Next 789 — April 6, 2024 — Easter brings hope for the suffering. Fr. Vazken shares thoughts on connecting the message of hope with the war in Gaza, the total solar eclipse, Fr. Yeremia’s 5 to 6 apples and the closing of St. Peter Armenian Church (the roots of Epostle). Eclipse St. Peter Youth Ministry (story)
St. Peter Page — seek and you shall find Jethro Tull
Produced by Suzie Shatarevyan for http://Epostle.net Subscribe and listen on demand on your favorite pod-catcher!
We’re on Pandora, Spotify and Apple Podcasts
Հիսուսի մասին գրված հազարավոր գրքերից ես հաճախ ընտրում եմ այնպիսի գործեր, որոնք ինձ մարտահրավեր են նետում՝ իրերին նայելու այլ, գուցե նոր տեսանկյունից։ Այդպիսի գրքերից է Նիկոս Կազանձակիսի «Քրիստոսի վերջին գայթակղությունը» գեղարվեստական ստեղծագործությունը։ Այն գրվել է 1955 թվականին՝ առաջացնելով հակասություններ, իսկ 1988 թվականին էկրանավորվել է՝ արժանանալով պահպանողական և ուղղափառ քրիստոնյաների առարկություններին։*
Կազանձակիսի այս պատմությունը խորապես ուսումնասիրված և մտածված է։ Նա սյուժեն ներկայացնում է հետևյալ կերպ. խաչված Մեսիային խաչի վրա առաջարկվում է Իր «վերջին գայթակղությունը»։ Նրան հնարավորություն է տրվում տեսնել խաչից այն կողմ գտնվող կյանքը, ճաշակել ընտանեկան կյանքի բերկրանքը, կիսել հուշերը ընկերների հետ և ապրել մինչև խոր ծերություն։ Նրան հնարավորություն է տրվում ունենալ նույն երազանքները, ինչ բոլոր մարդիկ, և լինել այնպիսին, ինչպիսին բոլոր մարդիկ են։ Այնուամենայնիվ, Նա դիմադրում է գայթակղությանը։ Նա «ոչ» է ասում աշխարհի բոլոր պատրանքներին և ընտրում է կատարել Հոր կամքը։
Ազատ կամքի պարգևը՝ այսինքն՝ այլ կերպ վարվելու ընտրությունը, Աստծո կողմից մեզ տրված մեծագույն պարգևներից մեկն է։ Այս վեպում մեզ առաջարկվում է «ի՞նչ կլիներ, եթե» սցենարը և հնարավորություն՝ հաղթահարելու առանց տառապանքի ապրելու և խաղաղ մահով մահանալու բնական գայթակղությունը։ Այն մեզ հնարավորություն է տալիս պատմությանը նայել ևս մեկ տեսանկյունից։
Հիսուսն ընտրեց Խաչը։ Այդ ընտրության մեջ մենք տեսնում ենք, թե որքան սերտորեն են միահյուսված Սերն ու Խաչը։
Այսօրվա աղոթքը Հովհաննեսի Ավետարանի 12-րդ գլխից է՝ Հիսուսի խոսքերը, որոնք ասում են. Ճշմարիտ, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ. եթե ցորենի հատիկը հողի մեջ ընկնելով չմեռնի, ապա մենակ կմնա, իսկ եթե մեռնի, շատ պտուղ կտա։ Ով սիրում է իր կյանքը, կկորցնի այն, և ով ատում է իր կյանքը այս աշխարհում, կպահի այն հավիտենական կյանքի համար։ Եթե մեկը ծառայի Ինձ, թող հետևի Ինձ, և որտեղ Ես եմ, այնտեղ էլ կլինի Իմ ծառան։ Եթե մեկը ծառայի Ինձ, Իմ Հայրը կպատվի նրան։
*When the film The Last Temptation of Christ debuted in 1988, I was asked to write an op-ed for the San Jose Mercury News. You may read it here. – Fr. Vazken
Արմոդոքսիան այսօր. Գործնական ճանաչում (Մագդաղենացու մասին շարունակություն)
Դեմքի ճանաչումը դարձել է էլեկտրոնային սարքերին հասանելիություն ստանալու տարածված միջոց։ Ժամանակակից տեխնոլոգիաները թույլ են տալիս անշունչ առարկաներին ճանաչել Ձեզ զարմանալի ճշգրտությամբ։
Երեկ մենք կարդացինք Հովհաննեսի Ավետարանի 20-րդ գլուխը՝ այն պահի մասին, երբ Մարիամ Մագդաղենացին հանդիպեց Հիսուսին Նրա Հարությունից հետո։ Մարիամը չճանաչեց Հիսուսին, մինչև որ Հիսուսը նախ ճանաչեց նրան և կանչեց նրան իր անունով։ Շարունակենք այնտեղից, որտեղ կանգ էինք առել։ 17-րդ համարում ասվում է.
Հիսուսն ասաց նրան. «Մի՛ մոտեցիր ինձ, որովհետև ես դեռ չեմ բարձրացել իմ Հոր մոտ. այլ գնա՛ իմ եղբայրների մոտ և ասա՛ նրանց. “Ես բարձրանում եմ իմ Հոր և ձեր Հոր մոտ, իմ Աստծու և ձեր Աստծու մոտ”»։
Մարիամ Մագդաղենացին գնաց աշակերտների մոտ և ավետեց նրանց. «Տեսա՛ Տիրոջը»։ Եվ պատմեց նրանց այն ամենը, ինչ Հիսուս ասել էր իրեն։
Այս հատվածի պատճառով Մարիամ Մագդաղենացուն հաճախ անվանում են «Առաքյալների առաքյալ»։ Առաքյալ բառը նշանակում է նա, ով ուղարկված է։ Հայերենում այն հնչում է որպես «Առաքյալ»։ Մարիամը Հիսուսի կողմից ուղարկվեց՝ Բարի լուրը տարածելու մնացած աշակերտներին՝ Նրա «եղբայրներին»։
Դարերի ընթացքում Մարիամը գրավել է բազմաթիվ արվեստագետների ուշադրությունը, որոնք հիացած են եղել Տիրոջ հետ նրա ունեցած մտերմությամբ։ Նրանք պատկերել են Մարիամին տարբեր ձևերով՝ գեղանկարներում, երգերում կամ գրավոր խոսքում։ Սա մատնանշում է մարդկության ամենամեծ թերություններից մեկը. մենք տարված ենք առօրյայով, այլ ոչ թե վեհ ու հրաշալի երևույթներով։
Այն քիչ կարևոր փաստերից, որոնք մեզ հայտնի են, թերևս ամենակարևորն այն է, որ Մարիամ Մագդաղենացու սերը Տիրոջ հանդեպ այնքան մեծ էր, որ նա չլքեց Նրան Նրա տառապանքների ժամանակ. նա կանգնած էր խաչի մոտ։ Ի պատասխան՝ Հիսուսը հայտնվեց նրան և խնդրեց լինել Առաքյալների առաքյալը՝ առաջին առաքյալը, որը տարածեց Հարուցյալ Տիրոջ խոսքը։
Ահա մի աղոթք՝ նվիրված Սրբին.
Ո՛վ աշխարհի լույս և փայլող մարգարիտ, որ Քրիստոսի հարությունը ավետելով՝ արժանացար կոչվելու «Առաքյալների առաքյալ», Մարիա՛մ Մագդաղենացի, եղի՛ր մեր սիրառատ բարեխոսը Աստծու առաջ, Ով ընտրեց Քեզ։
Շապիկի լուսանկարը՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյանների
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/04/DSC03932.jpg1000700Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-04-04 00:01:242024-04-03 21:48:26Գործնական ճանաչում (Մագդաղենացու շարունակությունը)
Մեր Տիրոջ Հարությունից հետո մի խումբ կանայք գնացին գերեզման՝ Հիսուսի մարմինը օծելու։ Նրանց թվում էր Հիսուսի աշակերտուհի Մարիամ Մագդաղենացին։
Հովհաննեսի Ավետարանում կարդում ենք.
Իսկ Մարիամը կանգնած էր գերեզմանի դրսում և լալիս էր։ Մինչ լալիս էր, խոնարհվեց դեպի գերեզմանը և տեսավ սպիտակ զգեստներով երկու հրեշտակների, որ նստած էին այնտեղ, ուր դրված էր Հիսուսի մարմինը՝ մեկը գլխի, մյուսը՝ ոտքերի կողմում։ Նրանք ասացին նրան. «Ո՛վ կին, ինչո՞ւ ես լալիս»։
Նա ասաց նրանց. «Իմ Տիրոջը տարել են, և չգիտեմ, թե ո՛ւր են դրել նրան»։ Այս ասելով՝ նա հետ դարձավ և տեսավ Հիսուսին, որ կանգնած էր, բայց չիմացավ, որ Հիսուսն է։
Հիսուս ասաց նրան. «Ո՛վ կին, ինչո՞ւ ես լալիս. ո՞ւմ ես փնտրում»։
Նա, կարծելով, թե պարտիզպանն է, ասաց նրան. «Տե՛ր, եթե դու տարար նրան, ասա՛ ինձ, թե ո՛ւր դրեցիր, և ես կվերցնեմ նրան»։
Հիսուս ասաց նրան. «Մարիա՛մ»։
Նա դարձավ դեպի նրան և ասաց եբրայերեն. «Ռաբբունի՛» (որ նշանակում է «Վարդապե՛տ»)։
Մարիամը չճանաչեց Հիսուսին, մինչև որ Հիսուսը նախ ճանաչեց նրան և կանչեց նրա անունով։ Հարության մասին խորհելիս մենք հիշում ենք, որ Հիսուսի շրջապատի մարդիկ առօրյա հոգսերով ապրող անձինք էին, ովքեր հայտնվեցին երբևէ պատմված ամենամեծ պատմության կենտրոնում։ Խորհե՛ք ձեր ինքնության, այն մարդկանց մասին, որոնց գուցե ճանաչում եք կամ չեք ճանաչում, և նրանց մասին, ովքեր կանչում են ձեզ անունով։ Ինչպե՞ս է դա ազդում ձեր կյանքի վրա։ Մարիամ Մագդաղենացու պարագայում դա, ինչպես կտեսնենք, վճռորոշ նշանակություն ունեցավ։
Աղոթք Սուրբ Մարիամ Մագդաղենացուն
Ո՛վ փառահեղ Սուրբ Մագդաղենացի, «ապաշխարողների օրինակ», շնորհե՛ք ինձ ինքնազրկման մեջ հարատևելու շնորհը՝ իմ ուխտերի ոգուն համապատասխան։ Աղոթե՛ք Աստծուն իմ փոխարեն, որպեսզի իմ մահվան պահին ես կարողանամ կանգնել մեր Տեր և Վարդապետ Հիսուսի առաջ՝ հավատքի և հույսի յուղով լցված իմ լամպով, որը վառվում է սիրո մաքուր բոցով, և այդպիսով արժանանամ Ձեզ հետ միասին ընդունվելու Նրա հավիտենական Արքայություն։ Ամեն։
Շապիկի լուսանկար՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյան, 2023 թ.
Հայկական ուղղափառությունն այսօր. Ծանրության ուսումնասիրություն
Ավագ Ուրբաթ օրը Դուք խորհրդածեցիք խաչի՝ այսինքն՝ մեծ նպատակի համար կրած տառապանքի մասին։ Դուք դիտարկեցիք Ձեր կյանքի խաչերը Քրիստոսի Խաչի կողքին։ Դուք լսեցիք Քրիստոսի մարտահրավեր հրավերը. «Եթե մեկը կամենում է հետևել ինձ, թող ուրանա իր անձը, ամեն օր վերցնի իր խաչը և հետևի ինձ» (Ղուկաս 9:23)։
Ուրբաթ օրվա Խաչը զգալիորեն տարբերվում է կիրակնօրյա Խաչից։ Նախ՝ խաչի վրա մարմին չկա։ Նա, Ով խաչվեց, հաղթանակած դուրս եկավ Խաչից։ Երկրորդ՝ Խաչը ոչ թե ինքնանպատակ է, այլ ճանապարհ դեպի մեծագույն բարին և Հաղթանակը։
Հիսուսի հրավերը մեզ միշտ ուղղված է եղել Հարությունից հետո։ Մեր ճանաչած միակ Խաչը հաղթահարված Խաչն է։ Զգացեք ձեր կյանքի խաչերի ծանրությունը այսօր։ Եթե դրանք թեթև և հաղթահարելի են թվում, ապա Դուք գտել եք հայկական ուղղափառության հավասարակշռությունը։
Քրիստոս, պահպանիր և պաշտպանիր ինձ Քո Սուրբ Խաչի հովանու ներքո խաղաղությամբ։ Ազատիր ինձ տեսանելի և անտեսանելի թշնամիներից։ Ես կփառաբանեմ Քեզ Հոր և Սուրբ Հոգու հետ միասին։ Ամեն։
Շապիկի լուսանկար՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյան, 2023 թ.
Իսկ Հիսուսը բարձր ձայնով աղաղակեց և ավանդեց Իր հոգին։
Եվ տաճարի վարագույրը վերևից ներքև երկու մասի պատռվեց։ Երբ հարյուրապետը, որ կանգնած էր Նրա դիմաց, տեսավ, որ Նա այդպես աղաղակեց և ավանդեց հոգին, ասաց. «Իրավամբ, այս մարդը Աստծու Որդի էր»։
Այս հարյուրապետը, որ հռոմեական բանակի հրամանատար էր, Հիսուսի մասին հայտարարություն է անում՝ հիմնվելով երկրի վրա մեր Տիրոջ կյանքի վերջին րոպեների շուրջ տեղի ունեցած ցնցող իրադարձությունների վրա։
Ձեր կյանքի որևէ պահի Դուք հանգում եք Հիսուսի մասին որոշակի եզրակացության։ Զատիկից հետո այս օրը, երբ Դուք արդեն շատ բան եք լսել Հիսուսի և Հարության մասին, խորհրդածության և ինքնաքննության օր է, որպեսզի Դուք ինքներդ հանգեք Հիսուսի մասին Ձեր սեփական հայտարարությանը։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/P1030309-scaled-e1711947284460.jpg10791715Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-04-01 00:01:272024-03-31 21:56:30Անցյալ շաբաթ լսվածը
Շաբաթ օրվան հաջորդող առաջին օրը՝ վաղ առավոտյան, նրանք և իրենց հետ եղող այլ կանայք եկան գերեզման՝ իրենց պատրաստած անուշաբույր յուղերով։ Բայց նրանք գտան, որ քարը գլորված է գերեզմանի մոտից։ Ներս մտան և Տեր Հիսուսի մարմինը չգտան։ Եվ մինչ նրանք տարակուսում էին այս մասին, ահա երկու մարդ կանգնեցին նրանց կողքին՝ փայլող հանդերձներով։ Եվ երբ նրանք վախեցան ու երեսները դեպի գետին խոնարհեցին, նրանք ասացին նրանց. «Ինչո՞ւ եք Կենդանուն փնտրում մեռելների մեջ։ Նա այստեղ չէ, այլ հարություն է առել»։ (Ղուկաս 24)
Ահա և վերջ։ Նա այստեղ չէ։ Նա հարություն է առել։
Ձեր հիսնօրյա ուղևորությունն ավարտվում է այս ավետիսով։ Նա հարություն է առել։
Հիսուն օր։ Հաշվեք դրանք. Դուք ունեցաք մեկօրյա ներածություն՝ Բուն Բարեկենդան, քառասուն օր Մեծ պահք և ինն օր Մեծ պահքի ավարտից մինչև այսօր՝ Սուրբ Զատիկ։ Հիսուն օր՝ լի շրջադարձերով, հոգևոր հարցադրումներով և, հուսանք, Աստծո հետ հանդիպումներով։ Դուք հասել եք այս օրվան՝ վերստին ծնված և ի վերուստ ծնված, պատրաստ՝ կյանքին դիմակայելու այն սիրով և կրքով, որը Աստված դրել է Ձեր մեջ։ Քրիստոսի Հարությունը Ձեր կյանքում Հարության հրավերն է։
Շնորհավորում ենք։ Դուք նոր իմացաք «Արմոդոքսիի» գաղտնիքը։ Սա հավատքի հիմքն է մի ժողովրդի համար, որը գոյատևել և բարգավաճել է՝ չունենալով ռազմական զինանոց կամ աշխարհակալության ագրեսիվ նկրտումներ։ Դուք փորձառությամբ իմացաք կյանքի բանաձևը՝ որ Խաչելության հետևում Հարությունն է։
Այսօրվա հարցի պատասխանը՝ այս շարքի վերջին հարցը, կարող եք տալ միայն Դուք և միայն Դուք. Ինչո՞ւ եք Կենդանուն փնտրում մեռելների մեջ։
Շնորհավոր Սուրբ Զատիկ. Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց։ Աստված օրհնի Ձեզ։
Այն տեղում, ուր Նա խաչվեց, մի պարտեզ կար, և պարտեզի մեջ՝ մի նոր գերեզման, որի մեջ դեռ ոչ ոք չէր դրվել։ – Հովհաննես 19:41
Եթե երբևէ կորցրել եք ձեզ մտերիմ մեկին, ապա գիտեք, որ կորստից հետո մի շրջան է լինում, երբ դեռևս չեք գիտակցում, որ այլևս չեք տեսնելու այդ մարդուն։ Սկսում եք մտքում վերապրել վերջին օրերը՝ հիշելով վերջին խոսքերից մի քանիսը։
Այս շաբաթ օրը Հիսուսի աշակերտներն ու ընկերները ցնցված էին։ Վերջին շաբաթվա իրադարձությունները անիրական էին թվում։ Կիրակի օրը Հիսուսը մտնում է Երուսաղեմ որպես «թագավոր»՝ հազարավոր մարդկանց հավանության ու գովասանքի ներքո։ Հինգ օր անց Նրան լքում են։ Նրան մահապատժի են ենթարկում որպես հասարակ հանցագործի՝ Աստծուն տանող ճանապարհը սիրո և ներդաշնակության միջոցով քարոզելու համար։ Սա անշուշտ շփոթեցնող էր Նրա հետևորդների համար, ինչպես որ մեզ համար է՝ երկու հազար տարի անց։
Նրանց աչքի առաջ հույսը մահացել էր։
Նրանք, ովքեր Խաչի մոտ էին, անշուշտ հիշում էին Հիսուսի վերջին տանջալից խոսքերը։
Հա՛յր, ների՛ր նրանց, որովհետև չգիտեն, թե ինչ են անում։ Նույնիսկ դաժան ծեծից ու մահվան դատապարտվելուց հետո Նա ներում է։
Ճշմարիտ եմ ասում քեզ, այսօր ինձ հետ դրախտում կլինես։ Նույնիսկ իր տառապանքի մեջ Նրա սերը ուղղված էր ուրիշներին։
Ո՛վ կին, ահա՛ քո որդին։ Սուրբ Մայրը, անշուշտ, խորհում էր հրաշքների և զարմանահրաշ 33 տարիների մասին, որոնք այժմ ավարտին էին հասել։
Աստվա՛ծ իմ, Աստվա՛ծ իմ, ինչո՞ւ լքեցիր ինձ։ Հիսուսը սովորեցրեց մեզ ապավինել մեր Երկնային Հորը, և հիմա, կարիքի պահին, արդյո՞ք Աստված մոռացել էր Նրան։
Ծարավ եմ։ Նա, ով առաջարկում էր կենդանի ջրեր, որոնք կհագեցնեին ցանկացած ծարավ, այժմ հայտնում էր իր ծարավի մասին։
Կատարվե՛ց։ Տեղի ունեցած ամեն ինչ իր նպատակն ուներ։
Հա՛յր, Քո ձեռքերի մեջ եմ ավանդում իմ հոգին։
Այս Ավագ շաբաթ օրը՝ Հարության ճանապարհին, մեզ է ուղղվում մի հարց, որին միայն Դուք կարող եք պատասխանել. Չիմանալով, թե ինչ է բերելու վաղվա օրը, ի՞նչ եք քաղում այն ամենից, ինչ տեղի ունեցավ անցած մի քանի օրերի ընթացքում՝ օրեր, որոնք մենք անվանում ենք Ավագ շաբաթ։
Վաղը՝ Դատարկ գերեզմանը
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/Question-8.jpg7971275Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-30 00:01:572024-03-29 22:19:26Հաջորդ օրը՝ Ավագ շաբաթ (Հարց 8)
Ավագ շաբաթվա յուրաքանչյուր օր՝ դեպի Հարություն տանող ճանապարհին, Դուք բախվում եք մի հարցի, որին միայն Դուք և ոչ ոք ուրիշը չի կարող պատասխանել։ Այս Ավագ Ուրբաթ օրը մենք կանգնում ենք Խաչի առջև, որն ինքնին հանելուկ է։ Այն խոշտանգման գործիք է։ Այն գործիքն է, որի վրա Աստծո Որդին խոշտանգվեց ու սպանվեց, և այնուամենայնիվ, մեր հավատքի մեջ այն քրիստոնեության խորհրդանիշն է, հետևաբար՝ նաև սիրո խորհրդանիշը։
Մեկ գիշերվա ընթացքում Հիսուսին մեղադրեցին, կեղծ մեղադրանքներով դատեցին, տեղափոխեցին քահանայապետերի, ատյանների, հրեա թագավորի և հռոմեացի կուսակալի մոտ, ապա դատապարտեցին մահվան։ Մահվան միջոցը խաչելությունն էր՝ խոշտանգման դանդաղ ու տանջալից մի եղանակ, որի ժամանակ մարդը ձեռքերից ու ոտքերից մեխված կախվում է խաչափայտից և մի քանի ժամվա ընթացքում շնչահեղձ լինում։ Մինչդեռ ամբոխը հավաքվում է՝ դիտելու այդ տեսարանը, ծաղրելու և նախատելու Նրան։ Չորս ավետարանիչները՝ Մատթեոսը, Մարկոսը, Ղուկասը և Հովհաննեսը, իրենց Ավետարաններում պատկերավոր մանրամասնությամբ արձանագրում են այս իրադարձությունը։
Հիսուսը կամովին ընդունում է Խաչի ուղին, քանի որ հենց այնտեղ է Նա զոհաբերվում աշխարհի փրկության համար։ Այդպես վարվելով՝ Հիսուսը խաչը խոշտանգման գործիքից վերածում է փրկության միջոցի, ճիշտ այնպես, ինչպես օրվա իրողությունը վերափոխում է իսկապես վատ ու չար ուրբաթից «Ավագ Ուրբաթի»։
Իր ծառայության ընթացքում Հիսուսը կանչում է մեզ և պատվիրում. «Եթե մեկը կամենում է հետևել ինձ, թող ուրանա իր անձը, ամեն օր վերցնի իր խաչը և հետևի ինձ»։ (Ղուկաս 9:23)
Մինչ մենք կանգնած ենք Քրիստոսի Խաչի առջև այս Ավագ Ուրբաթ օրը, եկեք ուշադրությամբ լսենք մեր Տիրոջ խոսքերը։ Եկեք ըմբռնենք այս օրվա իրադարձությունները։ Այս ուրբաթ օրը՝ դեպի Հարություն տանող ճանապարհին, հնչող հարցը հետևյալն է. «Արդյո՞ք Դուք վերցնում եք Ձեր խաչը և հետևում Նրան»։
Վաղը՝ հաջորդ օրը
Շապիկի լուսանկարը՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյանների
Խաչելություն՝ Քրիս Բրաունի, «Նրա կոշիկների մեջ» (In His Shoes) նախագծի համար
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/Question-7-2.jpg8351209Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-29 00:01:102024-03-28 23:25:39Խաչը՝ Ավագ Ուրբաթ (Հարց 7)
Ավագ շաբաթվա յուրաքանչյուր օր՝ դեպի Հարություն տանող ճանապարհին, Ձեզ է ներկայացվում մի հարց, որին միայն Դուք և ոչ ոք ուրիշը չի կարող պատասխանել։
Վերջին ընթրիքի ժամանակ Հիսուսը բացահայտ խոսում է իր սիրելի և սեղանակից աշակերտների հետ։
Ինչպես Հայրը սիրեց ինձ, այնպես էլ ես սիրեցի ձեզ. մնացե՛ք իմ սիրո մեջ։ Եթե իմ պատվիրանները պահեք, կմնաք իմ սիրո մեջ, ինչպես ես պահեցի իմ Հոր պատվիրանները և մնում եմ նրա սիրո մեջ։ Այս բաները խոսեցի ձեզ, որպեսզի իմ ուրախությունը ձեր մեջ լինի, և ձեր ուրախությունը լիարժեք լինի։ Սա է իմ պատվիրանը, որ սիրեք միմյանց, ինչպես ես սիրեցի ձեզ։ Ոչ ոք ավելի մեծ սեր չունի, քան այն, որ մեկը իր կյանքը դնի իր ընկերների համար։ (Հովհաննես 15)
Հիսուսն ասում է իր աշակերտներին, որ հենց սիրո միջոցով են նրանք ճանաչվելու որպես իր հետևորդներ, այսինքն՝ քրիստոնեությունը սահմանվում է սիրով։ Սերը սկսվում է Աստծուց և արտահայտվում է զոհաբերությամբ, իսկ վերջնական զոհաբերությունը կյանքի ընծայումն է՝ Աստծո պարգևներից ամենամեծը։
Ընթրիքից հետո Հիսուսը Գեթսեմանիի պարտեզում աղոթում է. «Հա՛յր, եթե կամենում ես, այս բաժակը ինձանից հեռացրո՛ւ, բայց ոչ թե իմ կամքը, այլ Քոնը թող լինի»։
Այնտեղ է ժամանում ամբոխը՝ առաջնորդվելով 12 աշակերտներից մեկի՝ Հուդա Իսկարիովտացու կողմից։ Հուդան համբուրում է Տիրոջը՝ նրան ամբոխին մատնելու համար։ Հիսուսին ձերբակալում են որպես հասարակ հանցագործի, ապա տանում կրոնական վերնախավի մոտ՝ հորինված մեղադրանքներով դատելու համար։ Չարչարանքները, այսինքն՝ Տիրոջ տառապանքը, շարունակվում են ամբողջ գիշեր։ Կրոնական առաջնորդների կողմից կազմակերպված կեղծ դատավարություններից մինչև պետական պաշտոնյաներ, Նրան նվաստացնում են, ծեծում, ծաղրում և դատապարտում խաչելության։
Ձերբակալությունից մինչև դատավճիռը Հիսուսը լքված է եղել իր բոլոր ընկերների և հետևորդների կողմից։ Նրա ընկերներից մեկը դավաճանեց նրան (համբույրով), իսկ մյուսը՝ Պետրոսը, երեք անգամ ուրացավ նրան, երբ հարցրին՝ ճանաչո՞ւմ է արդյոք Հիսուսին։ Այնուամենայնիվ, Հիսուսը ոչ ոքի չի լքում՝ ո՛չ իր ընկերներին, ո՛չ իր հետևորդներին, ո՛չ էլ նույնիսկ իրեն մեղադրողներին կամ մեզանից որևէ մեկին։ Նա կանգնած է որպես Սիրո զորության վկայություն։ Նա ընդունում է դատավճիռը և ուղևորվում դեպի Խաչ։ Հենց այստեղ է, որ մենք հասկանում ենք, որ Խաչը, հետևաբար, հայ ուղղափառ աստվածաբանության մեջ Սիրո վերջնական արտահայտությունն է։
Հարության ճանապարհին այս վեցերորդ հարցը հնչում է այն ձևով, որն առաջին անգամ ուղղվեց Հուդային՝ «Համբո՞ւյրով ես մատնում Աստծո Որդուն», իսկ հետո՝ Պետրոսին՝ «Դո՞ւ էլ ես Հիսուսի հետ»։ Սրանք նույն հարցն են. սերն է այն, ինչը մեզ սահմանում է որպես քրիստոնյա՝ ըստ Հիսուսի, և ինքը՝ Հիսուսը, սիրո դրսևորմամբ զոհաբերում է իր կյանքը։ Դուք նրա՞ հետ եք, թե՞ դավաճանել եք նրան։ Անշուշտ, շատ ծանր հարցեր են շատ ծանր գիշերվա համար։ Մեր Տիրոջ չարչարանքների գիշերը։
Վաղը՝ Խաչը
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/Question-6.jpg8441184Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-28 00:01:092024-03-27 21:28:57Սիրո արտահայտություն. Ավագ հինգշաբթի (Հարց 6)
