Մթնոլորտ

Հայկական ուղղափառությունն այսօր. Մթնոլորտ

Եթե երբևէ նայել եք լուսավորված լուսնին կամ ուսումնասիրել եք դրա մակերեսի մանրամասն լուսանկարները, ապա անհնար է չնկատել դրա խառնարաններով պատված տեսքը։ Մեծ ու փոքր խառնարանները վկայում են երկնաքարերի, մոլորակների բեկորների, տիեզերական աղբի, քարերի և սառույցի՝ դարեր շարունակ մակերեսին հարվածելու մասին։ Լուսնի մակերեսի յուրաքանչյուր հատվածում խառնարաններ կան։ Այնտեղ հնարավոր չէ խուսափել տիեզերական մարմինների կործանարար ազդեցությունից։

Լուսինը մեր ամենամոտ աստղագիտական հարևանն է։ Այն պատկանում է Երկիր մոլորակին՝ պտտվելով մեր շուրջը որպես Երկրի ամենամեծ բնական արբանյակ։ Այնուամենայնիվ, Երկրի և Լուսնի մակերեսները բոլորովին նման չեն միմյանց։

Երկիրը պտտվում է Արեգակի շուրջ՝ իր ուղեծրով, այլ մոլորակների և բազմաթիվ բեկորների, քարերի, սառույցի ու տիեզերական այլ մարմինների հետ միասին։ Երբ նյութի այս փոքր մասնիկները մտնում են Երկրի մթնոլորտ, դրանք լուսարձակում են, և մենք դրանք պայմանականորեն անվանում ենք երկնաքարեր։ Դրանք սլանում են երկնքով, և մենք դրանց «ընկնող աստղեր» ենք կոչում։ Իրականում դրանք պարզապես նյութեր են, որոնք շփման արդյունքում շիկանում են։ Շնորհիվ մեր մթնոլորտի՝ այս մարմինների մեծ մասը այրվում է կամ այնքան է դանդաղում, որ դրանց կործանարար ազդեցությունը նվազագույն է լինում։ Մեր մթնոլորտի շնորհիվ Երկրի մակերեսը կտրուկ տարբերվում է Լուսնի մակերեսից։ Մենք ոչ միայն խառնարաններ չունենք, այլև ունենք փարթամ անտառներ, բուսականություն, օվկիանոսներ, ջուր, և հետևաբար՝ ունենք կյանք։ Իհարկե, մթնոլորտը պատասխանատու է նաև մեր եղանակային պայմանների համար, որոնք ներառում են ինչպես հաճելի, մեղմ եղանակ, այնպես էլ փոթորիկներ ու տորնադոներ։ Փոթորիկներն ու մուսսոնները հեղեղումներ են առաջացնում, և երբեմն դաժան պայմանների պատճառով մարդկային կյանքեր են կորչում։ Մթնոլորտը պատասխանատու է թե՛ կյանքի, թե՛ կյանքի կորստի համար։

Բնական աղետները կյանքի նախագծի անբաժանելի մասն են։ Երկրաշարժը տեղի է ունենում, քանի որ Երկրի մակերեսի խորքում գտնվող տեկտոնական սալերը, որոնց վրա մենք կառուցում ենք մեր քաղաքակրթությունները, նստում և տեղաշարժվում են։ Ինչպես մթնոլորտը, որը մեզ փրկում է երկնաքարերից, այնպես էլ մեր ոտքերի տակ գտնվող երկիրը մեզ միջավայր է տալիս կյանք կառուցելու և ստեղծագործելու համար։

Այսօր մենք եզրափակում ենք Ղուկասի Ավետարանի 13-րդ գլխից մի կարճ ընթերցանությամբ, որտեղ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը բացատրում է, որ բնական աղետները պայմանավորված չեն մեր մեղքով, մեր կամ մեր հայրերի գործած մեղքերով։

«Կարծո՞ւմ եք, որ այդ գալիլեացիները բոլոր մյուս գալիլեացիներից ավելի մեծ մեղավորներ էին, որովհետև նրանք նման չարչարանքներ կրեցին։ Ասում եմ ձեզ՝ ոչ, այլ եթե չապաշխարեք, բոլորդ էլ նույնպես կկորչեք։ Կամ այն տասնութ հոգին, որոնց վրա Սիլովամի աշտարակը փլվեց և սպանեց նրանց, կարծո՞ւմ եք, որ նրանք Երուսաղեմում բնակվող բոլոր մյուս մարդկանցից ավելի մեծ մեղավորներ էին։ Ասում եմ ձեզ՝ ոչ, այլ եթե չապաշխարեք, բոլորդ էլ նույնպես կկորչեք»։