Մեծ պահքի ուղին՝ օր 30. Ինչո՞ւ չարիքը

Մեծ պահքի ուղին՝ օր 30. Ինչո՞ւ չարիքը

Մարդկությանը հուզող բոլոր հարցերի մեջ, բոլոր այն հարցերի մեջ, որոնք պատասխան են պահանջել, թերևս չկա ավելի մեծ հարց, քան «Ինչո՞ւ չարիքը»։ Ինչո՞ւ գոյություն ունի չարիքն այս աշխարհում։ Այս հարցը տալիս են թե՛ կրոնական հավատք դավանողները, թե՛ նրանք, ովքեր հերքում են Աստծո գոյության որևէ գաղափար։ Քրիստոնյայի համար «Չարիքի հիմնախնդիրը» հուզիչ հանելուկ է, քանի որ այն կարող է խարխլել հավատքի և Աստծո հանդեպ ունեցած վստահության հիմքերը։

Չարիքի հիմնախնդիրը ձևակերպվում է հետևյալ կերպ. եթե Աստված բարի է և ամենակարող, ինչո՞ւ է Նա թույլ տալիս չարիքը։ Ինչո՞ւ են վատ բաներ տեղի ունենում։ Ինչո՞ւ կան երկրաշարժեր։ Ինչո՞ւ կա քաղցկեղ։ Ինչո՞ւ են պատերազմներն ու ցեղասպանությունները։ Ինչո՞ւ ենք մենք ստիպված բախվել այսքան շատ ողբերգությունների։ Այսպիսով, խնդիրն այն է, որ կամ Աստված ամենակարող չէ, հետևաբար թույլ է տալիս չարիքը, կամ էլ Նա բարի չէ, հետևաբար պատասխանատու է չարիքի համար։ Կան նաև այլ հարակից հարցեր. ինչո՞ւ է չարիքը պատահում անմեղ մարդկանց։ Ինչո՞ւ են բարիները տառապում։

Այսօր մենք կդիտարկենք չարի խնդիրը և կհիմնվենք այն թեմաների վրա, որոնք ուսումնասիրել ենք Մեծ պահքի ուղու ընթացքում, հատկապես Դատավորի առակի և անդադար աղոթելու մեր անհրաժեշտության շրջանակներում։ Մենք հիշում ենք, որ Մեծ պահքի այս 30-րդ օրը մենք մեզ հասկանում ենք որպես հոգևոր հասունացման և աճի գործընթացում գտնվողներ։ Այսօր ամեն ինչ այլ կերպ է երևում։ Այսօր ամեն ինչ այլ կերպ է հասկացվում։ Մի կողմ դնելով մեր նախապաշարմունքները՝ մենք բացում ենք մեր սիրտը պատասխանի համար, որը գալիս է մեզ Աստծո՝ սեր լինելու սահմանումից։

Երեկվա մեր ուղևորության ընթացքում մենք կոչ արվեցինք մեր աղոթքի կյանքը դարձնել իրական։ Աստված Ձմեռ պապի կամ Սուպերմենի տեսակի մի անձնավորություն չէ, որին մենք կարող ենք ներկայացնել մեր պահանջների և ցանկությունների ցուցակը։ Ընդհակառակը, մենք հնազանդվում ենք՝ ասելով «Թող լինի Քո կամքը…» կամ «Թող Քո կամքը իրականանա իմ կյանքում և իմ միջոցով»։ Այդպիսով մենք ստանձնում ենք նոր պատասխանատվություն՝ ավելի հասուն հայացք մեր կյանքի և շրջապատի նկատմամբ։

Քրիստոնյան կոչված է պատասխանատու կյանքի։ Եթե ուրիշն է տնօրինում Ձեր կյանքը, Դուք չեք կարող պատասխանատվություն ստանձնել։ Եթե ուրիշն է կատարում Ձեր աշխատանքը, ապա խնդիրներ առաջանալիս Դուք մեղավոր չեք։ Սակայն քրիստոնյան հաստատուն է և ասում է. «Սա իմ գործն է։ Ես ընդունում եմ այն սերը, որ Աստված տվել է իմ սրտին, և հետևաբար պետք է գործեմ այդ սիրով»։

Աղոթքը Աստծո հետ զրույց է, ինչպես նաև զրույց ինքդ քեզ հետ։ Սա մեդիտացիայի գաղափարն է՝ մեկուսանալու, ամեն ինչից հեռանալու և ինքդ քեզ հետ անկեղծ զրույց ունենալու։ Ի՞նչ է ինձ անհրաժեշտ այս կյանքում։ Ո՞վ եմ ես։ Ի՞նչ հատուկ տաղանդներ ունեմ, որոնք կարող եմ օգտագործել և, գուցե, նույնիսկ զարգացնել։

Այժմ անցնենք չարիքին, որովհետև եթե ես եմ տնօրինում իմ կյանքը, ինչպե՞ս բացատրեմ կյանքում առկա մեծ չարիքները։ Այսինքն՝ ի՞նչ ասել այն երևույթների մասին, որոնց հանդեպ ես լիովին անզոր եմ։ Երկրաշարժե՞ր, որոնք կործանում են գյուղեր ու քաղաքներ, որտեղ հազարավոր մարդիկ են զոհվում։ Ի՞նչ ասել սովի և պատերազմի չարիքների մասին։ Ավելի մոտիկից՝ ի՞նչ ասել այն հիվանդությունների մասին, որոնք քայքայում են ընտանիքներն ու հարաբերությունները։ Ես լիովին անզոր եմ։ Եվ որքան էլ աղոթեմ դրանց մասին, գիտեմ, որ դրանք իմ ձեռքում չեն։ Ինչպե՞ս կարող եմ ազդել այս մեծ խնդիրների կամ համատարած չարիքների վրա։ Ճիշտ է, դրանք անհատապես մեր ձեռքում չեն, բայց հենց այստեղ է, որ հայտնվում է հավաքականի՝ Եկեղեցու ուժը։

Մենք հավատում ենք, որ Քրիստոսով ամեն ինչ հնարավոր է։ Մենք հավատում ենք, որ սերը չարից ավելի հզոր է։ Որտե՞ղ պետք է սերը դրսևորվի այսպիսի մեծությամբ, եթե ոչ Քրիստոսի մարմնում։ Երկու հազար տարի առաջ մենք ունեցանք օրինակը, ունեցանք դրսևորումը, ունեցանք Սիրո մարմնացումը։ Մենք հպվեցինք այդ մարմնացմանը և այդ հպումով բժշկվեցինք։ Այդ Մարմնացումը տարվեց խաչելության, և մենք ականատես եղանք հարության։ Եթե մենք ընդունում ենք սա, ապա պետք է ընդունենք նաև ամբողջ փաթեթը։ Փաթեթն ասում է. «Ես ձեզ հետ եմ մինչև աշխարհի վախճանը»։ Այդ փաթեթի մեջ մենք հասկանում ենք, ինչպես Հիսուսն է ասում. «Քաջ եղեք։ Հաղթանակն իմն է», որ մենք նույնպես արժանի ենք և ընդունակ՝ հարություն առնելու մեր խաչելություններից և այժմ կարող ենք մեր կյանքի իրադարձությունների վերաբերյալ այլ ըմբռնում ունենալ։ Իրականում, երկրաշարժերը, փոթորիկները, աղետները, հիվանդությունները, քաղցկեղը՝ դրանք վերջը չեն։ Դրանք այն խաչելություններն են, որոնք մենք կրում ենք այնպես, ինչպես Աստծո Որդին կրեց։ Աստված չկանխեց այդ քաղցկեղը, այդ երկրաշարժը, այդ փոթորիկը սերը ոչնչացնելու փորձից։ Չարը փորձեց։ Բայց չարը ամենուր է։ Հարցը չարին ավելի մեծ չարով հակազդելը չէ։ Հարցը չարին դիմանալն ու այն հաղթահարելն է միայն մեկ ուժով, միակ ուժով, որ մենք ունենք՝ սիրով։

Դիմանալով՝ մենք գտնում ենք մեր կյանքի հարությունները։ Մենք տեսնում ենք, որ սերունդները կառուցված են սիրո վրա, որը չի կարող փլուզվել, որը չի կարող ոչնչացվել ոչ երկրաշարժով, ոչ սովով, ոչ էլ չարի, ատելության, մոլեռանդության քաղցկեղով, որոնք ամեն ինչ կլանում են։ Տեսնում եք, այս աշխարհում չարիք կա, և Աստված թույլ է տալիս այն նույնիսկ խաչի վրա։ Արդյո՞ք դա Աստծուն անզոր է դարձնում։ Մենք կանդրադառնանք այդ հարցին, երբ շարունակենք մեր Մեծ պահքի ուղին աղոթքի այս շրջանում, երբ դիտարկենք մեր աղոթքի կյանքը, երբ դիտարկենք չարի գաղափարը և սիրո ուժը։

Այսօր մենք եզրափակում ենք մեկ այլ տեսակի աղոթքով։ Սա ոգեշնչող ուղերձ է։ Սա մի բան է, որը ես գտել եմ մի քանի տարի առաջ, որը մեծ մխիթարություն բերեց մի հիվանդի, և ես ցանկանում եմ այն կիսել Ձեզ հետ այսօր։ Այն ունի բազմաթիվ կիրառություններ, խնդրում եմ օգտագործեք այն համապատասխանաբար որպես աղոթք Ձեր կյանքում։ Այն կոչվում է՝ «Քաղցկեղն այնքան անզոր է»։

Քաղցկեղն այնքան անզոր է,