Հրավեր խնջույքի

Armodoxy for Today: Advent — an Invite to the Banquet

Գալստյան այս շաբաթը նվիրված է մեր Տիրոջ կողմից ներկայացված և Սուրբ Ղուկասի (գլուխ 14:12-24) կողմից արձանագրված առակին։

Suppose you wanted to celebrate your daughter’s birthday with a party on the 20^th of the month. You send out invites to your relatives, friends and even neighbors. “Help us celebrate our daughter’s birthday” says the invite. “On the 20^th at 5PM, in our backyard, join us for a bar-b-que,” finishes off the invite. You send them off and start receiving responses: the first one says, “I’m sorry, I can’t make it on the 20^th can you change the date to the 19^th?” Another says, “I don’t like bar-b-que, too bad you’re not serving baked foods. I won’t be coming.” The next one complains that the outdoors, your backyard, is too cold. “I wish you had the event in a hall. I won’t be attending.”

Նման իրավիճակը առնվազն զավեշտալի կլիներ, իսկ քաղաքավարության տեսանկյունից՝ ուղղակի անտակտ։ Հիսուս մեզ է ներկայացնում հետևյալ առակը։ Նրա նպատակը ոչ թե զվարճացնելն էր, ոչ էլ մեզ հունից հանելը, այլ այն դասերը փոխանցելը, որոնք հայ առաքելական եկեղեցու ավանդույթով դեպի Սուրբ Ծնունդ տանող մեր Գալստյան ճամփորդության մի մասն են կազմում։

Հիսուս ասաց. «Մի մարդ մեծ ընթրիք պատրաստեց և շատերին հրավիրեց։ Ընթրիքի ժամին իր ծառային ուղարկեց՝ հրավիրվածներին ասելու. «Եկե՛ք, որովհետև ամեն ինչ արդեն պատրաստ է»։ Բայց նրանք բոլորը միաբերան սկսեցին պատրվակներ բերել։ Առաջինն ասաց. «Հող եմ գնել, պետք է գնամ տեսնեմ այն. խնդրում եմ, ներողամիտ եղեք ինձ»։ Մյուսն ասաց. «Հինգ լուծ եզ եմ գնել և գնում եմ դրանք փորձելու. խնդրում եմ, ներողամիտ եղեք ինձ»։ Մեկ ուրիշն էլ ասաց. «Կին եմ առել, դրա համար էլ չեմ կարող գալ»։ Ծառան վերադարձավ և այս ամենը պատմեց իր տիրոջը։ Այն ժամանակ տանտերը բարկացավ և ասաց իր ծառային. «Շտա՛պ դուրս ելիր քաղաքի հրապարակներն ու փողոցները և այստեղ բե՛ր աղքատներին, հաշմանդամներին, կաղերին ու կույրերին»։ Ծառան ասաց. «Տե՛ր, արեցի այնպես, ինչպես հրամայեցիր, և դեռ տեղ կա»։ Տերն ասաց ծառային. «Գնա՛ ճանապարհներն ու ցանկապատների մոտ և ստիպի՛ր նրանց գալ, որպեսզի տունս լցվի։ Քանզի ասում եմ ձեզ, որ հրավիրվածներից ոչ ոք չի ճաշակի իմ ընթրիքից»։

This story, the Parable of the Great Banquet, has many dimensions to it. It speaks of the invitation to Christianity and Christian living in particular and talks about the call to humanity, to living in harmony with and within our world, in general. It points to the essence and the purpose of Christmas. For this reason, the Armenian Church has prescribed this parable as the theme of this week in Advent.

Մենք լսեցինք առակը։ Մենք ընդառաջ ենք գնում վաղվա օրվան՝ շարունակելով մեր Գալստյան ճամփորդությունը։ Անհամբերությամբ սպասում եմ Ձեր միանալուն։

Աղոթենք. Երկնավոր Հայր, Դու ինձ հրավիրել ես Քո Արքայություն։ Սուրբ ավազանից իմ մկրտության օրվանից մինչ օրս ես փորձել եմ հետևել Քո ուղուն։ Երբեմն ես շեղվում եմ ճանապարհից և պատրվակներ գտնում իմ սխալները արդարացնելու համար։ Այսօր ես մի կողմ եմ դնում այդ պատրվակները և ակնկալում Քեզանից, որ ինձ պահես այն ճանապարհի վրա, որը Դու բացել ես ինձ համար։ Ամեն։