Ճաշի հանդիպում

Արմոդոքսին այսօր

Ճաշի հանդիպում

Մի քանի տարի առաջ տեղական թերթերից մեկը հարցազրույց վերցրեց ինձանից այստեղ՝ Հարավային շրջանում։ Հարցերից մեկն այն էր, թե եթե հնարավորություն ունենայիք ճաշելու ցանկացած մարդու հետ՝ պատմական կամ ժամանակակից, մահացած կամ կենդանի, ո՞ւմ կընտրեիք։

Այս տեսակի հարցերը որոշակի ակնկալիքներ են առաջացնում, հատկապես հոգևորականների նկատմամբ։ Հոգևորականի համար ակնհայտ պատմական կերպարը Հիսուս Քրիստոսն է։ Նույնիսկ աշխարհիկ շրջանակներում, ոչ կրոնական մարդկանց մեջ, մարդկության պատմության և մտքի վրա Հիսուսի և քրիստոնեության ազդեցությունն անվիճելիորեն հսկայական է։ Եվ այսպիսով, որոշ իմաստով, սա միակողմանի հարց է, երբ հոգևորականից խնդրում են ընտրել մեկին՝ բոլոր ժամանակներից, ում հետ անցկացնել ճաշի ժամը։

Ես հիասթափեցրի հարցազրույց վարողին, և գուցե Ձեզ՝ ընթերցողիդ կամ ունկնդրիդ, ոչ թե այն պատճառով, որ չէի ուզում խայծը կուլ տալ, այլ որովհետև Քրիստոսից ավելին հարցնելու կարիք չկա։ Խաչելության ժամանակ արձանագրված է, որ Հիսուսն ասել է. «Կատարվեց»։ (Հովհաննես 19:30) Նա աշխարհ էր եկել որպես Աստծո նվեր՝ որպես սիրո վերջնական արտահայտություն։ «Որովհետև Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ տվեց իր միածին Որդուն, որպեսզի ամեն ոք, ով հավատում է նրան, չկորչի, այլ ունենա հավիտենական կյանք»։ (Հովհաննես 3:16) «Ոչ ոք ավելի մեծ սեր չունի, քան այն, որ իր կյանքը տա իր ընկերների համար»։ (Հովհաննես 15:13) Կատարվեց։ Նա մեզ տվել է ամեն ինչ, ինչ պետք է իմանալ, ամեն ինչ, որ անհրաժեշտ է, որպեսզի «Քո թագավորությունը գա, Քո կամքը լինի երկրի վրա, ինչպես երկնքում»։ Նա մեզ տվել է ոչ պակաս, քան այն, ինչ անհրաժեշտ է կյանքը վայելելու և այն առատությամբ ապրելու համար։

Կյանքի ուրախության մի մասը հրաշքն է, խորհուրդը, որոնումը և ինքնաբացահայտումը։ Հիսուսը մեզ տվել է Ճշմարտությունը, որը կիրառելի է սերունդների և քաղաքակրթությունների համար։ Որպես քրիստոնյաներ՝ մենք բոլորս գալիս ենք մեր սեփական հանգամանքներով և հպվում ենք Ճշմարտությանը։ Մենք որոնում ենք, սխալներ անում, նշում ձեռքբերումները, զարմանում, հիանում, լաց լինում, ծիծաղում և, ի վերջո, ապրում։ Հենց այդ գործընթացն է կյանքին իմաստ հաղորդում։ Մեր աղոթքը իմաստության համար է, որպեսզի ապրենք ներդաշնակ մեր շրջապատի հետ։ Սուրբ Ներսեսի աղոթքն է. «Հիսուս, Հոր իմաստություն, տուր ինձ իմաստություն, որպեսզի խոսեմ, մտածեմ և անեմ այն, ինչ հաճելի է Քո աչքին։ Փրկիր ինձ չար մտքերից, խոսքերից և գործերից։ Ամեն»։

Իսկ ո՞ւմ հետ կցանկանայի ճաշել՝ մահացած կամ կենդանի, պատմական կամ ժամանակակից։ Դե, իհարկե, հորս հետ։ Մենք նրան կորցրել ենք վաղ տարիքում։ Ես կցանկանայի ևս մեկ անգամ տեսնել նրան, կիսվել նրա հետ կյանքի հրաշքներով, կախարդանքով, երաժշտությամբ, ծիծաղով և տխրությամբ, որոնք ես հայտնաբերել եմ… և գուցե համեմատել մտքերս։