Իմ մերձավորը

Հայադավանությունն այսօր. Իմ մերձավորը

«Սիրի՛ր մերձավորիդ», — ասաց Հիսուսը մի մարդու, որը փնտրում էր կյանքի հարցերի պատասխանները։ Մարդը Հիսուսին հարցով պատասխանեց, ինչը մեզ առաջնորդեց դեպի Քրիստոսի ամենահայտնի առակներից մեկը՝ բացահայտելով քրիստոնեական սիրո, կարեկցանքի և ծառայության ամենամեծ չափանիշն ու սահմանումը։ Մարդը պարզապես հարցնում է. «Ո՞վ է իմ մերձավորը»։

Հիսուսը պատասխանում է. «Մի մարդ Երուսաղեմից իջնում էր Երիքով և ընկավ ավազակների ձեռքը, որոնք հանեցին նրա հագուստը, վիրավորեցին նրան ու հեռացան՝ կիսամեռ թողնելով։ Պատահաբար մի քահանա իջնում էր այդ ճանապարհով, և երբ տեսավ նրան, անցավ մյուս կողմով։ Նույն կերպ մի ղևտացի, երբ հասավ այդ տեղը, եկավ, նայեց ու անցավ մյուս կողմով։ Բայց մի սամարացի, ճամփորդելիս հասավ նրա մոտ, տեսավ նրան և գթաց։ Նա մոտեցավ, կապեց նրա վերքերը՝ վրան յուղ ու գինի լցնելով, նստեցրեց իր անասունի վրա, տարավ իջևանատուն և խնամեց նրան։ Հաջորդ օրը, երբ մեկնում էր, հանեց երկու դինար, տվեց իջևանատիրոջը և ասաց. «Խնամի՛ր նրան, և ինչ որ ավել ծախսես, երբ վերադառնամ, կհատուցեմ քեզ»»։

Հիսուսը հարցնում է. «Արդ, այս երեքից ո՞վ է, ըստ քեզ, մերձավորը ավազակների ձեռքն ընկածին»։ Պատասխանը, իհարկե, նա է, ով ողորմություն ցույց տվեց։ Հիսուսն ապա ասում է. «Գնա՛ և դու նույնն արա» (Ղուկաս 10:25–37)։

Բարի Սամարացու պատմությունը լսվել է կիրակնօրյա դպրոցների դասարաններից մինչև ամբիոններ, մանկական գրքերից մինչև կինոսցենարներ, և ամենակարևորը՝ անշուշտ դրդել է շատերին գործելու։ Միակ կետը, որը թերևս պատշաճ կերպով չի ընդգծվել, սամարացու սահմանումն է։ Մենք կարող ենք ենթադրել, որ նա Սամարիայում ապրող մարդ էր, բայց այդ վայրի և Սամարիայի ժողովրդի նշանակությունն է, որ Բարի Սամարացու առակը դարձնում է կրակոտ։ Նրանք մարդիկ էին, որոնց վերևից էին նայում, ժամանակի հրեաները նրանց շատ ցածր էին գնահատում, այնքան, որ նրանք հրեական հասարակության մերժվածներն էին։ Հովհաննեսի ավետարանի 4-րդ գլխում Հիսուսը ջուր է խնդրում մի սամարացի կնոջից, որը պատասխանում է. «Ինչպե՞ս Դու՝ հրեա լինելով, ինձնից՝ սամարացի կնոջից, ջուր ես խնդրում»։ Եվ ավետարանիչը հավելում է. «Քանզի հրեաները սամարացիների հետ չեն շփվում»։

Հայադավանությունը պահանջում է, որ մենք մեզ դնենք ուրիշների տեղը։ Այն մարտահրավեր է նետում մեզ՝ նայելու Քրիստոսի առակների ազդեցությանը մեր կյանքի վրա։ Եվ ես վստահ եմ, որ եթե Հիսուսն այսօր մեզ հետ խոսեր, առակը կհարմարեցվեր իր լսարանին։ Այս առակի ոգին այն է, որ հասկանանք՝ Բարի Սամարացին մեր անհանդուրժողականության թիրախն է։ Հայերի հետ խոսելիս հերոսը կլիներ մի թուրք, որը կհաներ իր վարկային քարտն ու կվճարեր հիվանդանոցի ծախսերը մինչև իր վերադարձը։ Իսրայելցու համար հերոսը կլիներ պաղեստինցի, ուկրաինացու համար՝ ռուս, ռասայական գերակայության ջատագովի համար՝ սևամորթ, իսկ ինքնահռչակ արդարների համար՝ գուցե ԼԳԲՏ համայնքի ներկայացուցիչ։

Այո՛, պատգամն անհարմարավետ է։ Հիսուսը մեզ մեր հարմարավետության գոտիներում պահողը չէր։ Այսօր աշխարհում սամարացիների թիվը 1000-ից պակաս է, ինչն էլ ավելի է ընդգծում, որ առակի էությունը ոչ թե սամարացիների հետ նույնանալն է, այլ «Ո՞վ է իմ մերձավորը» հարցին պատասխանելը։ Նա, ով ողորմություն է ցուցաբերում, և որին ուղղված է Հիսուսի պատգամը՝ «Գնա՛ և դու նույնն արա»։ Այսօր մենք հրավիրված ենք «մերձավորին» փնտրելու բոլորի մեջ, նույնիսկ օտարերկրացու կամ այսպես կոչված թշնամու։

Աղոթենք. «Տե՛ր Հիսուս Քրիստոս, Դու մեզ պատվիրեցիր չդատել, այլ ապրել։ Այսօրվա կյանքի բոլոր բարդությունների մեջ բացի՛ր սիրտս Քո սիրո առաջ, որպեսզի ես իմ մերձավորին տեսնեմ բոլորի մեջ, և ուրիշները տեսնեն իրենց մերձավորին իմ մեջ։ Ամեն»։