուսնոտը» ֆիլմից Կոսմո Կաստորինին, Լուսնի չափերն օգտագործում էին որպես սիրո չափիչ՝ լինի դա իր դստեր՝ Լորետայի գլխի չափը, թե Ֆրենկ Բիգալոուի դեպքը, Լուսինը հիանալի չափիչ էր սիրո համար։ Երեխաները, նայելով վեր՝ Լուսնի վրայի երկնաքարերի հարվածներից մնացած կլորավուն հետքերին, պատկերացնում էին, թե այն շվեյցարական պանրից է պատրաստված։
Լուսինը, մեր Եկեղեցու սրբերի նման, գտնվում է մեր գլխավերևում՝ հորդորելով մեզ նայել վեր, հիանալ և խավարի մեջ լույս գտնել։
Այսօրվա մեկ րոպեն՝ ամառային ժամանակաշրջանի համար:
