Արմոդոքսի այսօրվա համար – Մեր աղոթքների դասակարգումը – Մեծ պահքի 28-րդ օրը

Մեծ պահքի կիրակիներից երեքն անվանված են այն առակների անուններով, որոնք լույս են սփռում կասկածելի կերպարների վրա։ Անցած երկու կիրակի օրերին մենք հանդիպեցինք Անառակ որդուն և Անիրավ տնտեսին։ Առակների կիրակիների այս եռերգությունը եզրափակվում է Մեծ պահքի 28-րդ օրվա նվիրումով՝ Անիրավ դատավորին։ Այս երեք առակներն էլ մեզ են հասել մեր Տիրոջից և գտնվում են Ղուկասի Ավետարանի 16, 17 և 18-րդ գլուխներում։

Անիրավ դատավորը մի մարդ է, ով, ինչպես Հիսուսն է բացատրում, ոչ ոքից չէր վախենում՝ ո՛չ Աստծուց, ո՛չ էլ մարդկանցից ամաչում։ Այն քաղաքում, որտեղ նա դատավոր էր ծառայում, մի այրի կին անընդհատ գալիս և աղաչում էր նրան՝ խնդրելով լսել իր գործը։ Որոշ ժամանակ նա հրաժարվում էր, բայց ի վերջո ինքն իրեն ասաց. «Թեպետ Աստծուց չեմ վախենում և մարդկանցից էլ չեմ ամաչում, բայց քանի որ այս այրին անընդհատ անհանգստացնում է ինձ, ես կապահովեմ նրա արդարությունը, որպեսզի վերջում ինձ չհոգնեցնի»։ Հիսուսն իր առակը եզրափակում է ուշագրավ մի մտքով։ Նա ասում է. «Լսե՛ք, թե ինչ է ասում անիրավ դատավորը. մի՞թե Աստված արդարություն չի անի Իր ընտրյալների համար, որոնք գիշեր ու ցերեկ աղաղակում են Իրեն։ Մի՞թե կձգձգի նրանց հարցը։ Ասում եմ ձեզ, Նա շուտափույթ կապահովի նրանց արդարությունը»։

Իրոք, սա տարօրինակ պատմություն է, գոնե առաջին հայացքից։ Առաջին ընթերցմամբ կարող եք մտածել, թե Հիսուսը Աստծուն համեմատում է այս անիրավ դատավորի հետ։ Այդ զուգահեռից հետևում է, որ Աստված կարող է հոգնել կամ ընկրկել։ Կարծես թե, եթե մենք շարունակենք կրկնվող աղոթքներ անել, Աստված ի վերջո «այո» կասի մեր կարիքներին և ցանկություններին։ Ուրեմն, շարունակե՛ք աղոթել, եղե՛ք հաստատակամ։ Համառե՛ք այն այրի կնոջ պես, և վերջում Աստված կհոգնի ձեզ լսելուց ու կփոխի Իր որոշումը։ Այո՛, սա տարօրինակ է, և հավանաբար հենց այդ պատճառով է ավետարանիչ Սուրբ Ղուկասը մի քանի բացատրական խոսք գրում որպես առակի նախաբան։ Նա ասում է. «Հիսուսն իր աշակերտներին այս առակը պատմեց՝ ցույց տալու համար, որ նրանք պետք է միշտ աղոթեն և չհուսահատվեն»։ Սուրբ Ղուկասի պատումը հուշում է, որ իր ժամանակներում, ինչպես և այսօր, աղոթքի էության վերաբերյալ թյուրըմբռնում կա։

Երբ Հիսուսը մեզ սովորեցնում է «Տերունական աղոթքը», նա զգուշացնում է. «Աղոթելիս շատախոս մի՛ եղեք։ Ձեր երկնավոր Հայրն արդեն գիտի, թե ինչի կարիք ունեք։ Ուրեմն, երբ աղոթում եք, աղոթե՛ք այսպես. Հայր մեր, որ երկնքում ես...»։ Եկե՛ք մի պահ մտածենք այս մասին։ Եթե մեր երկնավոր Հայրը գիտի մեր կարիքները, ապա ինչո՞ւ պետք է աղոթենք։ Այս հարցը մատնում է այն փաստը, որ մենք սխալ ենք հասկանում աղոթքը։

Աղոթքը պարզապես Աստծու հետ զրույց չէ։ Մենք աղոթում ենք, որովհետև մեր անձի հետ զրույցի կարիք ունենք։ Աստված արդեն գիտի մեր սրտի ցանկությունները։ Նա գիտի մեր կարիքները և որպես սիրող Հայր՝ ցանկանում է լավագույնը մեզ համար։ Իրական հարցն այն է՝ արդյո՞ք մենք գիտենք մեր կարիքները։ Գուցե տարօրինակ հնչի, բայց քանի դեռ չեք կենտրոնացել ձեր կյանքի վրա, կասկածելի է, թե արդյոք գիտեք, թե ինչ կարիքներ ունեք։ Հետևաբար, մենք ունենք Մեծ պահքի շրջանը, որպեսզի ամեն տարի վերադասավորվենք Աստծու և ինքներս մեր հետ։

Այսօր ողորմության գործը նշանակում է ձեռք մեկնել կարիքավորին՝ հիվանդանոցում գտնվող հիվանդին, փողոցում հանդիպած մարդուն կամ սգացող ընկերոջը։ Առանց ներխուժելու և առանց հարցուփորձ անելու, կարո՞ղ եք հասկանալ, թե որոնք են նրանց կարիքները։ Պահք պահե՛ք գնումների ցուցակի պես աղոթքներից։

Փորձե՛ք այսօրվա պահքի ընթրիքի համար պատրաստել կիտրոնով և սխտորով տապակված սունկ՝ օգտվելով ստորև բերված բաղադրատոմսից։

Մենք աղոթում ենք. Տե՛ր մեր Աստված, Դու մեր կարիքներն ու ցանկությունները մեզանից լավ գիտես։ Բացե՛ք իմ սիրտը Քո սիրո առաջ, որպեսզի վստահեմ, որ Դու ես ամեն ինչի տնօրինողը։ Ամեն։

Պահքի բաղադրատոմսեր սարկավագ Վարուժանի կողմից. Բաղադրատոմս 28՝ Կիտրոնով և սխտորով տապակված սունկ