Այստեղ, այնտեղ, ամենուր

Արմոդոքսիայի արմատները. այստեղ, այնտեղ, ամենուր

Երևանի կենտրոնում՝ Պուշկինի փողոցում, չորս սրբապատկեր է կախված։ Չնայած հնադարյան այն բոլոր շունչ կտրող, հիասքանչ և ճարտարապետական առումով նորարարական կառույցներին, որոնց մասին մենք խոսել ենք, այս սրբապատկերները միակն են, որոնք միջազգային ճանաչում ունեն։ Պուշկինի փողոցի և մի աննշան նրբանցքի անկյունում հայերեն տառերով գրված է «Beatles փաբ», իսկ ճակատային պատուհանները ծածկված են «Fab Four»-ի՝ Ջոնի, Փոլի, Ջորջի և Ռինգոյի լուսանկարներով և «շուտով» գրությամբ ցուցանակով։ Բացատրության կարիք չկա. բոլորն էլ գիտեն, որ «շուտով»-ը վերաբերում է փաբին, այլ ոչ թե խմբին։

Beatles փաբը շատ առումներով Արմոդոքսիայի լավագույն բացատրությունն է, որ մենք կարող ենք տալ։ Հայ եկեղեցու հավատքը՝ հայ ուղղափառությունը, վակուումում չի գոյատևում։ Ճիշտ այնպես, ինչպես Հիսուսը եկավ աշխարհ՝ շոշափելի, իրական աշխարհ, հայ ուղղափառությունը նույնպես իր ձայնն ունի իրական աշխարհում՝ այն աշխարհում, որտեղ մենք ապրում ենք։

Մարդկային ամենամեծ արտահայտչամիջոցներից մեկը երաժշտությունն է։ Այն մի լեզու է, որը խոսում է հոգու հետ։ Ահա թե ինչու բոլոր կրոնական ավանդույթները երաժշտությունը ներառում են իրենց ծեսերի մեջ, իսկ մենք՝ Հայ եկեղեցում, ունենք շարականների մի գանձարան՝ հիմնված ութ ձայնեղանակների վրա, որոնք մարդկային գոյությունը կապում են աստվածային ոլորտի հետ։ Դրանք պատմում են այն մասին, թե ինչպես են մարդիկ ընկալել կամ հասկացել Աստվածայինը։ Շարականները մեր աստվածաբանության արտահայտություններն են։

Որպես մարդիկ՝ մենք բնականաբար փնտրում ենք իմաստ և կապեր հաստատում մեզանից վեր գտնվող երևույթների հետ։ Երաժշտությունը մեզ հնարավորություն է տալիս դա անել՝ լինի դա հոգևոր երաժշտություն, թե փոփ երգ։ Օրինակ, երբ Փոլ Մաքքարթնին երգում է «Մայր Մարիամը գալիս է ինձ մոտ», նա խոսում է իր սեփական մոր մասին, որի անունը Մարիամ էր, բայց միլիոնավոր մարդիկ, ովքեր լսել են «Let it Be»-ն, կապ են հաստատել Սուրբ Կույսի հետ։ Երբ Ջոն Լենոնը երգում է «Պատկերացրու, որ դրախտ չկա», դա ստիպում է մեզ մտածել այն բաժանումների մասին, որոնք առաջանում են հավատալիքների պատճառով։ Էլեոնոր Ռիգբիի քահանան՝ հայր Մաքենզին, գրում է քարոզի բառեր, որոնք ոչ ոք չի լսում, իսկ Ներքին Լույսը մեզ խնդրում է տեսնել առանց նայելու։ Ամենակարևորը՝ մենք բոլորս կարող ենք հավատալ «Ամեն ինչ, ինչ քեզ հարկավոր է, սերն է» և «Խաղաղություն տվեք հնարավորությանը» մտքերին։

Երբ Beatles-ը 1960-ականների սկզբին «ներխուժեց» աշխարհ, կյանքը փոխվեց։ Beatles-ի ազդեցությունը փոփ մշակույթի վրա անհերքելի է, բայց նրանց ազդեցությունը շատ ավելի հեռուն է գնում և ազդում է գրեթե բոլոր ոլորտների վրա, հիմնականում այն պատճառով, որ նրանց երաժշտությունը՝ մեղեդիներն ու բառերը, վերջին 60+ տարիների ընթացքում յուրացվել են այնքան բազմազան բնակչության կողմից։ Որպես փոքրիկ տղա՝ հիշում եմ, թե ինչպես էր տատիկս մռմռում «Yesterday» երգի մեղեդին, երբ զբաղվում էր առօրյա գործերով։ Նա ցեղասպանությունը վերապրած էր և 60-ն անց էր, երբ Beatles-ը հիթ էր։ Ես երբեք վստահ չեմ եղել, թե երգի մեջ ինչն էր գրավում նրա ականջը։ Մի՞թե այն էր, որ երեկ՝ նրա բոլոր հոգսերը հեռու էին, թե՞ պարզապես այն հմայիչ երաժշտությունը, որն արդեն հուզել էր միլիոնավոր մարդկանց հոգու խորքում։ Տարիքային սանդղակի մյուս ծայրում իմ զարմուհին է՝ 20-ն անց, ով Նյու Յորք տեղափոխվելուց հետո հարգանքի տուրք մատուցեց Ջոն Լենոնին՝ այցելելով Strawberry Fields հուշահամալիր։ Տատիկիս և զարմուհուս միջև տարիքային տարբերությունը 100 տարուց ավելի է. Beatles-ը հուզեց սերունդներին, ինչպե՞ս կարելի է անտեսել նրանց ազդեցությունը։

Արմոդոքսիան այն գիտակցումն է, որ մեր հավատքը գոյություն ունի մի աշխարհում, որն ապրում և շնչում է։ Քանի որ այն կենդանի է, այն զարգանում է։ Կյանքի այլընտրանքը մահն է, որի դեպքում նյութը չի զարգանում, այլ քայքայվում է։ Արմոդոքսիան նշանակում է ստիպել մեզ հասկանալ մեր հավատքը կյանքի համատեքստում։ Երբ Հիսուսը առակներ էր պատմում՝ օգտագործելով ցորենի հատիկը, մանանեխի սերմը կամ խաղողն ու այգին, նա մարդկանց հետ խոսում էր մի լեզվով, որը նրանք բոլորը հասկանում էին։ Այդ ժամանակվա մարդիկ ապրում էին ագրարային հասարակությունում. նրանք հողի մարդիկ էին։ Նրանք գիտեին, թե ինչ է մանանեխի սերմը, ճիշտ այնպես, ինչպես այսօրվա երեխան գիտի, թե ինչ է հավելվածը։

Արմոդոքսիան այն իրատեսական ընդունումն է, որ մշակույթը և մեզ շրջապատող կենսական ուժերը ազդում են մեզ վրա։ Սա այն գիտակցումն է, որ քրիստոնեությունը զարգացել է աշխարհի մի անկյունում, մարդկանց մի խմբի շրջանում, Հայ եկեղեցու ներսում, և այդ մարդիկ գոյատևել ու բարգավաճել են՝ հակառակ բոլոր դժվարությունների։ Արմոդոքսիան, այսպես ասած, այն գաղտնի բանաձևն է, թե ինչպես են հավատքն ու կյանքը միահյուսվում և իմաստ տալիս մեզ։ Սա այն գիտակցումն է, որ Աստված մեզ չի ստեղծել որպես ռոբոտներ, այլ մեզ տվել է մտածելու շնորհը՝ շփվելու, քննարկելու և մեր մերձավորի հետ փոխըմբռնման ու ներդաշնակության հասնելու համար։ Մեր աղոթքի կյանքի հետ մեկտեղ մենք կիսում ենք Աստծո անփոփոխ Ճշմարտությունը, որը հասել է մեզ այսօր։ Մենք այդ Ավանդույթի պահապաններն ենք այն ժամանակահատվածում, որը մեզ հատկացված է այս աշխարհում։

Beatles փաբը շուտով բացվում էր։ Ցավոք, մենք չկարողացանք տեսնել այն գործողության մեջ, բայց մեր հեռանալուց մի քանի շաբաթ անց Ռինգո Սթարի ծննդյան օրն էր (7/7), և նրանք այնտեղ տոնեցին՝ շեշտելով նրա կարգախոսը՝ Խաղաղություն և Սեր՝ խաղաղություն և սեր, ինչը ամենակարևորն է, անկախ նրանից՝ երգված է, թե ասված, անգլերեն, թե հայերեն, դասական, թե ժամանակակից։

Հայոց ժամագրքից մենք աղոթում ենք. «Խաղաղություն և կյանք, մեր Տեր և Փրկիչ, Աստծո Միածին Որդի, տուր մեզ Քո խաղաղությունը, որը Դու շնորհեցիր Քո առաքյալներին՝ նրանց մեջ փչելով Քո կենսատու և ամենազոր Սուրբ Հոգին, որպեսզի աշխարհիկ բոլոր հուզումներից մեր խաղաղությունը գտնելով՝ մենք դառնանք Քո շնորհի տաճարն ու բնակավայրը, և կարողանանք շնորհակալություն հայտնել Քեզ ու փառաբանել Քեզ՝ Հոր և Սուրբ Հոգու հետ միասին, այժմ և հավիտյանս հավիտենից։ Ամեն»։