Սաղմոս 24-ի հարց ու պատասխան

Սարկավագ. Նա է Փառաց Թագավորը

Հազարավոր կյանքեր խլած և տարածքային կորուստներ պատճառած պատերազմից հետո մի նոր հարց է ծագում. ո՞վ է այս Թագավորը, որն այնքան հզոր է ճակատամարտում, որ մենք պարտվեցինք պատերազմում: Գուցե ոչ այնքան հստակ, որքան եկեղեցում սարկավագի օրհներգերը, բայց մտքի խորքում շատերն են տալիս այս հարցը, և ոմանց համար սա դառնում է բեկումնային պահ՝ հրաժարվելու Աստվածային Պաշտպանի հանդեպ հույսերից, կամ պարզապես՝ Աստծո հանդեպ հավատքի կորստի:

Սաղմոս 24-ի հարց ու պատասխանը վերաբերում է արդիականությանը: Ո՞րն է մեր եկեղեցական ծառայության և մեր Հավատքի կապը այսօր աշխարհը ձևավորող իրադարձությունների հետ: Սա Հիսուսի դատապարտման արձագանքն է. «Վա՜յ ձեզ, դպիրներ և փարիսեցիներ, կեղծավորներ», որը գրված է Մատթեոսի 23-րդ գլխում: Ի՞նչ կապ կա կիրակի առավոտյան մեր գործողությունների և շաբաթվա ընթացքում տեղի ունեցող ողբերգությունների հանդեպ մեր արձագանքի միջև: Հայաստանում և Արցախում գոյաբանական ճգնաժամ է հասունանում, և ի վերջո, մենք պետք է հարցնենք՝ ի՞նչ է նշանակում հռչակել Աստծուն որպես ամենակարող՝ հզոր ճակատամարտում, սարսափելի ողբերգությունների՝ բռնաբարությունների, խժդժությունների և մահապատիժների դեմ հանդիման:

Շաբաթը սկսեցի՝ կիսվելով Ձեզ հետ իմ հիասթափությամբ այն Եկեղեցու հանդեպ, որը տվեց Սուրբ Աստվածածին և խաղող, առանց դրանց արդիականությունն ու նշանակությունը կապելու: Մենք միասին անցանք մի ճանապարհ, որը դիտարկում էր մեր դավանած հավատքը և դրա կիրառումը իրական պայմաններում, այսինքն՝ հրաշքները հասկանալ որպես մեր առօրյա կյանքի մաս: Մենք խոսեցինք գերբնականի բնականի վերածվելու մասին: Կրոնը, և հատկապես մեր կրոնը՝ քրիստոնեությունը, ինչպես այն դավանվում է Հայ Եկեղեցու կողմից, մեր հավատքի ճշմարտությունն առանց փոխզիջման ընդունելու մասին է: Սաղմոս 24-ի հարց ու պատասխանի դեպքում՝ այո՛, Նա է Փառքի Թագավորը, հզոր ճակատամարտում: Սա ընդունելով՝ բեռը մեր ուսերին է՝ Ձեր և իմ, հավատալու այնքան, որ դադարենք փնտրել աշխարհիկ և քաղաքական լուծումներ և վստահենք այն Հավատքին, որը մեզ հասցրել է այստեղ՝ հակառակ բոլոր դժվարությունների:

Այսօրվա դասը մի հռչակագիր է, որը երկու հազարամյակ շարունակ կրկնվում է մեր Պատարագում: Եթե Նա ճակատամարտում հզոր չլիներ, եթե Նա Փառքի Թագավորը չլիներ, մենք, անշուշտ, այն դուրս կհանեինք Պատարագի տեքստից: Պատճառ կա, թե ինչու է այն կրկնվում և հաճախակի հնչում, քանի որ դա իրականության դավանանք է: Մենք գալիս ենք հասկանալու, որ այս մեկ դավանանքը մեր Սուրբ Պատարագի կենտրոնում է, որը նշվում է ողջ աշխարհում: Այդ դավանանքի մեջ մենք կոչված ենք ներգրավվելու Փառքի Թագավորի հետ: Եվ այսպես, այսօր մենք մեկ քայլ առաջ ենք անում, որտեղ հասկանում ենք, որ մեր երկընտրանքների, դժվարությունների, պատերազմների և չարիքի պատասխաններն ու լուծումները ուրիշների ձեռքում չեն, այլ հրավերը մեզ է ուղղված: Մենք հասկանում ենք, որ գերբնականը բնական է, և այն մեր մեջ է՝ Ձեր և իմ: Այստեղից էլ սկսվում է պատասխանատվությունը՝ մեր անձնական պատասխանատվությունը:

Այստեղ ընդմիջում կանենք՝ հաջորդ անգամ շարունակելու համար: Մինչ այդ, աղոթենք. «Տե՛ր մեր Աստված, Դու կանչել ես մեզանից յուրաքանչյուրին՝ ծառայելու Քո Արքայության մեջ: Տո՛ւր ինձ ուժ և քաջություն՝ հաղթահարելու օրվա դժվարությունները և իմ տաղանդները ներդնելու Խաղաղության որոնումներում: Ամեն»