Կայսեր աղմուկի զտումը

Հայկական ուղղափառությունն այսօր. աղմուկի զտումը

Այս շաբաթ մենք ուսումնասիրում էինք Քրիստոսի պատգամը՝ «Կայսրինը՝ կայսրին, իսկ Աստծունը՝ Աստծուն»։ Ես որոշ ժամանակ տրամադրեցի այս հատվածին՝ ցույց տալու համար, թե որքան անհեթեթ է Քրիստոսի խոսքերին ավելի մեծ նշանակություն վերագրելը, քան Նա ի սկզբանե նկատի ուներ։ Հարկերի դեպքում Նա ասաց՝ տվեք կառավարությանը այն, ինչ նրան է պատկանում։ Նա ընդհանուր քաղաքականություն չսահմանեց՝ մեզ կառավարումից բացառելու կամ մարդասիրական գործերը քաղաքական գործիչներին հանձնելու համար։

«Աստծունը՝ Աստծուն»։ Ուստի, վերադարձրեք Աստծուն այն թանկագին կյանքը, որը Նա Ձեզ է պարգևել՝ հանձնառու լինելով կարեկից և հոգատար լինելու կարիքավորների հանդեպ։

Ես այս թեման դիտավորյալ ընտրեցի ապրիլ ամսվա այս շաբաթվա ընթացքում, քանի որ ապրիլի 24-ին ոգեկոչվում է Հայոց ցեղասպանությունը։ 1915-ից 1922 թվականներին մեկուկես միլիոն հայեր բարբարոսաբար սպանվեցին։ 1915 թվականին փորձ արվեց, ժամանակակից լեզվով ասած, «ջնջել մի ամբողջ քաղաքակրթություն»։ Եվ այդ դավադրությունը շարունակվում է այսօր՝ Արցախ կոչվող տարածքում հայերի և հայկական պատմական հուշարձանների դեմ նոր հարձակումներով, քանի որ 1915 թվականի ցեղասպանության նույն հանցագործն այսօրվա քաղաքականության և քաղաքական գործիչների շնորհիվ ավելի է համարձակվել։

1915 թվականին հայերը դիմեցին Կայսրին՝ օգնության ակնկալիքով, սակայն վերջում ստացան միայն փշրված երազանքներ և դրժված խոստումներ։ Եվ այդ ժամանակից ի վեր, նույնիսկ այսօր, «Կայսերական քարտը» գրավում է զանգվածներին, և նրանք օգտագործում են այն։ Ստուգեք Ձեր մոտակայքում տեղի ունեցող ցույցերը, և հավանական է, որ կտեսնեք, ինչպես իմ տարածքում, անարդյունավետ կամ թոշակի անցած քաղաքական գործիչներով, պաշտոնաթող զինվորականներով և ցուցադրական նպատակներով հանդես եկող կարգալույծ հոգևորականներով լցված բեմահարթակ։ Այս անգամ իմ տարածքում նույնիսկ հոգևորականի կերպարանքով մեկին են հրավիրել բեմահարթակ բարձրանալու, ինչը ծաղր է մարդկության պատմության այս սարսափելի և չար էջի հանդեպ։ Իհարկե, ես վրդովված եմ։ Նրանք իմ ժողովուրդն են։ Իմ պապերը անցել են այդ իրականության միջով, իսկ այժմ այն վերածվում է կրկեսի՝ տարօրինակ ներկայացումներով և ծաղրուծանակով։

Աստծուն տալ նշանակում է գտնել մարդկայնությունը՝ օգնելով և հոգ տանելով մեր աշխարհի տառապող հոգիների մասին։ Ավելի քան 100 տարի առաջ տեղի ունեցած ցեղասպանության ոգեկոչումը կարող է պատշաճ կերպով արտահայտվել միայն նրանց օգնելու գործողություններով, ովքեր այսօր նույն տառապանքն են կրում։ Այսօր ռումբերի, գնդակների և փլատակների տակից լսվող երեխաների և մարդկանց լացի ձայները հուսահատության և հաջորդ դարի համար բռնության արտահայտություններ են՝ որպես նրանց փշրված կյանքի արձագանք։

Վաղը մենք կշարունակենք՝ դիտարկելով առաջընթացի դրական ուղղությունները։ Աղոթենք. «Երկնային Հայր, Դուք կյանք եք պարգևել ինձ։ Օգնեք ինձ զտել անիմաստ աղմուկը, որպեսզի կարողանամ լսել ինձ կանչողների աղաղակը։ Ամեն»։