Մյուռոն. մսուրից մինչև Հարություն

Արմոդոքսիան այսօր. Մյուռոնը մսուրից մինչև Հարություն

Հայաստանն օրհնվեց Քրիստոսի երկու առաքյալների՝ Սուրբ Թադեոսի և Սուրբ Բարդուղիմեոսի այցելությամբ։ Նրանք Հայաստան եկան Ավետարանը քարոզելու համար՝ միմյանցից երեք-չորս տարվա տարբերությամբ, համապատասխանաբար՝ մ.թ. 41 և 45 թվականներին։ Համեմատության համար նշենք, որ նրանք Հայաստան ժամանեցին Խաչելության և Հարության կյանքը փոխող և պատմությունը կերտող իրադարձություններից 10 տարի անց, որոնց երկուսն էլ ականատես էին եղել։ Երեկ ես պատմեցի Սուրբ Մյուռոնի կազմավորման գործում Թադեոսի դերի մասին։ Սուրբ Բարդուղիմեոսի պատմությունը համարվում է ապոկրիֆ, սակայն ոգեշնչող, և այն ևս մեկ կապ է Հիսուսի և Մյուռոնի միջև։

Երբ Աստվածամայրը՝ Աստվածածինը, վախճանվեց, բոլոր առաքյալները ներկա էին նրա հուղարկավորությանը, բացի Բարդուղիմեոսից։ Երբ Բարդուղիմեոսը վերադարձավ Երուսաղեմ և տեղեկացավ Մարիամ Աստվածածնի վախճանի մասին, նա խնդրեց վերջին անգամ տեսնել սուրբ մարմինը։ Երբ բացեցին գերեզմանը, նրա մարմինն այնտեղ չէր։ Նա իր Որդու կողմից համբարձվեց երկինք։

Հիսուսի մանկության ընթացքում, ինչպես ասում է Սուրբ Գիրքը, շատ իրադարձություններ տեղի ունեցան, և «Մարիամը պահում էր այս ամենը և խորհում իր սրտում» (Ղուկաս 2:19)։ Երբ Հիսուսի պորտալարը ընկավ, Մարիամը պահեց այն ալեբաստրե տուփի մեջ։ Երբ Բարդուղիմեոսը եկավ հարգանքի տուրք մատուցելու Սուրբ Մոր կյանքին, նրան տվեցին այդ տուփը, որը նա պահեց իր սրտին մոտ։

Բարդուղիմեոսն այս տուփը բերեց Հայաստան։ Նա այնտեղ նահատակվեց Հիսուս Քրիստոսի հանդեպ իր հավատքի և նվիրվածության համար։ Մինչ մահապատժի ենթարկվելը, նա կարողացավ փոքրիկ ալեբաստրե տուփը փոխանցել Հայաստանի ընդհատակյա եկեղեցու անդամներին։ Տուփը և դրա պարունակությունը՝ մեր Տիրոջ պորտալարը, գաղտնի պահվում էին Եկեղեցու կողմից մինչև 301 թվականին Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի կողմից Հայաստանի քրիստոնեացումը։ Այդ ժամանակ տուփը հանձնվեց Գրիգորին, որը բարձրացել էր առաքելական գահին որպես գլխավոր եպիսկոպոս։ Գրիգորն այդ ժամանակ օրհնեց Սրբալույս Մյուռոնի առաջին խմբաքանակը և ալեբաստրե տուփի պարունակությունը ավելացրեց յուղի մեջ՝ Թադեոսի բերած յուղի հետ միասին։ Քանի որ յուրաքանչյուր նոր խմբաքանակի մեջ ավելացվում է նախորդը, այնտեղ կան Հիսուս Քրիստոսի ժամանակներից մոլեկուլներ, որոնք իր ԴՆԹ-ի միջոցով անմիջական ֆիզիկական կապ են հաստատում Տիրոջ հետ՝ մսուրից մինչև Հարություն։ Իրոք, Մյուռոնն է այն, ինչը մեզ միավորում է մեկ ընտանիքի մեջ՝ Քրիստոսի ընտանիքի, կամ քրիստոնյաների։ Զարմանալի՞ է արդյոք, որ հայկական ազգանունները վերջանում են «յան» վերջածանցով։ «յան»-ը նշանակում է «...-ի ընտանիքից»։ Այս դեպքում քրիստոնյան Քրիստոսի ընտանիքի անդամ է։

Սրբալույս Մյուռոնի օրհնության ժամանակ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի կողմից արտասանվող աղոթքներում խառնուրդը կոչվում է «յուղ» այնքան ժամանակ, մինչև ավելացվում է նախորդ խմբաքանակը, որից հետո այն արդեն պատշաճ կերպով կոչվում է Սրբալույս Մյուռոն։

Այսօր աղոթում ենք. «Տե՛ր Հիսուս Քրիստոս, միշտ իմ մտքում պահիր Քո թանկագին և սուրբ խոսքերը, որ «Իմ ընտանիքը նրանք են, ովքեր լսում են Աստծո խոսքը և կատարում այն» (Ղուկաս 8:21)։ Քո սիրելի աշակերտների՝ Բարդուղիմեոսի և Թադեոսի բարեխոսությամբ խնդրում եմ, որ ինձ հետ ամրապնդես Հավատքի, Հույսի և Սիրո առաքինությունները, որպեսզի արժանի լինեմ քրիստոնյա կոչվելու։ Ամեն»։