Տիտանիկի տախտակամածի աթոռները

Բարի սամարացու առակում (Ղուկաս 10:25–37) մենք քննեցինք իսկական մերձավորի գործողությունը։ Հիսուսը նրան նույնացրեց սամարացու հետ, և ինչպես երեկ քննարկեցինք, մենք կարող ենք (և պետք է) նմանատիպ բարեգործներին նույնացնենք այնպիսի բնութագրիչներով, որոնք բացահայտում և մատնում են մեր նախապաշարմունքները։

Բարի սամարացին նա էր, ով օգնության ձեռք մեկնեց ավազակների հարձակմանը ենթարկված մարդուն։ Նա ավելին արեց, քան կարելի էր ակնկալել։ Այս մեկ գործող մարդու դիմաց երկու հոգի չգործեցին։ Ավելին՝ նրանք հեռացան, շրջվեցին, խուսափեցին և, անցնելով ճանապարհի մյուս կողմը, համոզվեցին, որ հեռացել են միջադեպի վայրից։ Հիսուսը նպատակաուղղված կերպով օգնություն առաջարկողին սամարացի անվանեց։ Նա այն մարդն էր, որից ոչ ոք օգնություն չէր ակնկալում։ Հիսուսը նույնքան անսպասելի էր նաև այն կերպարների ընտրության հարցում, որոնք հրաժարվեցին օգնել կիսամեռ վիճակում թողնված մարդուն։ Նա ընտրեց քահանայի և ղևտացուի՝ համայնքի կրոնական պաշտոնյաներին։ Պատկերացրեք՝ քահանան և ղևտացին Աստծո պատվիրակներն էին, և նրանք անտարբեր անցան կարիքավորի կողքով։

Ես լսել եմ նրանց անտարբերության պատճառների բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Ոմանք ենթադրում են, որ նրանք կարծել են, թե մարդն արդեն մահացած է, իսկ հրեական օրենքը քահանաներին արգելում էր շփվել դիակների հետ, քանի որ դա պղծում է նրանց։ Մյուսները, նույնիսկ հայ ուղղափառ ավանդույթի մեջ, ենթադրում են, որ քահանան և ղևտացին ներկայացնում էին Օրենքն ու Մարգարեներին, իսկ սամարացին խորհրդանշում էր Քրիստոսին։ Դա գեղեցիկ է և տեղավորվում է փրկության մոդելի մեջ, բայց ես իսկապես հավատում եմ, որ Հիսուսի նպատակը մեզ գործողության մղելն էր։ Նա միտումնավոր օգտագործեց այս կերպարները։ Քահանան և ղևտացին երկուսն էլ լավատեղյակ էին ժամանակի կրոնին և երկուսն էլ հռչակում էին Աստծո հանդեպ իրենց լիակատար սերը։ Նրանք Սուրբ Գիրքն ավելի լավ գիտեին, քան բնակչության մեծ մասը։ Նրանք երկրպագում էին Աստծուն՝ օրենքի պահանջներին համապատասխան։ Եվ այնուամենայնիվ, կյանքի ու մահվան հարցի առջև նրանք խուսափեցին ակնհայտից։

Հիսուսի խոսքերը՝ այն առակները, որոնք Նա կիսում է, հստակ են և որոշակի։ Ինչպես Օկամի ածելին, «Արմոդոքսին» մեզանից պահանջում է հեռացնել անհավանական բացատրությունները և դիտարկել Հիսուսի խոսքերի ամենապարզ ըմբռնումը. այս դեպքում Նա նկատի ուներ, որ մենք պետք է օգնենք կարիքավորներին՝ նույնիսկ ակնկալվողից ավելին, առանց նախապաշարմունքների՝ բոլորին համարելով մեր մերձավորը։

Թուրքիայում տեղի ունեցած երկրաշարժը խլում է 20,000 կյանք, Հայաստանում տեղի ունեցածը՝ 50,000, Լուիզիանայի փոթորիկը՝ 50, Ուկրաինայի պատերազմը՝ 15,000 զոհ, զինված անձը կրակ է բացում մարդաշատ բարում, աշխարհազորայինները ոչնչացնում են կոնգոցի խաղաղ բնակիչներին, կինը ծեծի է ենթարկվում ամուսնու կողմից, իսկ փոքրիկ երեխան ուշ գիշերով Միջին Արևմուտքի հիվանդանոցի սենյակում պայքարում է արյան հիվանդության դեմ։ Մենք կարող ենք հարյուրավոր պատճառներ գտնել չգործելու համար՝ վկայակոչելով մաշկի գույնի, կրոնի, լեզվի, նախասիրությունների կամ ծագման տարբերությունները։ Թող «իրենց ժողովուրդը» հոգ տանի նրանց մասին, ես ունեմ Աստված, որ սիրում է ինձ։ Այդ դեպքում դուք կարող եք նույնքան հաջողությամբ վերադասավորել Տիտանիկի տախտակամածի աթոռները։

Ցավող աշխարհում Հիսուս Քրիստոսը պահանջում է, որ մենք միմյանց տեսնենք որպես նույն Հոր զավակներ, այսինքն՝ նույն տանից եղբայրներ և քույրեր։

Աղոթենք. «Երկնային Հայր, թող Բարի սամարացու օրինակն առաջնորդի ինձ՝ կատարելու այն, ինչ հաճելի է Քո աչքերին։ Բացիր աչքերս և բոլոր զգայարաններս՝ տեսնելու և զգալու այս աշխարհի յուրաքանչյուր տղամարդու և կնոջ մարդկայնությունը։ Տուր ինձ ուժ՝ օգնության ձեռք մեկնելու աշխարհի տառապյալներին և տեսնելու նրանց այնպես, ինչպես Դու ես տեսնում՝ որպես Աստծո զավակներ, հետևաբար՝ որպես իմ եղբայր ու քույր, որպես իմ մերձավոր։ Ամեն»։