Երկուսից շատ (ոչ թե չափազանց շատ)

Արմոդոքսին այսօր. Գալուստ. Երկուսը՝ ոչ թե ավելին

Մինչ մենք մեր Գալստյան ուղևորության ընթացքում մոտենում ենք Սուրբ Ծննդին, ակնհայտ է դառնում, որ Սուրբ Ծնունդը նշելու ենք դեկտեմբերի 25-ին, իսկ այնուհետև՝ հունվարի 6-ին։ Երեկ մենք խոսեցինք ձմեռային արևադարձի, արևի ծննդյան և Որդու ծննդյան մասին։ Երբեմն մարդիկ, հայկական ուղղափառության մասին զրույց սկսելու իրենց եռանդի մեջ, նշում են, որ հայերը բախտավոր են, քանի որ ունեն երկու Սուրբ Ծնունդ։ Այս պնդումը մասամբ ճիշտ է, քանի որ իրականում հայկական ուղղափառ ըմբռնումը շատ ավելին է, քան երկու տոնակատարությունը։

Դեկտեմբերի 25-ը Արևմուտքում և հունվարի 6-ը Հայաստանում ընդամենը հարմարավետության համար ընտրված ամսաթվեր են, այսինքն՝ օրեր, երբ Քրիստոսի Ծնունդը կարելի է նշել պաշտոնական հանդիսություններով՝ լինի դա պատարագ, համերգ, թե տոնակատարություն։ Օրացույցները ժամանակը չափելու հարմար միջոցներ են։ Կան խմբեր, որոնք իրենց արարողությունները կազմակերպում են այլ օրացույցներով, օրինակ՝ հուլյան օրացույցով, որի դեպքում նրանց դեկտեմբերի 25-ը համընկնում է մեր հունվարի 7-ի հետ։ Նույնիսկ Հայ Առաքելական եկեղեցու ներսում օրացույցային տարբերություններ կան։ Երուսաղեմում Աստվածահայտնության տոնը, որը մենք նշում ենք հունվարի 6-ին, նշվում է հունվարի 19-ին։

Արմոդոքսին մի կողմ է թողնում օրացուցային հաշվարկներն ու ժամանակագրական աղյուսակները՝ ներկայացնելով Սուրբ Ծննդյան օրվա շատ ավելի պարզ ու խորիմաստ հռչակումը: Քրիստոնյայի համար Քրիստոս ծնվում է ամեն օր: Պատկերացրե՛ք մի աշխարհ, որտեղ ամեն օր նշվում է որպես Սուրբ Ծնունդ: Հենց սա էր այն հիմնարար հավատքը, որը քարոզում էր Հիսուս Քրիստոսը: Դուք չեք կարող քարոզել մի բան և ապրել այլ կերպ: Դուք չեք կարող այսօր դիմել Աստծուն, իսկ վաղը մոռանալ Նրա մասին: Քրիստոս ծնված է և մեր մեջ է ամեն օր: Քրիստոնյան ապրում է Աստծո և մարդու հաշտեցման տոնով: Քրիստոնյան ամեն օր ձգտում է հասնել այն պատգամին, որը հրեշտակները հռչակեցին Հիսուսի ծննդյան գիշերը. «Խաղաղություն երկրի վրա և բարեհաճություն մարդկանց միջև»։ (Ղուկաս 2:14) Մի այլ տեսանկյունից՝ արդյո՞ք կա մեր կյանքում մի օր, երբ մենք չհռչակենք Սուրբ Ծննդյան ավետիսը, որ Քրիստոս ծնվեց և հայտնվեց:

Մենք այսօր սովորում ենք, որ Սուրբ Ծնունդը դեկտեմբերի 25-ին է և հունվարի 6-ին, բայց այն պետք է լինի նաև փետրվարի 11-ին, օգոստոսի 31-ին, սեպտեմբերի 7-ին՝ մի խոսքով՝ ամեն օր։ Հայկական ուղղափառությունը Սուրբ Ծննդյան երկու օրը վերջնականապես վերածում է բազմաթիվ օրերի՝ ամեն օրվա։ Այս ըմբռնումով է, որ մենք այժմ շարունակում ենք մեր ուղին Գալստյան շրջանի վերջին օրերին։

Աղոթենք. Տե՛ր Աստված, օգնե՛ք մեզ ապրել որպես քրիստոնյաներ մեր կյանքի ամեն օրը: Ձեր ծննդյան տոները մեր օրացույցներում կարևոր նշաձողեր են և հիշեցում փրկարար իրադարձության մասին: Թույլ տվե՛ք ինձ ապրել այնպես, որ յուրաքանչյուր օրը նշեմ որպես Ձեր՝ ինձ և ողջ մարդկության հանդեպ ունեցած սիրո տոն: Ամեն: