Հայր և օրինակ

Արմոդոքսիան այսօր. Հայր և օրինակ

Մենք շարունակում ենք մեր խորասուզումը Անառակ որդու առակի մեջ (Ղուկաս, գլուխ 15)՝ կենտրոնանալով պատմության հոր կերպարի վրա։

Նրա մասին առաջին բանը, որ սովորում ենք, այն է, որ նա տալիս է ամբողջությամբ՝ առանց սահմանափակումների կամ պայմանների։ Նրա կրտսեր որդին ասում է. «Տո՛ւր ինձ իմ ժառանգությունը, որպեսզի կարողանամ գնալ, հաստատվել և սկսել իմ կյանքը»։ Հայրը, լինելով իմաստուն մարդ, անշուշտ հասկանում է, որ որդին կարող է կորցնել կամ վատնել գումարը, բայց չի վիճում իր զավակի հետ։ Մեր կյանքում լինում են պահեր, երբ պետք է բաց թողնել։ Թեև մենք կարող ենք ավելի լավ հասկանալ, քան մեր երեխաները, նրանց կյանքը նրանցն է։ Այո՛, սխալներ գործելը կարող է ցավալի լինել, բայց հենց այդ սխալների միջոցով են երեխաները սովորում։ Այս հայրը հասկանում է այս կանոնը. նա բաց է թողնում իր որդուն։ Որքան էլ դժվար լինի, նա թույլ է տալիս իր որդուն՝ նրան, ում սիրում է, հեռանալ։ Նա թույլ է տալիս իր որդուն կառուցել իր սեփական կյանքը։

Հորը երկրորդ անգամ տեսնում ենք, երբ որդին վերադառնում է։ Հիշեք, որ որդին զղջում է, կամ գոնե հասկանում է, որ կարող է ավելի լավ կյանք ունենալ՝ վերադառնալով հոր տուն։ Անկախ նրանից, թե ինչ մտադրություններ ունի որդին, հայրը, տեսնելով նրա վերադարձը, ընդառաջ է գնում ճանապարհին և նույնիսկ թույլ չի տալիս, որ որդին ներողություն խնդրի։ Նա հպարտության խաղ չի խաղում։ Նա հիմարաբար չի ասում. «Սպասեմ տեսնեմ՝ ինչ կասի»։ Նա այնտեղ է՝ իր որդուն ընդունելու համար։ Նա չի ասում. «Ես քեզ ասել էի, գիտեի, որ կվերադառնաս»։ Փոխարենը՝ նա ճանաչում է իր սիրելիին՝ այն որդուն, որի մասին հոգ էր տարել, որին լույս աշխարհ էր բերել և դաստիարակել, և որն այժմ վերադարձել էր։ Ի՜նչ մեծ ուրախություն պետք է ապրած լիներ նա։ Իհարկե, նա վազելով մոտեցավ որդուն և գրկեց նրան։

Այժմ սա երկու չափում ունի։ Եկե՛ք հետևենք դրանցից յուրաքանչյուրին։ Նախ՝ առակի հայրը մեր Երկնային Հոր արտահայտությունն է։ Երկնքում Աստված սպասում է, որ մենք տուն վերադառնանք, և երբ մենք իսկապես վերադառնում ենք, Նա չի սպասում, որ մենք աղաչենք Իր Թագավորություն վերադառնալու համար։ Բավական է, որ մենք վերադառնանք տուն, և Նա մոտենում է մեզ, գրկում ու գրկախառնվում մեզ հետ, Նա ընդունում է մեզ՝ պարգևելով Կյանք։ Այդպես վարվեց այս հայրը, և այդպես է վարվում մեր Երկնային Հայրը։

Աստված մեզ ընդունում է որպես Իր Թագավորության իսկական զավակներ։

Երկրորդ՝ հոր արարքները մեզ հուշում են, թե ինչ է պահանջվում մեզանից մեր հարաբերություններում՝ ոչ պարտադիր երեխաների, այլ միմյանց հետ։ Կան մարդիկ, ովքեր ցավեցրել են մեզ։ Ցավի աստիճանը նշանակություն չունի։ Միգուցե մենք լաց ենք եղել անզգույշ խոսքի պատճառով, կամ մեզ կործանել է դավաճանությունը։ Այդ ցավը անդունդ է ստեղծել ուրիշների հետ մեր հարաբերություններում։ Մենք բոլորս էլ մեր գործողությունների կամ անգործության պատճառով բաժանումներ ենք ստեղծել մեր և Աստծո միջև, սակայն Աստված մեզ վերադարձի ճանապարհ է տվել։ Մենք նույնպես պետք է նույնն անենք և դռները բաց թողնենք այն մարդկանց համար, որպեսզի նրանք կարողանան վերադառնալ մեզ մոտ։ Այլ կերպ ասած՝ վերջ պետք է տալ վրեժխնդրությանը։ Մի՛ տարվեք հիմար հպարտությամբ։ Դռները բաց պահե՛ք՝ առանց ակնկալելու, որ ինչ-որ մեկը կմտնի դրանցով։ Մի՛ սպասեք նրանց վերադարձին, ովքեր ցավեցրել են ձեզ, պարզապես իմացե՛ք, որ խորքում կան բազմաթիվ ցանկություններ, որոնք կարող են չհասկացվել։ Եթե դուռը բաց է, նրանք կարող են վերադառնալ, և երբ վերադառնան, դուք կգրկեք նրանց։

Իմացե՛ք, որ սիրտն է խոսում ձեզ հետ։ Մի՛ մտածեք ձեր մտքով։ Պատրա՛ստ եղեք ընդունելու։ Պատրա՛ստ եղեք գրկելու, փաթաթվելու, նրանց խեղդելու այն սիրով, որը ձեր սրտում է։ Սա այն օրինակն է, որ Հիսուսը տալիս է մեզ հոր կերպարի միջոցով։

Այժմ աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքը՝ «Հավատով խոստովանիմ»-ից.

Հավատով խոստովանում և երկրպագում եմ Քեզ, Հայր և Որդի և Սուրբ Հոգի, անեղ և անմահ էություն, արարիչ հրեշտակների, մարդկանց և ամենայն գոյության։ Ողորմի՛ր Քո արարածներին և ինձ՝ մեղավորիս։ (1/24)