Զենքը

Արմոդոքսիան այսօր. Զենքը

Պատերազմը քաղաքական գործողություն է։ Այն հնագույն երևույթ է և դարձել է միջոց, որով մարդիկ լուծում են իրենց տարաձայնությունները։ Մեզ սովորեցրել են հավատալ, որ պատերազմը, թեկուզ ծայրահեղ միջոց լինելով, վերջնականապես լուծում է հակամարտությունները։ Մենք դիմում ենք զենքի՝ ստեղծելով ավելի հզոր ու կատարելագործված միջոցներ՝ դժվարությունները և թշնամիներին հաղթահարելու համար։ Մենք կարծում ենք, որ որքան մեծ ու հզոր է զենքը, այնքան ավելի երաշխավորված է մեր հաղթանակը։ Այդպիսով, խաղաղության ձգտմանը զուգընթաց, մենք անընդհատ որոնում ենք ավելի մեծ ու ավելի ավերիչ զենքեր։

Հիսուս Քրիստոս մեզ առաջարկում է յուրօրինակ մի զենք՝ Սերը։ Այո, մենք հարգանքի տուրք ենք մատուցում սիրուն՝ ասելով, որ հենց այն է աշխարհը շարժող ուժը։ Ձեզ հարկավոր է միայն սեր։ Մենք երգեր, բանաստեղծություններ, վեպեր, ֆիլմեր, վանքեր ու եկեղեցիներ ենք նվիրում սիրուն և վկայում դրա հզոր ուժի մասին, սակայն երբ հարցը հասնում է թշնամիների դեմ պայքարին, մենք չենք հավատում սիրո զորությանը և փոխարենը ընտրում ենք կործանման գործիքները։

Մեզ սովորեցրել են՝ ոչ միայն մանկուց, այլև որպես քաղաքակրթություն՝ պատմական դասերի միջոցով, հավատալ, որ պատերազմը լուծում է։ Իրականության ստուգում. պատերազմներ են մղվում, բայց ոչ ոք չի հաղթում։ Իհարկե, այստեղ կամ այնտեղ ճակատամարտ կարող է շահվել, սակայն պատերազմներում ոչ ոք չի հաղթում։ Ի վերջո, պարտվող կողմը միայն վրդովմունք ու զայրույթ է կուտակում՝ մեկ այլ օր «հաշիվները մաքրելու» համար։

Ավելին, պատերազմը ստեղծում է այն պատրանքը, թե որոշ կյանքեր ավելի կարևոր են, քան մյուսները։ Կանանց և երեխաներին առաջինն են կոչ անում տարհանվել, կարծես տղաների և տղամարդկանց կյանքը պակաս արժեք ունի։ Զինվորները զորակոչվում կամ կամավորագրվում են, և երբ նրանք հագնում են համազգեստը, դառնում են թիրախ, կարծես նրանց մայրերն ու հայրերը չեն լացելու, երբ լուր ստանան, որ իրենց զավակն այլևս չկա։

Շաբաթավերջին չորս իսրայելցի պատանդներ փրկվեցին, սակայն գործողության արդյունքում զոհվեց ավելի քան 200 պաղեստինցի և չորս անգամ ավելին հոսպիտալացվեց, ինչն ամրապնդում է այն պատումը, թե որոշ կյանքեր, որոշ խմբեր, որոշ մարդիկ ավելի արժեքավոր են, քան մյուսները։

Գոյություն ունի ավելի վեհ գաղափար և ավելի լավ զենք՝ մեր թշնամիներին հաղթահարելու համար։

Եթե պնդում եք, որ Աստված կյանքի հեղինակն է, ապա պետք է ընդունեք, որ յուրաքանչյուր կյանք թանկ է Աստծո համար։ Աստծո համար մարդկանց հիերարխիաներ չկան, ինչպես ուսուցանում է Հիսուսը։ Մենք՝ մարդիկ ենք ստեղծել անհավասարություններ։ Մենք ենք պատերազմներ հրահրում և պատասխանատու ենք դրանք դադարեցնելու համար։

Հիսուսի խոսքերը հստակ են. «Լսել եք, որ ասվել է՝ “Սիրի՛ր մերձավորիդ և ատի՛ր թշնամուդ”։ Իսկ Ես ասում եմ ձեզ. սիրե՛ք ձեր թշնամիներին, օրհնե՛ք ձեզ անիծողներին, բարի՛ գործ արեք ձեզ ատողներին և աղոթե՛ք ձեզ հալածողների համար, որպեսզի լինեք որդիները ձեր երկնավոր Հոր, որն իր արեգակը ծագեցնում է չարերի ու բարիների վրա և անձրև է տեղում արդարների ու անարդարների վրա։ Որովհետև եթե սիրեք նրանց, ովքեր ձեզ սիրում են, ի՞նչ վարձք ունեք. չէ՞ որ մաքսավորներն էլ նույնը չեն անում։ Եվ եթե միայն ձեր եղբայրներին ողջունեք, ի՞նչ ավելի բան եք անում. չէ՞ որ հեթանոսներն էլ նույնը չեն անում։ Արդ, դուք կատարյա՛լ եղեք, ինչպես որ ձեր երկնավոր Հայրն է կատարյալ»։ (Մատթեոս 5)