Վերադարձ ներդաշնակության և ռիթմի

Արմոդոքսիան այսօր. Ռիթմեր

Գալստյան այս շաբաթը սկսվում է Եբրայեցիներին ուղղված թղթի 1-ին գլխի ընթերցմամբ։ Այն ընթերցվում է որպես մի ակնարկ, որը բացատրում է, թե ինչպես է Աստված խոսում մեզ հետ Իր Որդու՝ Հիսուս Քրիստոսի միջոցով։ Սուրբ Գրքում ասվում է. «Աստված, որ հին ժամանակներում շատ անգամ և զանազան ձևերով խոսեց մեր հայրերի հետ մարգարեների միջոցով, այս վերջին օրերում խոսեց մեզ հետ Որդու միջոցով, որին նշանակեց ամեն ինչի ժառանգորդ, որով նաև ստեղծեց աշխարհները։ Նա Աստծո փառքի ճառագայթն է և նրա էության կատարյալ պատկերը, և նա ամեն ինչ պահում է իր հզոր խոսքով։ Երբ նա մաքրեց մեր մեղքերը, նստեց բարձրյալի աջ կողմում՝ հրեշտակներից այնքան ավելի վեհ դառնալով, որքան որ նրա ժառանգած անունը նրանցից ավելի գերազանց է»։

Եբրայեցիներին ուղղված թղթի այս ներածությունը, որին մենք անդրադառնում ենք այսօր, տիեզերական շունչ ունի։ Հետաքրքիր է, որ մենք այն կարդում ենք եկեղեցում ձմեռային արևադարձի շաբաթվա ընթացքում։

Եբրայեցիներին ուղղված թղթի հեղինակը շարունակում է իր շարադրանքը՝ Աստծո Որդուն առանձնացնելով հրեշտակներից. «Ո՞ր հրեշտակին Աստված երբևէ ասաց. «Դու իմ Որդին ես, այսօր ես ծնեցի քեզ»։ Կամ դարձյալ՝ «Ես նրա Հայրը կլինեմ, և նա իմ Որդին կլինի»։ Եվ դարձյալ, երբ Անդրանիկին աշխարհ է բերում, ասում է. «Թող Աստծո բոլոր հրեշտակները երկրպագեն նրան»»։ Այս սուրբգրային գանձի հեղինակի համար կարևոր է Հիսուսին առանձնացնել ամբողջ արարչագործությունից։

Երբ խոսում ենք Առաքելական եկեղեցու մասին, նկատի ունենք Առաքյալների ժամանակների եկեղեցին։ Այն ժամանակ Աստվածաշունչ գոյություն չուներ։ Կար միայն հավատացյալների համայնքը, որը հավաքվում էր Սուրբ Հոգով լցվելու և միմյանց քաջալերելու համար։ Առաքելական եկեղեցին, իսկ ավելի ուշ՝ վաղ եկեղեցին, եկեղեցին և քրիստոնեական կյանքը հասկանում էին որպես տիեզերքի այն ռիթմի մի մասը, որը սկսվել էր Արարչագործությամբ, ապա անկում ապրել՝ տիեզերքի ռիթմի և ներդաշնակության դեմ մեր գործողությունների պատճառով։

Քրիստոսը առանձնացված է։ Քրիստոսը գալիս է մեզ վերադարձնելու ներդաշնակության և տիեզերքի՝ այսինքն՝ ամբողջ արարչագործության ռիթմի մեջ։

Մենք ճանապարհորդում ենք Պահքի շրջանով՝ պատրաստվելով դիմավորելու մեր կյանքում Աստծո Ծնունդն ու Հայտնությունը։ Այսօր մենք կանգ ենք առնում և լսում ներդաշնակության ու ռիթմի պատգամը։ Մեզ մեկ օր է բաժանում ձմեռային արևադարձից։ Մենք նայում ենք մեր կյանքի ներսը և բնության օրինաչափությունների դրսի կողմը։ Սուրբ Ծնունդը մոտ է։

Աղոթենք մի աղոթք, որը մեզ է հասել Սուրբ Գրքից՝ Սիրաքի գրքից (43). Երկնային բարձունքների գեղեցկությունը և մաքուր հաստատությունը, երկինքն ինքն է հայտնում իր փառքը։ Արեգակը ծագելիս փայլում է իր լիությամբ՝ մի հրաշալի գործիք, Բարձրյալի արարումը։ Եկեք առավել գովաբանենք Նրան, քանի որ չենք կարող ըմբռնել Նրան, քանզի Նա ավելի մեծ է, քան իր բոլոր գործերը. Տերը իսկապես ահեղ է, և Նրա զորությունը՝ հրաշալի։ Բարձրացրեք ձեր ձայները՝ փառաբանելու Տիրոջը որքան կարող եք, քանի որ դեռ շատ բան կա։ Ո՞վ է տեսել Նրան և կարող է նկարագրել։ Ո՞վ կարող է գովաբանել Նրան այնպես, ինչպես կա։ Սրանցից բացի, շատ բաներ են թաքնված. Նրա գործերից միայն մի քանիսն եմ տեսել։ Տե՛րն է, որ ստեղծել է ամեն ինչ. Նա իմաստություն է տալիս նրանց, ովքեր երկյուղած են Իրենից։