Աստծունը մարդկությունն է

Արմոդոքսին այսօր. Աստծունն է մարդկությունը

«Կայսրինը՝ կայսրին, իսկ Աստծունը՝ Աստծուն» տալը հարմարավետ միջոց է աշխարհիկ խնդիրներից ու իրավիճակներից խուսափելու համար։ Վերջերս, երբ մեկնաբանում էի Գազայում տեղի ունեցող ավերածությունները և հարձակումների հետևանքով առաջացած սովը, ինձ ընդհատեց այդ հարցերի «ինքնակոչ հսկիչը»՝ պնդելով, թե Գազայի և պաղեստինցիների ծանր վիճակը քաղաքական գործիչների ձեռքում է։ «Հիշե՛ք,- ասաց նա,- Հիսուսը մեզ պատվիրեց տալ կայսրին այն, ինչ կայսրինն է...»։

Այո՛, մենք դա բազմիցս ենք լսել։ Սա հարմարավետ պատրվակ է։ «Մի՛ խառնվեք հասարակության սարսափներին... ոչինչ հնարավոր չէ անել... բավական է, որ մենք աղոթենք պատերազմի ավարտի և այլ բաների համար...»։ Շատ հարմար է. թող քաղաքական գործիչներն ու նրանց ներկայացրած կառավարությունը զբաղվեն դրանով։

Թերևս սա մի փոքր չափազանց հարմարավետ է, քանի որ եթե ցանկանում եք գնալ այդ ճանապարհով, ապա գնացե՛ք մինչև վերջ. տվե՛ք Աստծուն այն, ինչ Աստծունն է։ Այդպես է։ Աստծունն է մարդասիրական սիրտը։ Հիսուսի խոսքերով. «...Աղքատներին ավետիս տալու, գերիներին ազատություն քարոզելու, կույրերին՝ տեսողություն, կոտրված սրտերին՝ բժշկություն, և ճնշվածներին՝ ազատություն...» (Ղուկաս 4:18)։

Տեսնում եք, կայսրին տալը խուսափելու հնարք չէ։ Ընդհակառակը, դա պատասխանատվություն ստանձնել է՝ Աստծուն տալով այն, ինչ Աստծունն է։ Սա մարդասիրական խնդիր է։ Աստված սեր է։ Աստված գթասրտություն է։ Իսկ մենք՝ Քրիստոսի հիմնած Եկեղեցին, կոչված ենք լինելու փոփոխության գործակալը, լինելու սեր և գթասրտություն։ Պատերազմը, սովը, ատելությունը, պառակտումը քաղաքական հարցեր չեն, դրանք պարզապես մարդասիրական խնդիրներ են։

Մենք աղոթում ենք. «Տե՛ր Հիսուս Քրիստոս, Դուք մեզ սովորեցրիք տեսնել Աստծո պատկերը յուրաքանչյուրի մեջ։ Դուք մեզ սովորեցրիք լինել Աստծո ձեռքերը, ոտքերը և բերանը։ Լցրե՛ք մեզ Ձեր գթասրտությամբ, որպեսզի ձեռք մեկնենք և հոգ տանենք մեր աշխարհի տառապյալներին։ Ամեն»։