Կետադրություն

Արմոդոքսիան այսօր. Կետադրություն

Գիտելիքը ուսուցչից աշակերտին, սերնդեսերունդ փոխանցելու ուղիներից մեկը գրավոր խոսքն է: Աստվածաշունչը բանավոր ավանդույթից վերածվեց գրավոր խոսքի, ապա՝ այն տպագիր ժողովածուի, որը մենք կրում ենք այսօր: Այն գրվել է հունարեն, աստվածաշնչյան եբրայերեն և աստվածաշնչյան արամեերեն լեզուներով: Տպագրական մեքենան հայտնագործվել է միայն 15-րդ դարում: Մինչ այդ, այն նոր լսարաններին էր փոխանցվում գրիչների միջոցով, որոնք տքնաջանորեն արտագրում էին բառերը մեկ ձեռագրից մյուս մագաղաթի վրա և հոգատարությամբ ստուգում դրանք՝ սխալներից խուսափելու համար, և այդ բառերը դարձան հավատքի պատմությունները:

Հետաքրքիր է, որ շատ տեքստեր, հատկապես Նոր Կտակարանի հունարեն բնագրերը, գրվել են ՄԵԾԱՏԱՌԵՐՈՎ՝ առանց բացատների և, հավանաբար, առանց կետադրության:

Կետադրությունը անհրաժեշտ է նախադասության մեջ շարադրված բառերին իմաստ հաղորդելու համար: Դիտարկենք, օրինակ, հետևյալ նախադասությունը. «Կանայք առանց իրենց տղամարդու ոչինչ են»: Մի պահ սպասեք. նախքան այս գրառմանը հետևելը դադարեցնելը կամ, ավելի վատ, եթե հանկարծ դարձել եք այս գրառման երկրպագուն, ուզում եմ, որ հասկանաք՝ այս նախադասությունը զուրկ է կետադրությունից: Կրկին. Կանայք առանց իրենց տղամարդու ոչինչ են: Այժմ ավելացնենք կետադրություն. «Կին, առանց նրա՝ տղամարդը ոչինչ է»: Նույն բառերը՝ կետադրության հավելումով, բացահայտում են մի միտք, որը բոլորովին հակառակ է սկզբնականին:

Պատկերացրեք այն հսկայական աշխատանքը, որը կանգնած էր Եկեղեցու առջև՝ նախադասությունները և դրանց կառուցվածքը վերծանելու հարցում: Երբ Հիսուսը խաչի վրա դառնում է ավազակին և ասում. «Ճշմարիտ եմ ասում քեզ, այսօր ինձ հետ դրախտում կլինես», դա հաստատում է, որ կյանքը մահից հետո անմիջապես շարունակվում է: Սակայն, եթե ստորակետը տեղափոխվեր մեկ բառով՝ «Ճշմարիտ եմ ասում քեզ այսօր, դու ինձ հետ դրախտում կլինես», պահի անմիջականությունը կկորեր՝ տեղիք տալով հաջորդ քայլի վերաբերյալ ենթադրությունների:

Բարեբախտաբար, Եկեղեցին սկզբից ի վեր այնտեղ էր և գիտեր բառերի իմաստը նախքան դրանց նախադասության մեջ գրվելը:

Կետադրությունը՝ կետը, գիծը, նշանը, ավելին է, քան պարզապես դադար կամ շեշտադրում: Այն ուղերձ փոխանցելու միջոց է:

Այսօր աղոթում ենք. «Տե՛ր, բացիր սիրտս Քո խոսքի համար: Ես լսում եմ ականջներովս և կարդում աչքերովս, բայց իմ սիրտն եմ Քեզ հանձնում: Ամեն»: