Արմոդոքսի այսօրվա համար. 10 մեկրոպեանոց հատված Տերունական աղոթքի մասին, թիվ 2՝ Մեր Հայր
Հիսուսն իր աղոթքի տոնը սահմանում է առաջին իսկ բառերով։ Սա զրույց է Աստծո հետ, սակայն Նա ճնշող չէ։ Նա «Մեր Հայրն» է։ Նա մատչելի է։ Նա Հայր է, այսինքն՝ մեկը, ով հոգ է տանում և պատասխանատու է մեզ հետ Իր սերը կիսելու համար։ Նա Հայր է, ով գրկում է մեզ մեր ցավի ու վշտի մեջ և ժպտում մեզ հետ այն գեղեցկության մեջ, որը մենք ընկալում ենք։ Նա կիսում է մեր ուրախությունները և տառապում մեզ հետ նեղության ժամանակներում։
Ավելին, Նա մեր Հայրն է, ոչ թե իմ հայրը, ոչ թե քո հայրը, այլ մեր Հայրը։ Որպես այդպիսին՝ Նա բոլորի Աստվածն է։ Սիրելի զավակներ չկան, մենք բոլորս Նրա զավակներն ենք։ Նա այն Հայրն է, ով հավասարապես բաշխում է Իր սերը Իր բոլոր զավակների միջև։ Եվ հետևաբար, մենք հասկանում ենք, որ յուրաքանչյուր պատերազմ քաղաքացիական պատերազմ է, քանի որ վեճն ու թյուրիմացությունը մեր և մեր եղբոր կամ քրոջ միջև է, քանի որ մենք բոլորս կիսում ենք նույն Հորը։ Աղոթքի առաջին երկու բառերը սահմանում են այն հասցեատիրոջը, ում հետ մենք խոսում ենք։ Մեր Հայր։
Սա ամառային շրջանի համար նախատեսված 10 մեկրոպեանոց հաղորդումներից երկրորդն է։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/07/sun-rise-on-earth-739-e1752506514851.jpg8781082Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-07-28 00:10:512026-07-29 10:43:15Հայր մեր (2-ից 10)
Մենք շարունակում ենք մեր խորասուզումը Անառակ որդու առակի մեջ (Ղուկաս, գլուխ 15)՝ կենտրոնանալով պատմության հոր կերպարի վրա։
Նրա մասին առաջին բանը, որ սովորում ենք, այն է, որ նա տալիս է ամբողջությամբ՝ առանց սահմանափակումների կամ պայմանների։ Նրա կրտսեր որդին ասում է. «Տո՛ւր ինձ իմ ժառանգությունը, որպեսզի կարողանամ գնալ, հաստատվել և սկսել իմ կյանքը»։ Հայրը, լինելով իմաստուն մարդ, անշուշտ հասկանում է, որ որդին կարող է կորցնել կամ վատնել գումարը, բայց չի վիճում իր զավակի հետ։ Մեր կյանքում լինում են պահեր, երբ պետք է բաց թողնել։ Թեև մենք կարող ենք ավելի լավ հասկանալ, քան մեր երեխաները, նրանց կյանքը նրանցն է։ Այո՛, սխալներ գործելը կարող է ցավալի լինել, բայց հենց այդ սխալների միջոցով են երեխաները սովորում։ Այս հայրը հասկանում է այս կանոնը. նա բաց է թողնում իր որդուն։ Որքան էլ դժվար լինի, նա թույլ է տալիս իր որդուն՝ նրան, ում սիրում է, հեռանալ։ Նա թույլ է տալիս իր որդուն կառուցել իր սեփական կյանքը։
Հորը երկրորդ անգամ տեսնում ենք, երբ որդին վերադառնում է։ Հիշեք, որ որդին զղջում է, կամ գոնե հասկանում է, որ կարող է ավելի լավ կյանք ունենալ՝ վերադառնալով հոր տուն։ Անկախ նրանից, թե ինչ մտադրություններ ունի որդին, հայրը, տեսնելով նրա վերադարձը, ընդառաջ է գնում ճանապարհին և նույնիսկ թույլ չի տալիս, որ որդին ներողություն խնդրի։ Նա հպարտության խաղ չի խաղում։ Նա հիմարաբար չի ասում. «Սպասեմ տեսնեմ՝ ինչ կասի»։ Նա այնտեղ է՝ իր որդուն ընդունելու համար։ Նա չի ասում. «Ես քեզ ասել էի, գիտեի, որ կվերադառնաս»։ Փոխարենը՝ նա ճանաչում է իր սիրելիին՝ այն որդուն, որի մասին հոգ էր տարել, որին լույս աշխարհ էր բերել և դաստիարակել, և որն այժմ վերադարձել էր։ Ի՜նչ մեծ ուրախություն պետք է ապրած լիներ նա։ Իհարկե, նա վազելով մոտեցավ որդուն և գրկեց նրան։
Այժմ սա երկու չափում ունի։ Եկե՛ք հետևենք դրանցից յուրաքանչյուրին։ Նախ՝ առակի հայրը մեր Երկնային Հոր արտահայտությունն է։ Երկնքում Աստված սպասում է, որ մենք տուն վերադառնանք, և երբ մենք իսկապես վերադառնում ենք, Նա չի սպասում, որ մենք աղաչենք Իր Թագավորություն վերադառնալու համար։ Բավական է, որ մենք վերադառնանք տուն, և Նա մոտենում է մեզ, գրկում ու գրկախառնվում մեզ հետ, Նա ընդունում է մեզ՝ պարգևելով Կյանք։ Այդպես վարվեց այս հայրը, և այդպես է վարվում մեր Երկնային Հայրը։
Աստված մեզ ընդունում է որպես Իր Թագավորության իսկական զավակներ։
Երկրորդ՝ հոր արարքները մեզ հուշում են, թե ինչ է պահանջվում մեզանից մեր հարաբերություններում՝ ոչ պարտադիր երեխաների, այլ միմյանց հետ։ Կան մարդիկ, ովքեր ցավեցրել են մեզ։ Ցավի աստիճանը նշանակություն չունի։ Միգուցե մենք լաց ենք եղել անզգույշ խոսքի պատճառով, կամ մեզ կործանել է դավաճանությունը։ Այդ ցավը անդունդ է ստեղծել ուրիշների հետ մեր հարաբերություններում։ Մենք բոլորս էլ մեր գործողությունների կամ անգործության պատճառով բաժանումներ ենք ստեղծել մեր և Աստծո միջև, սակայն Աստված մեզ վերադարձի ճանապարհ է տվել։ Մենք նույնպես պետք է նույնն անենք և դռները բաց թողնենք այն մարդկանց համար, որպեսզի նրանք կարողանան վերադառնալ մեզ մոտ։ Այլ կերպ ասած՝ վերջ պետք է տալ վրեժխնդրությանը։ Մի՛ տարվեք հիմար հպարտությամբ։ Դռները բաց պահե՛ք՝ առանց ակնկալելու, որ ինչ-որ մեկը կմտնի դրանցով։ Մի՛ սպասեք նրանց վերադարձին, ովքեր ցավեցրել են ձեզ, պարզապես իմացե՛ք, որ խորքում կան բազմաթիվ ցանկություններ, որոնք կարող են չհասկացվել։ Եթե դուռը բաց է, նրանք կարող են վերադառնալ, և երբ վերադառնան, դուք կգրկեք նրանց։
Իմացե՛ք, որ սիրտն է խոսում ձեզ հետ։ Մի՛ մտածեք ձեր մտքով։ Պատրա՛ստ եղեք ընդունելու։ Պատրա՛ստ եղեք գրկելու, փաթաթվելու, նրանց խեղդելու այն սիրով, որը ձեր սրտում է։ Սա այն օրինակն է, որ Հիսուսը տալիս է մեզ հոր կերպարի միջոցով։
Այժմ աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքը՝ «Հավատով խոստովանիմ»-ից.
Հավատով խոստովանում և երկրպագում եմ Քեզ, Հայր և Որդի և Սուրբ Հոգի, անեղ և անմահ էություն, արարիչ հրեշտակների, մարդկանց և ամենայն գոյության։ Ողորմի՛ր Քո արարածներին և ինձ՝ մեղավորիս։ (1/24)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/07/sunset-kingdom-741.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2026-03-05 00:01:032026-03-02 21:04:07Հայր և օրինակ
Արմոդոքսի այսօրվա համար. Հոր կերպարի կիրառումը – Մեծ պահքի 17-րդ օր
Մենք շարունակում ենք սովորել Անառակ որդու առակից (Ղուկաս 15) և այսօր շարունակում ենք անդրադառնալ հոր կերպարին։ Երեկ մենք խոսեցինք նրա մասին՝ որպես մեր Երկնային Հոր սիրո արտահայտություն։ Այսօր մենք հասկանում ենք Մեծ պահքի այս շրջանի կարևորությունը, երբ հոր սերը կիրառում ենք մեր կյանքում։
Անառակ որդու հոր արարքները մեզ սովորեցնում են, թե ինչ է պահանջվում մեզանից մեր հարաբերություններում՝ ոչ միայն երեխաների, այլև միմյանց հետ։ Կան մարդիկ, ովքեր ցավեցրել են մեզ։ Ցավի չափը էական չէ։ Հնարավոր է՝ մենք արտասվել ենք անզգույշ արտասանված խոսքի պատճառով, կամ էլ կործանվել ենք դավաճանությունից։ Այդ ցավը անդունդ է ստեղծել մեր և այլոց հարաբերություններում։ Մենք բոլորս էլ մեր գործողություններով կամ անգործությամբ բաժանարար գծեր ենք քաշել մեր և Աստծո միջև, սակայն Աստված մեզ վերադարձի ճանապարհ է տվել։ Մենք նույնպես պետք է նույնն անենք և դռները բաց թողնենք նրանց համար, ովքեր կարող են վերադառնալ մեզ մոտ։ Այլ կերպ ասած՝ ժամանակն է վերջ տալու վիրավորանքներին։ Մի՛ տարվեք հիմար հպարտությամբ։ Դռները բաց պահեք՝ առանց ակնկալելու, որ ինչ-որ մեկը անպայման կմտնի։ Մի՛ սպասեք, որ ձեզ ցավեցնողները վերադառնան, պարզապես իմացեք, որ խորքում կան բազմաթիվ ցանկություններ, որոնք գուցե անհասկանալի են։ Եթե դուռը բաց է, նրանք կարող են վերադառնալ, և երբ վերադառնան, Դուք պետք է գրկաբաց ընդունեք նրանց։
Սիրտը խոսում է Ձեզ հետ։ Մի՛ մտածեք մտքով։ Պատրաստ եղեք ընդունելու։ Պատրաստ եղեք գրկելու, փաթաթվելու, նրանց խեղդելու այն սիրով, որը Ձեր սրտում է։ Սա այն օրինակն է, որը Հիսուսը տալիս է մեզ առակի հոր կերպարի միջոցով։ Մի կողմից՝ այն ցույց է տալիս, թե ինչ է անում մեր Երկնային Հայրը, և օրինակ է ծառայում մեզ՝ նույնը անելու մեր կյանքում հանդիպող մարդկանց հանդեպ։ Մյուս կողմից՝ մենք աղոթել ենք. «Թող մեզ մեր պարտքերը, ինչպես և մենք ենք թողնում մեր պարտապաններին»։ Աստված ներում է մեզ։ Հետևաբար, մենք նույնպես պետք է ներողամիտ լինենք ուրիշների հանդեպ։
Այսօր Ձեր ողորմության գործը պետք է լինի Ձեր իսկ փակած դռները բացելը։ Պահք պահեք այն կողպեքներից, որոնք փակ են պահում դռները և խոչընդոտում հարաբերությունների շարունակականությանը։
Աղոթենք Սուրբ Գրիգոր Նարեկացու խոսքերով (12). [Տե՛ր] Գրի՛ր անունդ իմ օթևանի լուսամուտին։ Ծածկի՛ր իմ տաճարի տանիքը Քո ձեռքով։ Նշի՛ր իմ խցի շեմը Քո արյամբ։ Դրոշմի՛ր իմ դռան դրսի կողմը Քո նշանով։ Պաշտպանի՛ր այն գորգը, որի վրա հանգստանում եմ, Քո աջ ձեռքով։ Ամեն։ (Թարգմանությունը՝ Թոմաս Ջ. Սամուելյանի)
Շապիկի լուսանկարը՝ Գրեգորի և Լունա Բեյլերյաններ, 2023 թ.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/03/IMG_5742.jpg13652048Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-03-19 00:01:492025-03-18 21:43:55Հոր կիրառումը. 40 օրից 17-րդ օրը
Armodoxy այսօրվա համար. Համբերատար սպասում – Մեծ պահքի 16-րդ օրը
Շարունակելով Անառակ որդու առակի թեման՝ այսօր անդրադառնում ենք հոր կերպարին, որը համբերատարությամբ սպասում է իր զավակի տունդարձին։
Նախ տեսնում ենք, որ հայրը տալիս է առանց սահմանափակումների կամ պայմանների։ Որդին ասում է. «Տո՛ւր ինձ իմ հասանելիք ժառանգությունը, որպեսզի կարողանամ գնալ, հաստատվել և սկսել իմ կյանքը»։ Հայրը, լինելով իմաստուն մարդ, անշուշտ հասկանում է, որ որդին կարող է կորցնել կամ վատնել գումարը, սակայն չի վիճում նրա հետ։ Նա բաց է թողնում նրան։ Թեև նա գիտի ավելին, միևնույն է, ընդունում է, որ զավակի կյանքը նրանն է, և նա պետք է ապրի այն։ Այո՛, սխալներ գործելը կարող է ցավալի լինել, բայց հենց այդ սխալների միջոցով են զավակները սովորում։
Հորը երկրորդ անգամ տեսնում ենք, երբ որդին վերադառնում է։ Հիշե՛ք, որ որդին զղջում է, կամ գոնե հասկանում է, որ կարող է ավելի լավ կյանք ունենալ՝ վերադառնալով հոր տուն։ Անկախ որդու մտադրություններից՝ հայրը, տեսնելով նրան տունդարձի ճանապարհին, վազում է ընդառաջ և նույնիսկ թույլ չի տալիս, որ որդին ներողություն խնդրի։ Նա հպարտության խաղ չի խաղում։ Նա հիմարաբար չի ասում. «Սպասեմ տեսնեմ՝ ինչ ունի ասելու»։ Նա այնտեղ է՝ իր որդուն ընդունելու համար։ Նա չի ասում. «Ես քեզ ասել էի։ Գիտեի, որ վերադառնալու ես»։ Փոխարենը՝ նա ճանաչում է իր սիրելիին՝ այն որդուն, որի մասին հոգ էր տարել, որին լույս աշխարհ էր բերել և մեծացրել, վերադարձել էր։ Որքա՜ն ոգևորված պետք է լինի նա։ Իհարկե, նա վազում է որդու մոտ և գրկում նրան։
Առակի հայրը մեր Երկնավոր Հոր արտահայտությունն է։ Հիսուսը մեզ ցույց է տալիս Աստծո անպայմանական սիրո մի պատկեր։ Երկնքում Աստված սպասում է, որ մենք տուն վերադառնանք, և երբ մենք իսկապես հետ ենք դառնում, Նա չի սպասում, որ մենք աղաչենք՝ Իր Արքայություն վերադառնալու համար։ Նա համբերատար սպասում է, որ մենք կատարենք այդ առաջին քայլը դեպի Իրեն։ Հենց այդ ժամանակ է, որ Նա մոտենում է մեզ և լիովին գրկում։ Նա ընդունում է մեզ՝ պարգևելով Կյանք։ Աստված ընդունում է մեզ որպես Իր Արքայության ճշմարիտ զավակների։ Մեզ ընդունելը Նրա կողմից հաստատված փաստ է։ Պահանջն այն է, որ մենք ասենք. «Այո՛, ես մեղանչել եմ։ Ես սխալ ճանապարհով եմ գնացել։ Ես վատնել եմ այն, ինչ Աստված տվել է ինձ։ Ես ուզում եմ խաղաղություն գտնել։ Ես ուզում եմ գտնել այն սերը, որի մեջ Աստված ստեղծել է ինձ»։ Աստված սպասում է, որ մենք ասենք. «Ես պատրաստ եմ», որից հետո ամեն ինչ իր տեղն է ընկնում։
Ձեր այսօրվա բարեգործությունը Անառակ որդու հոր ոգով է՝ ընդունե՛ք նրանց, ովքեր մոլորվել են։ Արդյո՞ք նրանք փնտրում են վերադառնալու ուղին, և որքանո՞վ եք Դուք պատրաստ ներելու։ Այսօր պահե՛ք պահք այն ամենից, ինչը խանգարում է Ձեզ բացել Ձեր սրտի դուռը։
Այսօրվա բաղադրատոմսը բալով և ընկույզով քաղցրավենիքն է, բաղադրատոմսի հղումը ստորև է։
Մենք աղոթում ենք Սուրբ Գրիգոր Նարեկացու խոսքերով. «Տե՛ր, պատրաստի՛ր մեզ համար պատվավոր օթևաններ՝ Քո երկնային Գառանը հաղորդակից լինելու համար, որպեսզի ճաշակենք նոր փրկության կենարար մանանան և խուսափենք դատապարտության պատիժներից։ Թող մեր հայհոյանքը մաքրվի մաքրագործող կրակով, ինչպես մարգարեն պատմեց զոհասեղանին դրված ունելուի կենդանի ածխի մասին, որպեսզի Քո ողորմությունը հռչակվի ամեն ինչում՝ որպես Հոր գթասրտություն, որը գրկեց անառակ որդուն հայրական ժառանգությամբ և մարմնավաճառին առաջնորդեց դեպի երկնային արքայության երանություն, ինչպես հռչակվեց Աստծո Որդու կողմից։ Ամեն»։ (Թարգմանեց՝ Թոմաս Ջ. Սամուելյանը)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2025/03/Son-Returning-Home-652.jpg11251125Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2025-03-18 00:01:072025-03-18 21:37:31Համբերատար սպասում. 40 օրից 16-րդ օրը
Արմոդոքսի՝ այսօրվա համար. Մյուռոն, կաթիլների միավորում
Հայաստանից պատրաստված և օրհնված Սրբալույս Մյուռոնն այժմ մուտք է գործում Ձեր տուն: Մենք այս խորը ուսումնասիրությունը սկսեցինք և ավարտում ենք Հիսուս Քրիստոսով՝ Ալֆայով և Օմեգայով, Ա-ով և Ֆ-ով, այբ-ով և քե-ով, մեր հավատքի կենտրոնով: Սրբալույս Մյուռոնն օրհնվում է նույն վայրում, որտեղ Հիսուսն իջավ և նշեց այն տեղը, որտեղ պետք է կառուցվեր հայ ժողովրդի եկեղեցին: Նույն այդ վայրից՝ Սուրբ Էջմիածնից, Սրբալույս Մյուռոնի լույսը պետք է ճառագի աշխարհին:
Այս շարքի մեր մեկնակետը Մատթեոսի Ավետարանում (26) պատմված այն կնոջ պատմությունն էր, ով օծեց Հիսուսին: Հիսուսը դադար առավ աշխարհի առօրյա գործերից և կենտրոնացավ Իրեն մատուցված սիրո, բարեգործության և հոգատարության գործի վրա: Մեր այսօրվա աշխարհը ոչնչով չի տարբերվում Քրիստոսի ժամանակներից: Իհարկե, մարդիկ ավելի շատ են, և մենք կարող ենք կարծել, թե մեր խնդիրներն ավելի բարդ են, բայց իրականում մենք՝ մարդիկ, առաջնորդվում ենք նույն մղումներով, կրքերով և գայթակղություններով: Հպարտությունը, նախանձը, զայրույթը, ծուլությունը, որկրամոլությունը, ցանկություններն ու կրքերը եղել են և մնում են մեր բոլոր խնդիրների պատճառը: Յոթ տարին մեկ մեր Եկեղեցին դադար է առնում առօրյայից և այս տարօրինակ ու գեղեցիկ ավանդույթով տոնում Քրիստոսի Սերը:
Սրբալույս Մյուռոնը Սուրբ Հոգու՝ մեզանից յուրաքանչյուրի հետ հաղորդակցվելու միջոցն է: Մեր Տիրոջ ծննդյան նախօրեին հրեշտակները հռչակեցին. «Խաղաղություն երկրի վրա և բարեհաճություն մարդկանց միջև»: Իր առաքելության ավարտին մեր Տերն ասում է. «Խաղաղություն եմ թողնում ձեզ…», բայց որպեսզի մենք որբ չմնանք, Նա խոստանում է Սուրբ Հոգին: Պենտեկոստեի օրը Սուրբ Հոգու զորությամբ հիմնադրվում է Քրիստոնեական եկեղեցին՝ Հիսուս Քրիստոսի Մարմինը:
Սուրբ Քրիստոնեական եկեղեցին երկու հազարամյակ շարունակ ունեցել է մեկ հաստատուն պատգամ, որը չի տարբերվում մսուրում հռչակված պատգամից. խաղաղություն երկրի վրա և բարեհաճություն մարդկանց միջև:
Կաթիլ-կաթիլ Սրբալույս Մյուռոնը ժամանակի ընթացքում պատրաստվել և օրհնվել է երկրի վրա գտնվող ամենաթանկարժեք և շքեղ բաղադրիչներով՝ ծառերով, դրանց հյութով ու պտուղներով, ծաղիկներով ու բուսականությամբ, յուղերով ու նեկտարներով, Արարատի էներգիայով, Էջմիածնի սրբությամբ, Սուրբ Խաչի զորությամբ, Սուրբ Ավետարանի խոսքերով, Սուրբ Գեղարդով: Այն խառնվել է Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի և Քրիստոսի ժամանակներից ի վեր բոլոր սրբերի համախմբի կողմից, ովքեր իրենց աղոթքները, արցունքներն ու ուրախությունն են ավելացրել այս խառնուրդին: Այլ կերպ ասած՝ այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է՝ ամեն ինչ, ինչ մեզ պետք է միմյանց նկատմամբ խաղաղություն և բարեհաճություն հաստատելու համար, մեր առջև է:
Յոթ տարին մեկ, տառապող աշխարհի ֆոնին, այս էկզոտիկ էլիքսիրը խառնվում և օրհնվում է Հայաստանում և բաշխվում որպես աշխարհի համար նախատեսված տոնուս: Սա Աստծո պարգևն է, որը Հայոց եկեղեցու միջոցով ներկայացվում է աշխարհին: Ինչպես Հիսուսը հայտարարեց. «Այս բաները խոսեցի ձեզ, որպեսզի Ինձնով խաղաղություն ունենաք: Աշխարհի մեջ նեղություն պիտի ունենաք, բայց քաջալերվե՛ք, Ես հաղթեցի աշխարհին» (Հովհաննես 16):
Ունենալով այս նախապատմությունը՝ Դուք այժմ հրավիրված եք միավորելու Ձեր աղոթքներն այս Մյուռոնին, ասելու «Ամեն» այն օծմանը, որը մեզ միավորում է մեր անցյալի, ապագայի և ամբողջ հավերժության հետ: Սա յոթերորդ տարին է: Սա Սրբալույս Մյուռոնի օրհնությունն է:
Մենք աղոթում ենք Սրբալույս Մյուռոնի օրհնության աղոթքով. «Ով ողորմած Տեր, ուղարկիր Քո ամենազոր Սուրբ Հոգին և այս օծումը դարձրու սրբության, հոգևոր շնորհի, իմ կյանքի համար կյանքի, իմ հոգու և մարմնի պահապանի, մի ուրախալի յուղ, որը մեզ տրվեց օրենքի միջոցով, բայց լուսավորվեց նոր Ուխտով, որով Դու օծեցիր Քո Սուրբ Առաքյալներին և բոլորիս՝ մկրտության սուրբ ավազանի նոր ծննդյան միջոցով… որպեսզի, հեռու մնալով չարից, մենք կարողանանք ճանաչել Քեզ սրբությամբ՝ որպես Քո զավակներ, և միշտ լինել Քեզ հետ՝ ունենալով Քեզ՝ Հայր և Սուրբ Հոգի, և Քրիստոսին մեր սրտում, միշտ: Ամեն»:
Հաջորդ քայլը Հայր Վազգենի հետ #698. Անձնական ուղևորություն՝ Հիսուսի որդեգիր հորը հանդիպելու համար։ Ահա մի հանդիպում, որը սկսվել է 39 տարի առաջ, հասել է հանգուցալուծման և վերածվել կարեկցանքի ու հոգատարության քարոզի։ Կրոնը Ամերիկայում. քաղաքականության և կրոնի խառնուրդը, ավետարանական եկեղեցին և քրիստոնեությունը մնացածների համար։ Կրոնը՝ որպես քաղաքական օրակարգերն առաջ մղելու յուղ և հաղորդիչ, զգուշացում և կոչ բանականությանը։ Meet the Press 17.10.21 Քոլին Փաուելի մահը Հովսեփը և Մարիամի որդին (բլոգ) Սուպերմեն III Կասանդրա Ուիլսոն Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը՝ InHisShoes.org-ի համար Լսեք Stitcher Radio-ով՝ ըստ պահանջի։ Լսեք Apple Podcasts-ում