Աստծո խավարումը Մեծ պահքի ընթացքում

Արմոդոքսիան այսօր. Անսպասելիորեն ստվերելով Աստծուն

Աստղագիտական երևույթները վաղ մանկությունից են գրավել իմ ուշադրությունը, հատկապես այն տեսակները, որոնք կարելի է դիտել տան հարմարավետությունից: Այդ պատճառով ես արթուն մնացի և մանկական հիացմունքով հետևեցի, թե ինչպես է Լուսինը դուրս գալիս Արեգակի լույսից՝ մտնելով Երկրի ստվերի մեջ, ապա նորից դուրս գալիս: Չգիտեմ՝ ո՞րն է ինձ համար ավելի զարմանալի. այն փաստը, որ այս հսկայական երկնային մարմինները շնորհքով պարում են երկնքում, թե՞ այն, որ նրանց շարժումն այնքան նուրբ է համաձայնեցված շարժման տիեզերական օրենքներին, որ այս իրադարձությունը հարյուրավոր տարիներ առաջ կանխատեսվել էր մինչև րոպեի ճշտությամբ:

Այս շաբաթ մեզ ոգեշնչել է Ավետարանի այն հատվածը, որն ընթերցվել է Բուն Բարեկենդանի կիրակի օրը։ Այնտեղ Հիսուսն ասում է. «Արդ, եթե քո ընծան մատուցես սեղանին և այնտեղ հիշես, որ քո եղբայրը քեզ դեմ բան ունի, թո՛ղ քո ընծան այնտեղ՝ սեղանի առաջ, և գնա՛, նախ հաշտվի՛ր քո եղբոր հետ, ապա եկ և մատուցի՛ր քո ընծան»։ (Մատթեոս 5)

Դուք հետևեցի՞ք խավարմանը։ Հիսուսն այս խոսքերով ասում է, որ կա մի բան, որն ավելի կարևոր է, քան Աստված։ Մեր՝ միմյանց հետ հաշտվելու անհրաժեշտությունը ստվերում է Աստծուն։ Դուք եկեղեցի եք գնացել Աստծուն երկրպագելու և Ձեր ընծան մատուցելու, սակայն կա ավելի կարևոր բան՝ Ձեր եղբոր հետ հաշտվելը։ Նա ասում է՝ թողե՛ք Ձեր ընծան եկեղեցում և հեռացե՛ք Աստծուց, մինչև նախ չհաշտվեք Ձեր եղբոր հետ։ Միմյանց հետ խաղաղության և ներդաշնակության մեջ լինելը ստվերում է Աստծուն ուղղված երկրպագության կամ պաշտամունքի ցանկացած բարեպաշտ ժեստ։

Քրիստոնեական պատգամը մարդկանց մասին է։ Այն ներդաշնակության մասին է, և այդ խաղաղ գոյությունը հնարավոր է դառնում, երբ մենք դառնում ենք լուծման մի մասը։ Խոսքը ոչ թե երկնքին նայելու, այլ երկրի վրա միմյանց ձեռք մեկնելու մասին է։ Եթե մեր կյանքում պետք է լինի ներդաշնակություն, եթե այս աշխարհում պետք է լինի խաղաղություն, ապա դա ոչ թե նրա համար է, որ ես աղոթք եմ հղում դեպի վեր, այլ այն պատճառով, որ ես աղոթք եմ հղում դեպի կողք՝ ձեռք մեկնելով իմ եղբայրներին ու քույրերին՝ որպես սիրո փոխանցող։ Իսկական խաղաղությունը, ներդաշնակությունն ու գոյությունը միմյանց սիրելու մեջ են։

Սա այսօր մեզ հիշեցնում է, որ մեր Մեծ պահքի ուղևորության նպատակն է օգտագործել այս 40 օրը, որպեսզի դրան հաջորդող 325 օրերը՝ այսինքն՝ կյանքը, դարձնենք ավելի իմաստալից և ուրիշների հետ ներդաշնակ։

Այսօր բարեգործություն կատարեք՝ լույս սփռելով նրանց համար, ովքեր դառնացած են կյանքից: Դուրս բերեք նրանց ստվերից դեպի լույս: Այսօր պահք պահեք մակերեսային բարեպաշտությունից և հասկացեք, որ քրիստոնեությունը երկրի վրա խաղաղության մասին է՝ մարդկանց միջև բարի կամքի միջոցով:

Աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու (23) աղոթքը. «Ողորմած Տեր, ողորմիր քո բոլոր հավատացյալներին, թե՛ իմ մտերիմներին, թե՛ օտարներին, թե՛ նրանց, ում ճանաչում եմ, և թե՛ նրանց, ում չեմ ճանաչում, թե՛ կենդանիներին և թե՛ մեռյալներին, և ներիր իմ բոլոր թշնամիներին ու ինձ ատողներին այն հանցանքները, որ գործել են իմ դեմ, դարձրու նրանց իմ հանդեպ ունեցած չարությունից, որպեսզի արժանի լինեն Քո ողորմությանը: Ամեն»: